Τα κατεβάσματα του κόσμου στην αυλή μας

 Πολλά είναι αυτά που τρέχουν στη χώρα μας

έξω απ' τον κόσμο που βράζει

καλέ μου...

δεν έχουμε πάρει είδηση πως πρώτα αυτά

μια μέρα θα μας πνίξουν

έτσι όπως τα νερά κατεβαίνουν

από τα γυμνά βουνά

και παρασύρουν με ορμή 

τα καμένα ξύλα.

Πέτρες και χώματα χωρίς ένα εμπόδιο 

όπως η έγνοια ας πούμε,

να τα συγκρατήσει. 

Και σε βρίσκω μόνο μέσα στη θύμηση

που σφιχτά μ' αγκαλιάζεις και μου λες "μη φοβάσαι..". 

θα μας πνίξουν μέσα σε μια λίμνη άγνοιας

τα κατεβάσματα του κόσμου

στην αυλή μας.

Όμως πεισματικά κρατώ στα μάτια μου

το  αισιόδοξο χαμογελό σου

για τους πολύτιμους σπόρους 

που  βαθιά, κάτω από τα ερείπια

έλεγες, περιμένουν την ώρα τους..

Και μέρα δεν είναι που να μην περάσω 

πάνω από εκείνες τις κορφές που ανταμώναμε

μ' ένα τραγούδι  σκάφος φορτωμένο πληρώσεις..

Δεν είναι μέρα να μη θυμηθώ

που μου' λεγες

"τα κουράγια της ψυχής στη θέα του ολέθρου

έρχονται απ' τα  καταφύγια 

που έχτισαν τα "θέλω¨μας σε  καιρούς ειρήνης".

Να θυμάσαι  άραγε αυτά τα "θέλω" μας; 

Και τώρα περισσότερο από ποτέ

νιώθω στ' αυτιά μου την ανάσα σου

και τη φωνή σου

-Ποτέ μην ξεχάσεις το τραγούδι μας καρδιά μου

για την υπομονή και το πείσμα δυο ερωτευμένων

που χάθηκαν με μιαν  υπόσχεση επανένωσης,

τότε

 που οι κρυμμένοι σπόροι θα τραβήξουν στην επιφάνεια

μια ροδαλή αυγή δίχως φόβο και  αίματα

στα καταπράσινα λιβάδια  της αγάπης μας,

στη σιγαλιά της ειρήνης.