Το άδειο δωμάτιο

Ακατοίκητο το διπλανό δωμάτιο

με την επιγραφή της πόρτας του

μισοσβησμένη "ερ-τ-ς, κ-σμ-ς

στέλνει τους ήχους του

και μέσα από τους τοίχους

δραπετεύουν οι μουχλιασμένες προσδοκίες

Σαν τα φτερά της πεταολούδας 

που βάφουν τα χέρια σου....

αν τις αγγίξεις θα γεμίσεις πράσινο

και δεν είναι καν το πράσινο της ελπίδας.

Μη με ρωτάς για τη συνέχεια, δεν την ξέρω

άλλωστε αυτή ποτέ δεν μπήκε στο άδειο δωμάτιο

κι αυτό που ακούγεται,

δεν έχει σώμα

Μόνο ματωμένοι τοίχοι

από την απόγνωση που τόσες φορές

έσκασε πάνω τους

Κι ωστόσο ο ήχος,

ο ήχος αυτός, με τρελαίνει

Γιατί δεν ξέρω αν ο αέρας αυτός

ήρθε από τα πέρατα

φορτωμένος ουρλιαχτά ζωντανών και πεθαμένων,

ή κάποιο φάντασμα δικό μου

που με τα ίδια μου τα χέρια

κλείδωσα.