Σάββατο, 10 Απριλίου 2010
Δευτέρα, 5 Απριλίου 2010
Πατείστε παρακάτω για να μπείτε στο refene.
Δεν έχω βάλει τους δημιουργούς ακόμα, αλλά έρχονται. Όποιος δεν θέλει να περαστεί από το παλιό refene εδώ, να μου το πει και δεν θα περαστεί.
refenecom.blogspot.com
refenecom.blogspot.com
συμπληρωματικό
Στο refene blog, θα συμπεριληφθούν όλα τα έργα, όχι όλα τα κείμενα, από τα δυο blog herinna1 και herinna 2 σε ένα ξεχωριστό χώρο, ώστε να καταργήσω τα blog αυτά, αφού μπορούν όλα να συμμαζευτούν σε ένα.
Το refene.com γίνεται blog
Επειδή μου καίγεται η ψυχή να το βλέπω τόσα χρόνια ανενεργό εξαιτίας της απουσίας webmaster, επειδή έχω βαρεθεί να πληρώνω το χώρο κάθε χρόνο για την περίπτωση που αυτός θα βρεθεί και το refene θα ανακάμψει, επειδή υπάρχει κόσμος που μου στέλνει ακόμα τα έργα του και τρόπο δεν έχω να τα δημοσιεύσω, επειδή ο έρωτάς μου γι' αυτό είναι μεγάλος, επειδή η herinna του blog και η Ελένη Μπάλιου του refene δεν συναντιούνται και κάποιοι γελοίοι κριτές μας αναφέρουν ότι σκάσανε από το πουθενά, το refene γίνεται blog. Θα μπορώ με αυτό τον τρόπο να συνεχίσω τη δουλειά μου σε αυτό, να προβάλω τους φίλους που το εμπιστεύονται, να κάνω παρουσιάσεις, να προβάλω δημιουργούς που κατά τη γνώμη μου αξίζουν να προβληθούν, τόσο από τους παλιούς όσο και νέους, να γράφω όπως παλιά το σχόλιο της μέρας, να του δώσω τον αέρα της ανανέωσης που του λείπει και τη θέση που του αξίζει στο ελληνικό ίντερνετ. Δεν έχω πολλές τεχνικές γνώσεις και ίσως χρειαστώ τη βοήθεια κάποιων από εσάς. Ότι δείτε, ότι κατά τη γνώμη σας μπορεί να γίνει καλύτερο, ότι γνωρίζετε που μπορεί να βοηθήσει, μπορείτε να μου το γράψετε στα σχόλια. Πέραν αυτού σκέπτομαι να δώσω πρόσβαση σε ορισμένους που θα μπορούν να δημοσιεύουν κατευθείαν σε αυτό, όταν θέλουν να μιλήσουν για τη δουλειά τους ή να παρουσιάσουν άλλον δημιουργό.
Πείτε μου γνώμες, απόψεις, συμβουλές γιατί το refene τις έχει ανάγκη.
Πείτε μου γνώμες, απόψεις, συμβουλές γιατί το refene τις έχει ανάγκη.
Κυριακή, 4 Απριλίου 2010
Η ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ, ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΙΣΗ.
- Δεν ξέρω από που είναι το άρθρο - ήρθε έτσι, από κάποιο φίλο.
Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δε γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ.
-Νεαρέ μου, όταν δεις μάνα να εκλιπαρεί να κόψουν κομμάτι από το κρέας της για να φάει το παιδί της, ίσως καταλάβεις αυτό που πάνε να σας κάνουν. Ντρέπομαι για τον εαυτό μου γιατί ήμουν ένα κομμάτι αυτών των αδίστακτων ανθρώπων. Να μην πέσετε στα νύχια τους.
http://www.thetraveltart.com/wp-content/uploads/2009/03/theives-1024x772.jpg
Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.
-Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας. Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη και άλλα ναρκωτικά, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία άξαφνα όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι. δεν είδα μάνες να πουλάνε τα παιδιά τους όπως γίνεται στο LA. Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος τη ζωή τους όταν δεν υπήρχε τίποτα να δώσουν. Όσα δεν πήραν οι τράπεζες, τα πήραν οι έμποροι. Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γι' αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους.
-Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι όλα τα ΜΜ"Ε" διατυμπάνιζαν την ανάγκη της "βοήθειας". Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για επιτυχία την είσοδο του ΔΝΤ. Δεν φανταζόντουσαν τι θα ακολουθήσει. Τι ειρωνεία και αυτή. Τους έπεισαν με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!
http://farm4.static.flickr.com/3087/2866455346_7d3b3c4ea8.jpg?v=0
-Back Home, είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ήταν απίστευτο τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά.
Είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντίνοι μας θεωρούν σωτήρες. Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα. Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές με κόσμο να κάνει δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε.
Ακόμα και οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες. Τις προέβαλλαν σαν κομμουνιστές ή αριστερά κομμουνιστικά κόμματα που αντιδρούσαν. Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες την λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν "θέλουμε τη χώρα μας πίσω"! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!
Οι τηλεοράσεις όπως μου έλεγαν, έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Ίσως εκατομμύρια. Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες. δεν υπήρχε συντονισμός. Ότι Αμερικάνικη επιχείρηση έκλεινε και την φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί.
Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις θυμάμαι έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή.
Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν ούτε looters (πλιατσικολόγοι). Ακόμα και μεσήλικες σίγουρα πολλοί είχαν οικογένειες. μου έκανε εντύπωση. Έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν. Ξύλα, πέτρες. Από την άλλη η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους.
http://www.andrewkaufman.net/argentina/AGCommunistas.jpg
-Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα "τρομοκράτες". Θα ήταν άδικο. Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς. Ήθελαν τη χώρα τους πίσω. Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε.
Αυτές οι γυναίκες όμως. Ποτέ δεν θα ξεχάσω. Αυτό θα με στοιχειώνει πάντα. Οι γυναίκες με τα παιδιά στα χέρια.
Ο ρόλος που έπαιξαν όμως αυτές οι γυναίκες. Ποιός να το περίμενε. Προστάτεψαν τα παιδιά τους και τη χώρα τους. Αν μπορούμε να πούμε ότι έγινε επανάσταση στην Αργεντινή, τότε ήταν η μόνη γυναικεία επανάσταση στους αιώνες.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.
http://olympia.gr/2010/02/19/imf-greece/
...το ξέσπασμα της κρίσης και η λύση που ήλθε από τον ίδιο τον λαό.
Στο πρώτο μέρος είδαμε το ξέσπασμα. Τα μέτρα της κυβέρνησης με τις περιβόητες ενέργειες για μείωση του ελλείματος. Αυτή η μείωση του ελλείματος που πάλι είχε καλλιεργηθεί ως αυτοσκοπός και βασική προϋπόθεση για την βοήθεια του ΔΝΤ. Βλέπετε, το "swap" του ΔΝΤ είναι οι κρυφοί όροι που επιβάλλονται στην εκάστοτε Εθνική κυβέρνηση προκειμένου να ανοίξουν τις κάνουλες. Αυτοί οι όροι είναι σαφέστατοι και με απλά λόγια επικεντρώνονται στο ότι "Δεν θα γίνεται καμμία ενέργεια, καμμία δαπάνη, δεν θα λαμβάνεται καμμία απόφαση από την Εθνική κυβέρνηση που αφορά την Εθνική οικονομία εάν δεν υπάρχει η έγκριση του ΔΝΤ¨.
Δηλαδή, ο βασικός όρος "συνεργασίας" με την εκάστοτε κυβέρνηση είναι η Εκχώρηση μέρους της Εθνικής Κυριαρχίας. Για όσους ακόμη δεν το έχουν καταλάβει.
Το άλλο σημείο που καλλιεργείται έντεχνα ως αυτοσκοπός, είναι η εξυπηρέτηση μόνο των υποχρεώσεων προς τρίτες χώρες και όχι των εσωτερικών υποχρεώσεων του κράτους. Προηγούνται δηλαδή οι διεθνείς δανειστές που έχουν δανείσει με επαχθείς όρους έναντι των ντόπιων πιστωτών, ήτοι των πολιτών που καλούνται όχι μόνο να απεμπολήσουν τις απαιτήσεις τους αλλά να σηκώσουν και το βάρος της αποπληρωμής των διεθνών τοκογλύφων.
http://www.thetraveltart.com/wp-content/uploads/2009/03/theives-1024x772.jpg
Στην Ελλάδα για παράδειγμα, ό περιβόητος εξωτερικός δανεισμός (300 δις Ευρώ)που αναμασούν συνεχώς οι διάφοροι "αναλυτές", είναι μόλις ένα μικρό μέρος επί του συνόλου των Τριών Τρις που οφείλει συνολικά το κράτος, με κύριους πιστωτές βέβαια, τους Έλληνες πολίτες. Πολιτες μάλιστα που τροφοδοτούν το σύστημα επί δεκαετίες με ελάχιστο κόστος. Αναλογιστείτε ότι το κράτος (και επαγωγικά οι τράπεζες) δανείστηκαν με επιτόκια που φτάνουν το 7%. Εσείς τι επιτόκιο παίρνετε για τις καταθέσεις σας; (Σε επόμενο άρθρο οι ραγδαίες εξελίξεις στις Ελληνικές τράπεζες).
Ας επιστρέψουμε λοιπόν στην Αργεντινή. Μετά την πρώτη ομοβροντία μέτρων, οι μορφές αντίδρασης εξακολουθούσαν να περνούν από τα κανάλια κομματικών μηχανισμών και ιδεολογικών μονοπωλίων. Οι εκδηλώσεις ήταν απόλυτα ελέγξιμες με περιορισμένη χρήση βίας αφού η πλειοψηφία των πολιτών δεν ήθελε να ταχθεί κάτω από καμια κομματική σημαία ή συνδικάτο (θυμηθείτε την σημερινή απεργία. 2 εκ απεργοί, μόνο 20,000 διαδηλωτές σε διασπασμένες εκδηλώσεις με τους παρακρατικούς μηχανισμούς των προβοκατόρων σε δράση. Τα ΜΜ"Ε" βεβαίως .απεργούσαν!).
Τότε άρχισε ο πραγματικός εφιάλτης. Στις 3 Δεκεμβρίου του 2001 η κυβέρνηση υπό την πίεση των διεθνών συμβούλων παίρνει την απόφαση να παγώσει τις καταθέσεις των πολιτών σε όλες τις τράπεζες. 70 δις Δολάρια αλλά και υπερδιπλάσιας αξίας κρατικά ομόλογα περιέρχονται στα χέρια της "ικανότατης και λαοπρόβλητης" κυβέρνησης. Είχε προηγηθεί βεβαίως κολοσσιαία εξαγωγή καταθέσεων από κάποιους που ως συνήθως γνώριζαν. Τα ΜΜ"Ε" απέκρυπταν ή δικαιολογούσαν αυτή την τεράστια εκροή προβάλλοντας την "πιθανότητα υψηλής φορολόγησης των καταθέσεων".
Συντάξεις χάθηκαν. Τα κρατικά ομόλογα δεν είχαν πλέον κανένα αντίκρυσμα (για τους ντόπιους βέβαια). Ακόμα και ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα που είχαν μετατραπεί εξαναγκαστικά σε ομόλογα, εξανεμίστηκαν.
Είχαν προηγηθεί κάποιες αποσπασματικές παύσεις λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος είτε με "υποχρεωτικές αργίες" είτε με μακροχρόνιες απεργίες.
Οι παρακρατικοί Κόνδορες και η μεγάλη σφαγή.Η εξουσία είχε υποτιμήσει την αγωνιστική διάθεση του λαού της Αργεντινής. Πίστευε ότι με όλες τις πιέσεις, την προπαγάνδα, τις ελεγχόμενες συγκεντρώσεις ότι θα μπορούσε να ελέγξει και αυτό το κύμα διαμαρτυρίας μπροστά στην "ληστεία του αιώνα" όπως χαρακτηρίστηκε από ανεξάρτητους διεθνείς αναλυτές.
Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Ο λαός άρχισε να βγαίνει μαζικά στους δρόμους. Σε κάθε γειτονιά, κάθε πόλη ή χωριό ανέμιζαν οι Αργεντίνικες σημαίες ενώ οι κομματικές εξαφανίζονταν. Κάθε μέρα, για πολλές ώρες, ο λαός ήταν στους δρόμους απαιτώντας την πτώση της κυβέρνησης και τον διωγμό των ξένων επιτηρητών του ΔΝΤ.
Η αστυνομία πλέον ήταν αδύνατον να ελέγξει τις αντιδράσεις. Οι ανταποκρίσεις των διεθνών ΜΜΕ διακόπηκαν αφού πλέον δεν υπήρχαν κομματικά σημαιάκια για να δείξουν ενώ κάθε επιχείρηση Αμερικανικών συμφερόντων έμπαινε στο στόχαστρο των διαδηλωτών. Εκεί μπήκαν στο παιχνίδι οι παρακρατικοί "Κόνδορες". Οι Κόνδορες ήταν το δίκτυο της CIA σε όλη την Λατινική Αμερική που είχε στηθεί με το πρόσχημα του "Κομμουνιστικού κινδύνου" στον ψυχρό πόλεμο. Παραγουανοί κυρίως παρακρατικοί συντάχθηκαν με τον μηχανισμό της ΚΥΠ ώστε να αρχίσουν τα χειρουργικά χτυπήματα για να κάμψουν το φρόνημα των διαδηλωτών.
Ακολούθησαν χτυπήματα σε ανοιχτές συγκεντρώσεις (κλασσική ιμπεριαλιστική μέθοδος) ώστε να τρομοκρατήσουν τον λαό για να μην ενισχύει τις κινητοποιήσεις. Δεκάδες οι νεκροί, εκατοντάδες οι τραυματίες.
(για να γίνει το παράδειγμα πιο κατανοητό, σκεφθείτε την υποθετική περίπτωση να γινόντουσαν αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα και η φιλοαμερικανική κυβέρνηση να επιστράτευε Ουτσεκάδες, που είναι εκπαιδευμένοι από την CIA, για να χτυπούν ανοιχτές συγκεντρώσεις με χειροβομβίδες και Καλάσνικοφ, ενώ την ίδια στιγμή η κρατική αστυνομία να συλλαμβάνει Έλληνες διαδηλωτές)
Τα χτυπήματα αυτά αντί να κάμψουν, ενίσχυσαν το φρόνημα των εξεγερμένων πατριωτών αφού μπορεί ο αγώνας για "θεσμικά και οικονομικά αιτήματα" με ιδεοληπτικούς μανδύες να μην αξίζει ανθρώπινες θυσίες, όμως η κινητοποίηση ήδη είχε λάβει διαστάσεις Εθνεγερσίας. Ο λαός πλέον κατέβαινε στους δρόμους για Εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο.
Το επιμύθιο της εξέγερσης θα το παραθέσουμε σε άλλο άρθρο, για να κλείσουμε το αφιέρωμα με το σημαντικότερο ίσως κομμάτι: Τον ρόλο της Γυναίκας και τις λύσεις που έδωσε. Ναι, η γυναίκα στην Αργεντινή καρπώνεται το μεγαλύτερο μέρος της επιβίωσης και εξόδου της χώρας από αυτόν τον εφιάλτη.
Η Γυναίκα που έσωσε την Αργεντινή - οι λύσεις.Η Γυναίκα της Αργεντινής στάθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης και αντίστασης. Από τις μαχητικές πορείες, την επιβίωση των παιδιών, τη στήριξη των συζύγων. Πραγματικές ηρωΐδες που όμως έμελλε να καταλύσουν τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις δημιουργώντας συνθήκες διαβίωσης με αυτοοργανωμένα συστήματα, μακρυά από την τραπεζική - χρηματοπιστωτική υποτέλεια.
ένα από τα χιλιάδες καταστήματα ανταλλαγής προϊόντων που οργάνωσαν οι γυναίκες της Αργεντινής
Η δράση των γυναικών ξεκίνησε από την περιφέρεια. Οι γυναίκες της υπαίθρου ένιωσαν πρώτες την κρίση όταν είδαν την παραγωγή τους να οδηγείται σε απαξίωση και τους άντρες τους να παραχωρούν τα πολύτιμα αγαθά για ευτελές αντίτιμο.
Οι γυναίκες πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Με ένα αρχέγονο ένστικτο, επέβαλλαν παύση πώλησης της παραγωγής στους μεσάζοντες και άρχισαν να ιδρύουν καταστήματα αντιπραγμάτευσης. Μικρά κέντρα δηλαδή ανταλλαγής προϊόντων με μία υποδειγματική δομή αποτίμησης βάσει της προσφοράς και ζήτησης των αγαθών. Οι Γυναίκες της Αργεντινής δηλαδή, ανεξαρτητοποιήθηκαν από το χρήμα, πριν την μεγάλη ληστεία που γονάτισε κάθε δραστηριότητα.
Στην περίοδο της μεγάλης ληστείας λοιπόν, η μορφή αυτή επιβίωσης πήρε ραγδαίες διαστάσεις και αποτέλεσε την αιτία της επιτυχίας των κινητοποιήσεων. Πίσω από τις στάχτες των "μαχών", οι γυναίκες κατάφεραν να ικανοποιήσουν τις βασικές ανάγκες της οικογενειακής διαβίωσης χωρίς την ανάγκη του χρήματος ή της επαιτείας των κουπονιών. Η "τροφοδοσία" των μαχητών είχε εξασφαλιστεί. Το ίδιο και το φρόνημα. Αντί για επαίτες, οι Αργεντίνοι έγιναν ελευθερωτές και οι ντόπιοι και ξένοι εκμεταλλευτές πήραν ένα γερό μάθημα, όταν αναγκαζόντουσαν να εγκαταλείψουν τη χώρα με Αμερικανικά ελικόπτερα (σε επόμενο άρθρο).
Οι γυναίκες της Αργεντινής επέδειξαν οξυδέρκεια, αλληλεγγύη και ικανότητα αποτελεσματικής αυτοοργάνωσης. Έδειξαν τον δρόμο της επιβίωσης, προστάτευσαν τα παιδιά τους και απορρόφησαν μεγάλο μέρος από τους απελπισμένους των "πόλεων της μιζέριας" που είχαν δημιουργηθεί όπως είδαμε στο πρώτο μέρος του αφιερώματος. Αναλυτές υποστηρίζουν ότι η ανάκαμψη της Αργεντινής έγινε με τους όρους που έθεσαν αυτές οι πρωτεργάτριες του αγώνα σε τέτοιο σημείο, ώστε η εξέγερση της Αργεντινής να χαρακτηριστεί η πρώτη γυναικεία εξέγερση στη σύγχρονη ιστορία. Οι ενέργειες της νέας κυβέρνησης συνοπτικά:
ΕπιμύθιοΔεν υπήρχε αμφιβολία ότι οι εξελίξεις ήταν αδύνατον να ανατραπούν ακόμα και με έξωθεν στρατιωτική επέμβαση. Ο λαός είχε εκκαθαρίσει τους επίορκους από όλα τα δημόσια αξιώματα και η νέα κυβέρνηση μπορούσε να θέσει η ίδια τους όρους της. Ας τους διαβάσουμε γιατί αποτελούν ένα σημαντικό μάθημα για κάποιους ντόπιους που φλερτάρουν με .γουδιά.
1. Η χώρα κήρυξε πτώχευση, σταματώντας κάθε πληρωμή σε διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα
2. Η ισοτιμία Πέσο - Δολαρίου "ξεκλειδώθηκε" και ακολούθησε υποτίμηση κατά 75%
3. Η Αργεντινή είχε μάθει πλέον να είναι αυτάρκης. Η κοινωνία βάσισε την επιβίωση της στην ντόπια παραγωγή, το εκτεταμένο μποϋκοτάζ ξένων προϊόντων ήταν πλέον κρατική "εντολή", το εμπορικό ισοζύγιο ανατράπηκε άρδην.
4. Λόγω της υποτίμησης αλλά και της σκληρής δουλειάς του λαού, η παραγωγή της Αργεντινής έγινε ανταγωνιστικότερη φέροντας έναν ρυθμό ανάπτυξης στα πρότυπα της Ρωσίας του 2000.
5. Τον ρόλο του Πούτιν στην Αργεντινή, ανέλαβε ο ίδιος ο λαός που αποκήρυξε μετά βδελυγμίας τις νουθεσίες του state department για συνέχιση της συνεργασίας με το ΔΝΤ έστω και με ειδικά προνόμια. Δοκιμασμένες λύσεις, η νεκρανάσταση μίας χώρας από έναν λαό που δεν υπόκυψε στον τρόμο και τις απειλές. Μπορούμε;
Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δε γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ.
-Νεαρέ μου, όταν δεις μάνα να εκλιπαρεί να κόψουν κομμάτι από το κρέας της για να φάει το παιδί της, ίσως καταλάβεις αυτό που πάνε να σας κάνουν. Ντρέπομαι για τον εαυτό μου γιατί ήμουν ένα κομμάτι αυτών των αδίστακτων ανθρώπων. Να μην πέσετε στα νύχια τους.
http://www.thetraveltart.com/wp-content/uploads/2009/03/theives-1024x772.jpg
Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.
-Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας. Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη και άλλα ναρκωτικά, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία άξαφνα όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι. δεν είδα μάνες να πουλάνε τα παιδιά τους όπως γίνεται στο LA. Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος τη ζωή τους όταν δεν υπήρχε τίποτα να δώσουν. Όσα δεν πήραν οι τράπεζες, τα πήραν οι έμποροι. Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γι' αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους.
-Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι όλα τα ΜΜ"Ε" διατυμπάνιζαν την ανάγκη της "βοήθειας". Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για επιτυχία την είσοδο του ΔΝΤ. Δεν φανταζόντουσαν τι θα ακολουθήσει. Τι ειρωνεία και αυτή. Τους έπεισαν με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!
http://farm4.static.flickr.com/3087/2866455346_7d3b3c4ea8.jpg?v=0
-Back Home, είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ήταν απίστευτο τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά.
Είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντίνοι μας θεωρούν σωτήρες. Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα. Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές με κόσμο να κάνει δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε.
Ακόμα και οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες. Τις προέβαλλαν σαν κομμουνιστές ή αριστερά κομμουνιστικά κόμματα που αντιδρούσαν. Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες την λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν "θέλουμε τη χώρα μας πίσω"! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!
Οι τηλεοράσεις όπως μου έλεγαν, έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Ίσως εκατομμύρια. Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες. δεν υπήρχε συντονισμός. Ότι Αμερικάνικη επιχείρηση έκλεινε και την φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί.
Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις θυμάμαι έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή.
Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν ούτε looters (πλιατσικολόγοι). Ακόμα και μεσήλικες σίγουρα πολλοί είχαν οικογένειες. μου έκανε εντύπωση. Έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν. Ξύλα, πέτρες. Από την άλλη η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους.
http://www.andrewkaufman.net/argentina/AGCommunistas.jpg
-Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα "τρομοκράτες". Θα ήταν άδικο. Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς. Ήθελαν τη χώρα τους πίσω. Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε.
Αυτές οι γυναίκες όμως. Ποτέ δεν θα ξεχάσω. Αυτό θα με στοιχειώνει πάντα. Οι γυναίκες με τα παιδιά στα χέρια.
Ο ρόλος που έπαιξαν όμως αυτές οι γυναίκες. Ποιός να το περίμενε. Προστάτεψαν τα παιδιά τους και τη χώρα τους. Αν μπορούμε να πούμε ότι έγινε επανάσταση στην Αργεντινή, τότε ήταν η μόνη γυναικεία επανάσταση στους αιώνες.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.
http://olympia.gr/2010/02/19/imf-greece/
...το ξέσπασμα της κρίσης και η λύση που ήλθε από τον ίδιο τον λαό.
Στο πρώτο μέρος είδαμε το ξέσπασμα. Τα μέτρα της κυβέρνησης με τις περιβόητες ενέργειες για μείωση του ελλείματος. Αυτή η μείωση του ελλείματος που πάλι είχε καλλιεργηθεί ως αυτοσκοπός και βασική προϋπόθεση για την βοήθεια του ΔΝΤ. Βλέπετε, το "swap" του ΔΝΤ είναι οι κρυφοί όροι που επιβάλλονται στην εκάστοτε Εθνική κυβέρνηση προκειμένου να ανοίξουν τις κάνουλες. Αυτοί οι όροι είναι σαφέστατοι και με απλά λόγια επικεντρώνονται στο ότι "Δεν θα γίνεται καμμία ενέργεια, καμμία δαπάνη, δεν θα λαμβάνεται καμμία απόφαση από την Εθνική κυβέρνηση που αφορά την Εθνική οικονομία εάν δεν υπάρχει η έγκριση του ΔΝΤ¨.
Δηλαδή, ο βασικός όρος "συνεργασίας" με την εκάστοτε κυβέρνηση είναι η Εκχώρηση μέρους της Εθνικής Κυριαρχίας. Για όσους ακόμη δεν το έχουν καταλάβει.
Το άλλο σημείο που καλλιεργείται έντεχνα ως αυτοσκοπός, είναι η εξυπηρέτηση μόνο των υποχρεώσεων προς τρίτες χώρες και όχι των εσωτερικών υποχρεώσεων του κράτους. Προηγούνται δηλαδή οι διεθνείς δανειστές που έχουν δανείσει με επαχθείς όρους έναντι των ντόπιων πιστωτών, ήτοι των πολιτών που καλούνται όχι μόνο να απεμπολήσουν τις απαιτήσεις τους αλλά να σηκώσουν και το βάρος της αποπληρωμής των διεθνών τοκογλύφων.
http://www.thetraveltart.com/wp-content/uploads/2009/03/theives-1024x772.jpg
Στην Ελλάδα για παράδειγμα, ό περιβόητος εξωτερικός δανεισμός (300 δις Ευρώ)που αναμασούν συνεχώς οι διάφοροι "αναλυτές", είναι μόλις ένα μικρό μέρος επί του συνόλου των Τριών Τρις που οφείλει συνολικά το κράτος, με κύριους πιστωτές βέβαια, τους Έλληνες πολίτες. Πολιτες μάλιστα που τροφοδοτούν το σύστημα επί δεκαετίες με ελάχιστο κόστος. Αναλογιστείτε ότι το κράτος (και επαγωγικά οι τράπεζες) δανείστηκαν με επιτόκια που φτάνουν το 7%. Εσείς τι επιτόκιο παίρνετε για τις καταθέσεις σας; (Σε επόμενο άρθρο οι ραγδαίες εξελίξεις στις Ελληνικές τράπεζες).
Ας επιστρέψουμε λοιπόν στην Αργεντινή. Μετά την πρώτη ομοβροντία μέτρων, οι μορφές αντίδρασης εξακολουθούσαν να περνούν από τα κανάλια κομματικών μηχανισμών και ιδεολογικών μονοπωλίων. Οι εκδηλώσεις ήταν απόλυτα ελέγξιμες με περιορισμένη χρήση βίας αφού η πλειοψηφία των πολιτών δεν ήθελε να ταχθεί κάτω από καμια κομματική σημαία ή συνδικάτο (θυμηθείτε την σημερινή απεργία. 2 εκ απεργοί, μόνο 20,000 διαδηλωτές σε διασπασμένες εκδηλώσεις με τους παρακρατικούς μηχανισμούς των προβοκατόρων σε δράση. Τα ΜΜ"Ε" βεβαίως .απεργούσαν!).
Τότε άρχισε ο πραγματικός εφιάλτης. Στις 3 Δεκεμβρίου του 2001 η κυβέρνηση υπό την πίεση των διεθνών συμβούλων παίρνει την απόφαση να παγώσει τις καταθέσεις των πολιτών σε όλες τις τράπεζες. 70 δις Δολάρια αλλά και υπερδιπλάσιας αξίας κρατικά ομόλογα περιέρχονται στα χέρια της "ικανότατης και λαοπρόβλητης" κυβέρνησης. Είχε προηγηθεί βεβαίως κολοσσιαία εξαγωγή καταθέσεων από κάποιους που ως συνήθως γνώριζαν. Τα ΜΜ"Ε" απέκρυπταν ή δικαιολογούσαν αυτή την τεράστια εκροή προβάλλοντας την "πιθανότητα υψηλής φορολόγησης των καταθέσεων".
Συντάξεις χάθηκαν. Τα κρατικά ομόλογα δεν είχαν πλέον κανένα αντίκρυσμα (για τους ντόπιους βέβαια). Ακόμα και ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα που είχαν μετατραπεί εξαναγκαστικά σε ομόλογα, εξανεμίστηκαν.
Είχαν προηγηθεί κάποιες αποσπασματικές παύσεις λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος είτε με "υποχρεωτικές αργίες" είτε με μακροχρόνιες απεργίες.
Οι παρακρατικοί Κόνδορες και η μεγάλη σφαγή.Η εξουσία είχε υποτιμήσει την αγωνιστική διάθεση του λαού της Αργεντινής. Πίστευε ότι με όλες τις πιέσεις, την προπαγάνδα, τις ελεγχόμενες συγκεντρώσεις ότι θα μπορούσε να ελέγξει και αυτό το κύμα διαμαρτυρίας μπροστά στην "ληστεία του αιώνα" όπως χαρακτηρίστηκε από ανεξάρτητους διεθνείς αναλυτές.
Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Ο λαός άρχισε να βγαίνει μαζικά στους δρόμους. Σε κάθε γειτονιά, κάθε πόλη ή χωριό ανέμιζαν οι Αργεντίνικες σημαίες ενώ οι κομματικές εξαφανίζονταν. Κάθε μέρα, για πολλές ώρες, ο λαός ήταν στους δρόμους απαιτώντας την πτώση της κυβέρνησης και τον διωγμό των ξένων επιτηρητών του ΔΝΤ.
Η αστυνομία πλέον ήταν αδύνατον να ελέγξει τις αντιδράσεις. Οι ανταποκρίσεις των διεθνών ΜΜΕ διακόπηκαν αφού πλέον δεν υπήρχαν κομματικά σημαιάκια για να δείξουν ενώ κάθε επιχείρηση Αμερικανικών συμφερόντων έμπαινε στο στόχαστρο των διαδηλωτών. Εκεί μπήκαν στο παιχνίδι οι παρακρατικοί "Κόνδορες". Οι Κόνδορες ήταν το δίκτυο της CIA σε όλη την Λατινική Αμερική που είχε στηθεί με το πρόσχημα του "Κομμουνιστικού κινδύνου" στον ψυχρό πόλεμο. Παραγουανοί κυρίως παρακρατικοί συντάχθηκαν με τον μηχανισμό της ΚΥΠ ώστε να αρχίσουν τα χειρουργικά χτυπήματα για να κάμψουν το φρόνημα των διαδηλωτών.
Ακολούθησαν χτυπήματα σε ανοιχτές συγκεντρώσεις (κλασσική ιμπεριαλιστική μέθοδος) ώστε να τρομοκρατήσουν τον λαό για να μην ενισχύει τις κινητοποιήσεις. Δεκάδες οι νεκροί, εκατοντάδες οι τραυματίες.
(για να γίνει το παράδειγμα πιο κατανοητό, σκεφθείτε την υποθετική περίπτωση να γινόντουσαν αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα και η φιλοαμερικανική κυβέρνηση να επιστράτευε Ουτσεκάδες, που είναι εκπαιδευμένοι από την CIA, για να χτυπούν ανοιχτές συγκεντρώσεις με χειροβομβίδες και Καλάσνικοφ, ενώ την ίδια στιγμή η κρατική αστυνομία να συλλαμβάνει Έλληνες διαδηλωτές)
Τα χτυπήματα αυτά αντί να κάμψουν, ενίσχυσαν το φρόνημα των εξεγερμένων πατριωτών αφού μπορεί ο αγώνας για "θεσμικά και οικονομικά αιτήματα" με ιδεοληπτικούς μανδύες να μην αξίζει ανθρώπινες θυσίες, όμως η κινητοποίηση ήδη είχε λάβει διαστάσεις Εθνεγερσίας. Ο λαός πλέον κατέβαινε στους δρόμους για Εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο.
Το επιμύθιο της εξέγερσης θα το παραθέσουμε σε άλλο άρθρο, για να κλείσουμε το αφιέρωμα με το σημαντικότερο ίσως κομμάτι: Τον ρόλο της Γυναίκας και τις λύσεις που έδωσε. Ναι, η γυναίκα στην Αργεντινή καρπώνεται το μεγαλύτερο μέρος της επιβίωσης και εξόδου της χώρας από αυτόν τον εφιάλτη.
Η Γυναίκα που έσωσε την Αργεντινή - οι λύσεις.Η Γυναίκα της Αργεντινής στάθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης και αντίστασης. Από τις μαχητικές πορείες, την επιβίωση των παιδιών, τη στήριξη των συζύγων. Πραγματικές ηρωΐδες που όμως έμελλε να καταλύσουν τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις δημιουργώντας συνθήκες διαβίωσης με αυτοοργανωμένα συστήματα, μακρυά από την τραπεζική - χρηματοπιστωτική υποτέλεια.
ένα από τα χιλιάδες καταστήματα ανταλλαγής προϊόντων που οργάνωσαν οι γυναίκες της Αργεντινής
Η δράση των γυναικών ξεκίνησε από την περιφέρεια. Οι γυναίκες της υπαίθρου ένιωσαν πρώτες την κρίση όταν είδαν την παραγωγή τους να οδηγείται σε απαξίωση και τους άντρες τους να παραχωρούν τα πολύτιμα αγαθά για ευτελές αντίτιμο.
Οι γυναίκες πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Με ένα αρχέγονο ένστικτο, επέβαλλαν παύση πώλησης της παραγωγής στους μεσάζοντες και άρχισαν να ιδρύουν καταστήματα αντιπραγμάτευσης. Μικρά κέντρα δηλαδή ανταλλαγής προϊόντων με μία υποδειγματική δομή αποτίμησης βάσει της προσφοράς και ζήτησης των αγαθών. Οι Γυναίκες της Αργεντινής δηλαδή, ανεξαρτητοποιήθηκαν από το χρήμα, πριν την μεγάλη ληστεία που γονάτισε κάθε δραστηριότητα.
Στην περίοδο της μεγάλης ληστείας λοιπόν, η μορφή αυτή επιβίωσης πήρε ραγδαίες διαστάσεις και αποτέλεσε την αιτία της επιτυχίας των κινητοποιήσεων. Πίσω από τις στάχτες των "μαχών", οι γυναίκες κατάφεραν να ικανοποιήσουν τις βασικές ανάγκες της οικογενειακής διαβίωσης χωρίς την ανάγκη του χρήματος ή της επαιτείας των κουπονιών. Η "τροφοδοσία" των μαχητών είχε εξασφαλιστεί. Το ίδιο και το φρόνημα. Αντί για επαίτες, οι Αργεντίνοι έγιναν ελευθερωτές και οι ντόπιοι και ξένοι εκμεταλλευτές πήραν ένα γερό μάθημα, όταν αναγκαζόντουσαν να εγκαταλείψουν τη χώρα με Αμερικανικά ελικόπτερα (σε επόμενο άρθρο).
Οι γυναίκες της Αργεντινής επέδειξαν οξυδέρκεια, αλληλεγγύη και ικανότητα αποτελεσματικής αυτοοργάνωσης. Έδειξαν τον δρόμο της επιβίωσης, προστάτευσαν τα παιδιά τους και απορρόφησαν μεγάλο μέρος από τους απελπισμένους των "πόλεων της μιζέριας" που είχαν δημιουργηθεί όπως είδαμε στο πρώτο μέρος του αφιερώματος. Αναλυτές υποστηρίζουν ότι η ανάκαμψη της Αργεντινής έγινε με τους όρους που έθεσαν αυτές οι πρωτεργάτριες του αγώνα σε τέτοιο σημείο, ώστε η εξέγερση της Αργεντινής να χαρακτηριστεί η πρώτη γυναικεία εξέγερση στη σύγχρονη ιστορία. Οι ενέργειες της νέας κυβέρνησης συνοπτικά:
ΕπιμύθιοΔεν υπήρχε αμφιβολία ότι οι εξελίξεις ήταν αδύνατον να ανατραπούν ακόμα και με έξωθεν στρατιωτική επέμβαση. Ο λαός είχε εκκαθαρίσει τους επίορκους από όλα τα δημόσια αξιώματα και η νέα κυβέρνηση μπορούσε να θέσει η ίδια τους όρους της. Ας τους διαβάσουμε γιατί αποτελούν ένα σημαντικό μάθημα για κάποιους ντόπιους που φλερτάρουν με .γουδιά.
1. Η χώρα κήρυξε πτώχευση, σταματώντας κάθε πληρωμή σε διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα
2. Η ισοτιμία Πέσο - Δολαρίου "ξεκλειδώθηκε" και ακολούθησε υποτίμηση κατά 75%
3. Η Αργεντινή είχε μάθει πλέον να είναι αυτάρκης. Η κοινωνία βάσισε την επιβίωση της στην ντόπια παραγωγή, το εκτεταμένο μποϋκοτάζ ξένων προϊόντων ήταν πλέον κρατική "εντολή", το εμπορικό ισοζύγιο ανατράπηκε άρδην.
4. Λόγω της υποτίμησης αλλά και της σκληρής δουλειάς του λαού, η παραγωγή της Αργεντινής έγινε ανταγωνιστικότερη φέροντας έναν ρυθμό ανάπτυξης στα πρότυπα της Ρωσίας του 2000.
5. Τον ρόλο του Πούτιν στην Αργεντινή, ανέλαβε ο ίδιος ο λαός που αποκήρυξε μετά βδελυγμίας τις νουθεσίες του state department για συνέχιση της συνεργασίας με το ΔΝΤ έστω και με ειδικά προνόμια. Δοκιμασμένες λύσεις, η νεκρανάσταση μίας χώρας από έναν λαό που δεν υπόκυψε στον τρόμο και τις απειλές. Μπορούμε;
Καλό Πάσχα σου είπα;
Πάσχα. Δεν προκαλούμε το κοινό αίσθημα με βρισιές. Δεν δημιουργούμε δουλειά για τους ήδη απασχολημένους υβριστές μας. Δεν ψαρεύουμε στα ρηχά για δικαίωση και καταξίωση. Δεν καθόμαστε να θυμηθούμε πόσο οι μαϊντανοί μας ζάλισαν τα ακατονόμαστα. Ούτε πόσο οι κομπλεξικοί που ξέρουν πως λένε το ποτό που πίνουν, νομίζουν πως μπορούν να μιλήσουν για γραφή. Να γράψει και μπορεί και έχει το δικαίωμα να το κάνει ο καθένας. Είτε πρόκειται για ημερολόγιο είτε για βιογραφία, είτε για τη μεγαλύτερη μ...μπιπ του κατέβει στο κεφάλι να πει, έχει το δικαίωμα να την πει. Τι είναι τα blogs δηλαδή; Ο χώρος μιας συγκεκριμένης ελίτ που θεωρεί δικαιωμά της να αποκλείσει από αυτόν οποιονδήποτε δεν συμβαδίζει με το αισθητικό και ιδεολογικό της κριτήριο; Τι είναι το ίντερνετ δηλαδή; Το βήμα των πεφωτισμένων λογάδων που αξιώνουν να μιλάνε μόνο αυτοί επειδή και καλά αυτοί έχουν κάτι σημαντικό να πουν; τι είναι το σημαντικό δηλαδή; που υπάρχει αυτό; πως περιγράφεται; φοράει καπέλο; γραβάτα; φοράει ρούχα με φίρμα και κρατάει στα χέρια ποτό με ξενικό όνομα που καταδείχνει την κοινωνική μόρφωση του μαλάκα (μπιπ καθυστερημένο) που το πίνει; Τι είναι να πεις είμαι η Ελένη Μπάλιου, και να έχεις blog,τι να γράφεις μέσα σε αυτό ότι δεν θα έγραφες σε ένα βιβλίο που προορίζεται για εκδότη; είναι ιεροσυλία και βλασφημία έναντι των σοβαρών και αξιοσέβαστων συγγραφέων; Τι να έχεις δικό σου blog? Το αν θα βρεθεί εκδότης να επενδύσει τα χρήματά του πάνω σου επειδή εσύ αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να κρατηθείς από το να λες τις εξυπνάδες ή τις χοντράδες σου, είναι ένα θέμα. Κι αν βρεθεί και ο άνθρωπος να στο χρηματοδοτήσει αυτό, μαγκιά σου. Μαγκιά όμως δεν την βρίσκω καθόλου να πηγαίνεις να χρηματοδοτείς ο ίδιος τα βιβλία σου, επειδή πιστεύεις πως είναι τόσο σημαντικά αυτά που λες και τόση μεγάλη η αδικία που σου γίνεται, που πρέπει πάση θυσία ο λόγος σου να φτάσει στα ράφια και να πουλιέται, ακόμα και με δικά σου έξοδα. Αυτό κι αν είναι ψώνιο. Μαγκιά δεν είναι να τρέχεις από εκδήλωση σε εκδήλωση, να μη θυμάσαι σε πόσους έχεις πει συγχαρητήρια και χαίρω πολύ και τιμή μου, να μη θυμάσαι πόσες φορές περίμενες στην άκρη για να βρεις την ευκαιρία να ξεμοναχιάσεις τον άνθρωπο που πιστεύεις ότι θα σε βγάλει από την αφάνεια. Μαγκιά δεν είναι να θες να βγεις από την αφάνεια πάση θυσία.
Να λες αυτό που έχεις να πεις, γιατί αν δεν το πεις θα σκάσεις, θα μαζευτεί η ενέργειά του μέσα σου και θα σε τρώει, θα γίνει ο θυμός σου μπαλόνι που θα σκάσει ή θα σαπίσει μέσα σου, σε κάθε περίπτωση ανθυγιεινό, δεν είναι επίσης μαγκιά. Είναι όμως κάτι πολύ φυσιολογικό και πολύ ανθρώπινο. Να θες να βρεις έστω και έναν που να καταλαβαίνει τη γλώσσα σου ή τους προβληματισμούς σου, να αγωνιάς για αυτό τον ένα αναγνώστη που οι συνθήκες της ζωής δεν σου επιτρέπουν να βρεις εκεί έξω, να μοιράζεσαι μαζί του τον μέσα σου εαυτό, είναι πολύ πολύ ανθρώπινο και καθόλου αξιογέλαστο. Να είσαι η Ελένη Μπάλιου που ίδρυσε το refene.com όταν το ίντερνετ δεν είχε ανακαλύψει καλά καλά τον εαυτό του στην Ελλάδα, να έχεις μέσα σε αυτό εβδομήντα δημιουργούς από την εποχή που και οι ίδιοι δεν ήξεραν το ποια θα ήταν η συνεχειά τους εντος και εκτός ίντερνετ, δεν είναι καθόλου αξιογέλαστο. Να πιστεύεις ότι έχεις βάλει κι εσύ ένα λιθαράκι για να μπορούν οι άνθρωποι μέσα εδώ να λένε τη μπούρδα τους ή την εξυπνάδα τους σαν Ελένη Μπάλιου και να συστήνεσαι σε αυτούς που ήδη σε ξέρουν, δεν είναι καθόλου αξιογέλαστο. Πολύ περισσότερο όταν δεν υπάρχει χρόνος για ιντερνετικά γλειψίματα, λες και υπάρχει διάθεση αλλά λέμε..., πολύ περισσότερο όταν έχεις εσύ επιλέξει να κάθεσαι στη γωνιά σου και να μην επιδιώκεις να πολλαπλασιάσεις τους αναγνώστες σου δίνοντας το παρόν παντού, ακριβώς όπως κάνουν οι μαϊντανοί έξω, αλλά και μέσα στο ίντερνετ, πολύ περισσότερο όταν δεν καλοπίζεις το λόγο σου για να αρέσει σε όλους, αλλά γράφεις γι' αυτούς που ξέρεις ότι τον γουστάρουν ως έχει, γι' αυτούς που έτσι κι αλλιώς νιώθεις την ανάγκη να γράψεις. Κατάλαβες ρε φίλε λελε με το επώνυμο ποτό;
Στη ζωή μου κάποτε βρέθηκα σε ένα σταυροδρόμι που έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στο να γίνω αποδεχτή από όλους έστω και φαινομενικά με ένα κολοπτυχίο και μια δουλειά κατάλληλη για μπάνικο βιογραφικό, ή να επιβιώσω κάνονοντας ακριβώς αυτό που γούσταρα να κάνω. Στον ένα δρόμο που ξεκινούσε μπροστά μου έβλεπα πολλές υποκλίσεις και τεμενάδες. Στον άλλο έβλεπα μια σφουγγαρίστρα που στην άκρη της είχε δεμένη μια πέννα. Διάλεξα αυτόν. Στραβός κουτσός αυτός είναι. Η Καταγέλαστη Μπάλιου μπορούσε και είχε τα προσόντα για να μιλά με το επώνυμο ποτό στα χέρια και τον τίτλο να κρέμεται πάνω από την κεφάλα της. ψάξε μαλάκα στους επιτυχόντες της παιδαγωγικής το 1985, το όνομα, σειρά προτεραιότητας ένα κολόπραμα, (ουπς ξεχάστηκα η αθυρόστομη πάλι). Εγώ δεν ήθελα να ζήσω χρόνια φοιτητικά απομυζώντας την τσέπη των βιοπαλαιστών γονιών μου για να μπορώ να το παίζω μετά διανοούμενη του κώλου γλείφοντας κώλους, ουπς πάλι. Εγώ ήθελα να μπορώ να λέω, "-Αυτή η πατάτα που έφτιαξα, είναι όλη δικιά μου, δεν τη χρωστάω σε κανέναν". Κι αυτό κάνω εδώ πέρα. Φτιάχνω τις πατάτες μου. Άλλες είναι καλοψημένες άλλες όχι. Άλλες νόστιμες άλλες όχι. Άλλες γλυκαίνουν άλλες πικρίζουν. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Καλεσμενους δεν έχω. Αλλά επειδή οι ίδιοι και οι ίδιοι είναι που γουστάρουν αυτές τις πατάτες, το "είμαι η Ελένη Μπάλιου" το λέω γι' αυτούς που κάπου μέσα στον κυβερνοχώρο με έχασαν και ψάχνουν να με βρουν. Γιατί όσο κουφό κι αν σου ακούγεται φίλε πεφωτισμένε, υπάρχει κόσμος που με ψάχνει, τέτοια διαστροφή με θρέφει. Τράβα λοιπόν να ασχοληθείς με αυτούς που νομίζουν ότι μπορούν να ξεγελάσουν τον κόσμο με τα πτυχία τους, περνώντας την ηλιθιότητα για προσόν κι άσε την Μπάλιου να τραβάει το δρόμο της, που έτσι κι αλλιώς δύσκολος είναι. Βουτυρόκωλε.
Καλό Πάσχα σου είπα; Βάλε και κανένα τσάμικο να χορέψεις να θυμηθείς την πατρίδα σου, ντροπή δεν είναι.
Να λες αυτό που έχεις να πεις, γιατί αν δεν το πεις θα σκάσεις, θα μαζευτεί η ενέργειά του μέσα σου και θα σε τρώει, θα γίνει ο θυμός σου μπαλόνι που θα σκάσει ή θα σαπίσει μέσα σου, σε κάθε περίπτωση ανθυγιεινό, δεν είναι επίσης μαγκιά. Είναι όμως κάτι πολύ φυσιολογικό και πολύ ανθρώπινο. Να θες να βρεις έστω και έναν που να καταλαβαίνει τη γλώσσα σου ή τους προβληματισμούς σου, να αγωνιάς για αυτό τον ένα αναγνώστη που οι συνθήκες της ζωής δεν σου επιτρέπουν να βρεις εκεί έξω, να μοιράζεσαι μαζί του τον μέσα σου εαυτό, είναι πολύ πολύ ανθρώπινο και καθόλου αξιογέλαστο. Να είσαι η Ελένη Μπάλιου που ίδρυσε το refene.com όταν το ίντερνετ δεν είχε ανακαλύψει καλά καλά τον εαυτό του στην Ελλάδα, να έχεις μέσα σε αυτό εβδομήντα δημιουργούς από την εποχή που και οι ίδιοι δεν ήξεραν το ποια θα ήταν η συνεχειά τους εντος και εκτός ίντερνετ, δεν είναι καθόλου αξιογέλαστο. Να πιστεύεις ότι έχεις βάλει κι εσύ ένα λιθαράκι για να μπορούν οι άνθρωποι μέσα εδώ να λένε τη μπούρδα τους ή την εξυπνάδα τους σαν Ελένη Μπάλιου και να συστήνεσαι σε αυτούς που ήδη σε ξέρουν, δεν είναι καθόλου αξιογέλαστο. Πολύ περισσότερο όταν δεν υπάρχει χρόνος για ιντερνετικά γλειψίματα, λες και υπάρχει διάθεση αλλά λέμε..., πολύ περισσότερο όταν έχεις εσύ επιλέξει να κάθεσαι στη γωνιά σου και να μην επιδιώκεις να πολλαπλασιάσεις τους αναγνώστες σου δίνοντας το παρόν παντού, ακριβώς όπως κάνουν οι μαϊντανοί έξω, αλλά και μέσα στο ίντερνετ, πολύ περισσότερο όταν δεν καλοπίζεις το λόγο σου για να αρέσει σε όλους, αλλά γράφεις γι' αυτούς που ξέρεις ότι τον γουστάρουν ως έχει, γι' αυτούς που έτσι κι αλλιώς νιώθεις την ανάγκη να γράψεις. Κατάλαβες ρε φίλε λελε με το επώνυμο ποτό;
Στη ζωή μου κάποτε βρέθηκα σε ένα σταυροδρόμι που έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στο να γίνω αποδεχτή από όλους έστω και φαινομενικά με ένα κολοπτυχίο και μια δουλειά κατάλληλη για μπάνικο βιογραφικό, ή να επιβιώσω κάνονοντας ακριβώς αυτό που γούσταρα να κάνω. Στον ένα δρόμο που ξεκινούσε μπροστά μου έβλεπα πολλές υποκλίσεις και τεμενάδες. Στον άλλο έβλεπα μια σφουγγαρίστρα που στην άκρη της είχε δεμένη μια πέννα. Διάλεξα αυτόν. Στραβός κουτσός αυτός είναι. Η Καταγέλαστη Μπάλιου μπορούσε και είχε τα προσόντα για να μιλά με το επώνυμο ποτό στα χέρια και τον τίτλο να κρέμεται πάνω από την κεφάλα της. ψάξε μαλάκα στους επιτυχόντες της παιδαγωγικής το 1985, το όνομα, σειρά προτεραιότητας ένα κολόπραμα, (ουπς ξεχάστηκα η αθυρόστομη πάλι). Εγώ δεν ήθελα να ζήσω χρόνια φοιτητικά απομυζώντας την τσέπη των βιοπαλαιστών γονιών μου για να μπορώ να το παίζω μετά διανοούμενη του κώλου γλείφοντας κώλους, ουπς πάλι. Εγώ ήθελα να μπορώ να λέω, "-Αυτή η πατάτα που έφτιαξα, είναι όλη δικιά μου, δεν τη χρωστάω σε κανέναν". Κι αυτό κάνω εδώ πέρα. Φτιάχνω τις πατάτες μου. Άλλες είναι καλοψημένες άλλες όχι. Άλλες νόστιμες άλλες όχι. Άλλες γλυκαίνουν άλλες πικρίζουν. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Καλεσμενους δεν έχω. Αλλά επειδή οι ίδιοι και οι ίδιοι είναι που γουστάρουν αυτές τις πατάτες, το "είμαι η Ελένη Μπάλιου" το λέω γι' αυτούς που κάπου μέσα στον κυβερνοχώρο με έχασαν και ψάχνουν να με βρουν. Γιατί όσο κουφό κι αν σου ακούγεται φίλε πεφωτισμένε, υπάρχει κόσμος που με ψάχνει, τέτοια διαστροφή με θρέφει. Τράβα λοιπόν να ασχοληθείς με αυτούς που νομίζουν ότι μπορούν να ξεγελάσουν τον κόσμο με τα πτυχία τους, περνώντας την ηλιθιότητα για προσόν κι άσε την Μπάλιου να τραβάει το δρόμο της, που έτσι κι αλλιώς δύσκολος είναι. Βουτυρόκωλε.
Καλό Πάσχα σου είπα; Βάλε και κανένα τσάμικο να χορέψεις να θυμηθείς την πατρίδα σου, ντροπή δεν είναι.
Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ
Και φυλάξτε κάτι για μαλάκα το μερμηγκά, αν χαθεί αυτός χαθήκαμε όλοι οι εν αυτώ. Περάστε υπέροχα και φάτε μετρημένα. Φιλιά σε όλους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
