Χρόνια πολλά

 

Τυφώνας

 Φυσάει έξω δυνατά 

με ξύπνησαν οι κραυγές

στην τηλεόραση ένας τυφώνας

σκοτώνει τους ανθρώπους

ξεθεμελιώνει κτίρια

ισοπεδώνει δέντρα.

Κρατήθηκαν γερά όσοι κατάφεραν

κρυμμένοι στα υπόγεια.

Αρπάχτηκαν από σίδερα μπηγμένα στη γη

και μέτραγαν τα δευτερόλεπτα

για τη διάρκεια της καταστροφής.

Ν' ανοίξω την πόρτα;

Τι θ' αντικρύσω έξω εκεί;

Τι ρημαδιό, τι πτώματα, τι θρήνους...

Να έχει επιζήσει κάποιο απ' τα παιδιά της αγάπης;

και ποιο θα είναι άραγε αυτό;

η μνήμη; η ελπίδα; η μυρωδιά;

Ένα μπουμπούκι από αυτά που άνοιγαν στον ήχο;

Να υπάρχει ήχος σ' αυτό το σκηνικό;

Και πως να μοιάζει;

Ε! ε! Α! 

Μιλάω αυτά που γεννά το μυαλό μου;

δεν βγαίνει ο ήχος. 

Μέχρι πριν από λίγο καιρό μπορούσα ακόμα 

να ουρλιάζω.

Και ποιοι είναι οι επιζώντες;

που να τους ψάξω;

Να μείνω ακόμα μέσα εδώ;

Μέχρι την άνοιξη.

Μέχρι τα πρώτα αγριολούλουδα 

να σκεπάσουν τα μέταλλα

πάνω από αυτά να ψηλώσουν 

πάνω απ' τη σιωπή.

Μέχρι που μια μαργαρίτα 

βάλει το κεφαλάκι της 

στη χαραμάδα της πόρτας

-έλα πια έξω, πέρασε, πάει...

να μου πει.

-Ο κόσμος γύρισε ξανά γεμάτος μουσικές. 

αρώματα μεθυστικά κι αγάπη

έλα έξω!

θα περιμένω αυτή τη μαργαρίτα

μαζί με κάποιον ήχο γνώριμο κι αγαπημένο

Ίσως ξαναγυρίσει και η φωνή,

να σκύψω στο στόμιο του λαγουμιού 

που χώθηκε η ψυχή μου

και να φωνάξω,

-άκουσες; ο κόσμος γύρισε ξανά

γεμάτος μουσικές,

αρώματα μεθυστικά κι αγάπη,

βγες! 

Μα για την ώρα της κρατώ συντροφιά 

και μουμουρίζω

της ρίχνω σταγόνες δροσιάς στα ξεραμένα χείλη, 

με παντομίμες της κάνω γνωστούς 

τους καλούς οιωνούς.

"Κάποιο παπάκι ακούστηκε,

κάποια ζωή σαλεύει ακόμα, τ' ακούς;"

παπάκια

Βουβάθηκαν τα στόματα στη χώρα της χαράς

τώρα είναι μια χώρα σιωπηλή μες τη φοβέρα

κι ένα "ανάθεμα" αντί για νότες της ψυχής

των τραγουδιών που κάποτε ξεκίναγαν τη μέρα. 

Φύγαν και οι όμορφες οι πάπιες,  

στα ξερά,

δεν ήταν τρόπος για να ζήσουν, να χορέψουν

και τα παπάκια εξαντλημένα τα φτωχά

στην απονιά παρατημένα θα τελέψουν. 

Κι απ' όλα τούτα το χειρότερο είναι αυτό

που τα παπάκια της αγάπης μισηθήκαν

κι αφού κανείς δεν δίνει μία πια γι' αυτά

τ' ανάθεμα της απονιάς θα τα κηδέψουν.

Και η ποταμιά δεν έφτασε ποτέ ίσαμε δω

για να τα πάρει στοργικά και να τα σώσει

εδώ η πίκρα από κάθε έρημη ψυχή

που ψάχνει για ένα βάλσαμο

πριν παραδώσει. 

 

κουρασμένα φλέφαρα

 Εάν στην κορύφωση του έρωτα 

νιώθεις τη μελαγχολία της διάρκειας,

στην απελπισία της απουσίας 

νιώθεις την ευτυχία της επαφής. 

Δεν θα το καταλάβεις με τη λογική,

 μα με την αύρα που ξαφνικά σ' αγκαλιάζει,

όταν τα φλέφαρά σου δεν σηκώνουν ανοιχτά

άλλα "γιατί"

και ο καφές στο φλυτζάνι σου έχει αδειάσει. 

 

Ασύληπτη ταινία

Ευτυχισμένη μέρα σήμερα.

Τράβηξα το συρτάρι προσεκτικά.

Είχε μέσα τρία κουτάκια φυλαγμένα.

Δεμένο με κόκκινη κορδέλα ήταν το ένα,

γαλάζια το δεύτερο,

και ροδαλί γλυκό το τρίτο.

Έλυσα το πρώτο, το άνοιξα,

και ξεπετάχτηκαν από μέσα του

όλα τα λατρεμένα "σ' αγαπώ".

Έπεσαν κάτω αθόρυβα, ξερά,

εκτός από ένα

που  ολοζώντανο

 πέταγε γύρω μου σαν πεταλούδα 

και μου χάιδευε τη μύτη

για να μυρίσω την ευτυχία 

που ακόμα κουβαλούσε.

Το δεύτερο το άνοιξα πιο προσεκτικά

αλλά δεν κατάφερα να σταματήσω τη θάλασσα.

Και βρέθηκα μέσα στο μαγικό της βυθό

χωρίς φιάλη οξυγόνου ν' αναπνέω,

 μια αγκαλιά ήταν τα νερά της που μ' άφηνε

να παίζω μέσα της, να στριφογυρίζω

 μ' οδηγούσε στα πολύχρωμα κοράλλια

και μού' δειχνε τα μυστικά των βυθών.

Και μέσα από το τρίτο, ροδαλί κουτί,

βελούδινα χείλη καυτά φίλησαν τα δικά μου

ψιθυριστά με χάιδευαν οι λέξεις.

Τι χρώματα, βυθούς κι αρώματα 

μέσα σε μουσικές αιώνια ταγμένες

απλόχερα μου χάρισες ζωή μου!

Μεγάλο το απόθεμα της ευτυχίας.

Ασύληπτη ταινία κι αξεπέραστη

στη μικρή της καρδιάς μου οθόνη.

. 

Συγνώμη

 Ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες μου, στο τελευταίο Post φλόγα αγάπης, είχαν μείνει μέσα και τα πρόχειρα. Μάθατε και πως δουλεύω τα ποιήματα, τι πετάω τι αφήνω. Για καλό όλα στο τέλος.