herinna

2012-02-13T19:12:00.002+02:00

Την επόμενη μέρα.

Τη νύχτα στον ύπνο μου, όσες ώρες κοιμήθηκα, είδα ότι καιγόταν το Μουσείο. Φώναζα λέει μέσα στην απελπισία, Καίγεται το Μουσείο, κάντε κάντι Έλληνες! Και ήρθε ένας άνθρωπος μεγάλος στην ηλικία, καθηγητής μου συστήθηκε, και μου είπε πως δεν μπορεί κανείς να σβήσει τη φωτιά, επειδή τρέχουν να σωθούν οι άνθρωποι από τα ΜΑΤ. Κοίταξα πάνω κάτω, κι από τις δυο μεριές του δρόμου εμφανίστηκαν αστυνομικές δυνάμεις, ο κόσμος εξαφανισμένος, ο δρόμος άδειος, και μόνο αυτοί πλησίαζαν ολοένα. Ο καθηγητής μου έδειξε μια ταράτσα. Να, εκεί πάνω έχουν ανέβει όλοι, πήγαινε κι εσύ να σωθείς, πήγαινε, μου είπε. "Να τους πούμε να σβήσουνε αυτοί τη φωτιά τότε. Τι λόγο έχουν να επιτεθούν σε μένα; να βοηθήσω θέλω". Ο άνθρωπος άρχισε να γελάει, βροντούσαν οι δρόμοι από το γέλιο του και το μυαλό μου μέσα.
Ύστερα ντύθηκα να πάω στη δουλειά. Άνοιξα την πόρτα, κοίταξα δεξιά αριστερά, πάνω, πιο πάνω, κανένα σημάδι από τη χθεσινή νύχτα. Ο ουρανός είχε καθαρίσει από τον καπνό, τα μαζεμένα σύννεφα ήταν της βροχής, απόρησα, τόσο μαύρος ουρανός για τόση λίγη βροχή, κατούραγε με δυσκολία θα έλεγες. Από το λεωφορείο δεν σταμάτησα να ψάχνω τα σημάδια στους δρόμους. Ανάμεσα Καισαριανή και Ευαγγελισμό, ήταν όλα ήσυχα. Και στο ΜΕΤΡΟ ήταν όλα ήσυχα. Και στον Κεραμεικό που κατέβηκα. Σε κείνο το σημείο δυο αδέσποτα σκυλιά ήταν ξαπλωμένα νωχελικά στο βρεγμένο δρόμο. Τα μαγαζιά ήταν ακόμα κλειστά εκτός από μια καφετέρια. Σε ένα άλλο, λίγο πιο μέσα στην Τριπτολέμου, μια παρέα νεαρών, έπινε σ' ένα πάσο μπροστά στο τζάμι καφέ και συζητούσε εύθυμα. Θυμήθηκα εκείνο το ανέκδοτο και γέλασα. "Ήταν όλα όμορφα εκείνη την ημέρα στο δάσος. Ο ήλιος χρύσιζε τις άκρες από τα φύλλα των δέντρων. Το πράσινο, γινόταν πιο πράσινο. Το καφέ, πιο καφέ. Κι ένας βλάχος, καθισμένος στη ρίζα ενός δέντρου με την αγαπημένη του, -Μ' αγαπάς μωρή; -Μπεεε!"
Συνέχισα στο ψιλόβροχο να ανεβαίνω την ιερά οδό. Χθες βράδυ εδώ έτρεχε κόσμος με καλυμμένα τα πρόσωπα. Ξαφνιάστηκα. Ποτέ δεν είδα να έχουν φτάσει τόσο μακριά από το κέντρο διαδηλωτές σε δράση. Ήταν μια παράξενη πιεστική Κυριακή για μένα. Ξεκίνησα τη δουλειά στις δέκα το πρωί κι επρόκειτο να σχολάσω στις εντεκάμισι το βράδυ, όπως κάθε Κυριακή τα τελευταία έξι επτά χρόνια. Οι πορείες της Κυριακής είναι όνειρο θερινής νυχτός για μένα. Κι ενώ καθόμουν και νανουριζόμουν από τις ασκήσεις των μαθητευομένων στην αναπνοή και από τον διαλογισμό τους, άρχισα ξαφνικά να μην αναπνέω. Τι έγινε ρε, λέω. Βγαίνω στη βεράνα του τέταρτου ορόφου και μπαίνω μέσα πάλι τρέχοντας. Ανοίγω το ραδιόφωνο στο κινητό μου. Οι φωτιές, τα κυνηγητά, τα δακρυγόνα μπροστά στη βουλή για να διαλυθεί ο κόσμος, οι εγκλωβισμένοι στην Ερμού και στο ξενοδοχείο, οι τραυματίες, χαμός.
Τι στο διάολο κάνουν εδώ πέρα αυτές; μου την έδωσε. -Φεύγουμε επι τόπου. Τους φωνάζω." -Γιατί τι έγινε;" Ανοίγω τη συρόμενη πόρτα, μπουκάρει ο καπνός. Το πήραν αμέσως απόφαση, σχεδόν τρέχοντας κατέβηκαν στο δρόμο. Εκεί έτρεχαν ερχόμενοι από το κέντρο και οι διαδηλωτές. Βήχοντας, ασθμαίνοντας, τρεκλίζοντας αρκετοί. Στην απέναντι μεριά του δρόμου δεν έβλεπες από τον καπνό. Προσπάθησα να περπατήσω μέχρι το ΜΕΤΡΟ του Κεραμεικού, μ' έπιασε βήχας. Καμιά εκατοστή μέτρα πιο κάτω, άκουσα το ονομά μου. Γύρισα, ήταν μία από τις κοπέλες του μαθήματος που με φώναζε από το αμάξι της. Μέσα είχε άλλους δυο. Στριμώχτηκα κι εγώ ανάμεσά τους για να με πάνε μέχρι τη Συγγρού όπου και θα σταματούσα ταξί. Στη Συγγρού γινόταν το σώσε. Η οδηγός το αποφάσισε, στρίβει ξαφνικά το τιμόνι της και αρχίζει να οδηγεί προς Καισαριανή. Με άφησε στην πλατεία και έφυγε.
Πήγα πρώτα στο κτίριο της Ιεράς σήμερα, για να μαζέψω το υλικό και τα μηχανήματα που άφησα σύξυλα έξω χθες. Ύστερα έφυγα για το κτίριο στη Θησείο. Εκεί τα είπα λίγο με τη συνάδελφο, μάζεψα όπως όπως το χώρο και έφυγα για Μοναστηράκι. Ανεβαίνοντας την Ερμού έψαχνα τα καμένα. Μέχρι την πλατεία Μοναστηρακίου όλα καλά. Και ξαφνικά με χτύπησε η μυρωδιά. Αποπνικτική, βαριά, μυρωδιά καταστροφής. Κοιτάζω απέναντι από το ΜΕΤΡΟ το πρώτο καμένο μαγαζί που είδα. Πριν ανοίξω το στόμα μου δέκα σπιθαμές, βλέπω και δεύτερο και τρίτο. Αντί να μπω στο ΜΕΤΡΟ συνεχίζω επάνω στην Ερμού προς Σύνταγμα. Έξω από ένα καμένο μαγαζί είναι δυο γυναίκες που σκουπίζουν νερά και φωνάζουν. Κοντοστέκομαι. Μαζί και μερικοί άλλοι. Οι γυναίκες φωνάζουν όλο και πιο πολύ. -Φύγετε αλήτες! διαλυθείτε! Μια γυναίκα που μόλις κατέφθασε εκεί πέρα από τις φωνές παρασυρμένη, ρώτησε γιατί μαζεύτηκε τόσος κόσμος εκεί και τι έγινε. Οι δυο γυναίκες, μια μάνα με την κόρη της μάλλον, απάντησαν." -Γιατί θέλουν να κάνουν πλιάτσικο, γι' αυτό". Κοίταξα τον συγκεντρωμένο κόσμο. Καμιά δεκαριά άτομα θα ήταν, όχι παραπάνω. Άλλος κράταγε φάκελο κάτω από τη μασχάλη και γυαλάκια μυωπίας, άλλος το φοιτητικό του σακίδιο, άλλος είχε απλά τα χέρια στις τσέπες του και χάζευε, δεν είδα πουθενά καμιά τάση για πλιάτσικο." -Μιλάτε για τους ανθρώπους αυτούς εδώ πέρα;" Τις ρώτησα. Δεν πήρα απάντηση. Η γυναίκα που είχε σταματήσει για να ρωτήσει, είπε, εμ βέβαια, ευκαιρία βρήκαν. Οι άνθρωποι την κοίταζαν με απορία. Αναμεσά τους δεν ήταν κανένας ύποπτος και δεν είμαι τόσο άσχετη στο να κόβω ανθρώπους. Λέω στην περαστική "-Μα κάνουν λάθος Δεν βλέπω να υπάρχει καμιά τάση για πλιάτσικο εδώ πέρα. Άλλωστε αν ήταν αυτό θα το έκαναν χθες. Όχι τώρα μπροστά στους ιδιοκτήτες του μαγαζιού.
-Με αυτό το πλευρό να κοιμάσαι"\. Μου απαντά αυτή.
"- Μα κοίταζαν το μαγαζί με θλίψη, ένας δυο προσφέρθηκαν να βοηθήσουν, Έλληνες, τους άκουσα.
-Τώρα κάτι μας είπες μου ξαναλέει. Οι Έλληνες είναι οι χειρότεροι απ' όλους. Πλιάτσικο θέλουν να κάνουν.
-Εσύ Ελληνίδα είσαι;" τη ρωτώ. Δεν απάντησε, αλλά φαινόταν καθαρόαιμη Γκαγκάρα. "-Έλα λίγο να σου πω, της λέω. Κάτι έχεις πιάσει λάθος και δεν κάνει. Γιατί μας τσουβαλιάζεις όλους έτσι; Συμπατριώτες είμαστε! -Ρε άι παράτα μας!" μου φωνάζει κι ανοίγει το βήμα της για να απομακρυνθεί πιο γρήγορα. Γύρισα πίσω απέξω από το καμμένο μαγαζί. Το συγκεντρωμένο μικρό πλήθος είχε αποχωρήσει. Οι δυο γυναίκες έσπρωχναν με τις σκούπες μαύρα νερά." -Μην πανικοβάλεστε, δεν θα σας κάνει κανένας πλιάτσικο". Τους λέω. -Ρε άι παράτα μας! Μου απαντούν κι αυτές οπότε κι αποφάσισα να συνεχίσω το περπάτημα προς τα πάνω. Εκεί προς τα πάνω, είδα μικρούς γερανούς, μπουλντόζες να μετακινούν σπασμένα γυαλιά και αποκαήδια. Μαγαζιά καμένα γύρω στα έξι εφτά. Άλλα τόσα με σπασμένες βιτρίνες. Στον πεζόδρομο ένα παιδί καθισμένο σε ένα σκαλοπάτι έπαιζε θλιμένα ένα ακορντεόν. Στην απέναντι πλευρά ένα άλλο παιδί, καθισμένο κατάχαμα έκλαιγε, ενώ το ακορντεόν ήταν ακουμπισμένο δίπλα του. Είπα να το ρωτήσω, τι συμβαίνει ρε μάγκα; γιατί κλαις; που είναι ο μπαμπάς, η μαμά σου; αλλά δεν ήθελα να ακούσω άλλο "άι παράτα μας"! Πιο πάνω μια γυναίκα καθισμένη κατάχαμα με τα δυο της παιδιά έπαιζε επίσης ακορντεόν. Η μουσική από αυτήν ακουγόταν υπέροχα. Απλωνόταν σε όλο τον πεζόδρομο μέχρι κάτω και γύριζε πίσω, έφτανε μέχρι τις ταράτσες και γύριζε πίσω, συνόδευε κατά κύματα τα βήματά μου. Ο κόσμος αρκετός, βάδιζε αμέριμνα, σαν σε Κυριακάτικη βόλτα. Βάδιζε και χάζευε, επι το πλείστον κατά παρέες, είδα και δυο γυναίκες με τσάντες από ψώνια, αγκαζέ, άλλες εποχές. Οι βιτρίνες, όσες δεν ήταν σπασμένες είχαν αναρτημένες ταμπέλες. Εκπτώσεις εβδομήντα τοις εκατό. Από εκατόν τριάντα ευρώ, τώρα μόνο σαρανταπέντε. Από τόσο, τόσο. Μεγάλες ευκαιρίες σε μπότες, παπούτσια, ρούχα. Μέσα στο H&B υπήρχε πλήθος κόσμου. Οι καφετέρειες ανοιχτές, με τις σόμπες γκαζιού απέξω και οι πελάτες αραχτοί, μόλις είχε σκάσει και ο ήλιος, χάζευαν τον κόσμο ή τη ζωή τους που πέρναγε, δεν ξέρω. Λίγο πριν από το Σύνταγμα, δυο νέα παιδιά είχαν στημένο ένα τραπεζάκι με διαφημιστικά χαρτομάντηλα (;) και μου είπαν," -πάρτε ένα διαφημιστικό από το τραπεζάκι μας! -Ευχαρίστως γιατί όχι"; απάντησα. Πάω να το πάρω και με πλευρίζει η κοπέλα. "-Είναι διαφημιστικά για το κέντρο ΣΠΑ "ευεξία", που βρίσκεται λίγο πιο πέρα από εδώ, το ξέρετε; -Όχι, αλλά δεν έχει σημασία. Τώρα με τα διαφημιστικά σας θα το μάθω. -Αλλά έχουμε σήμερα μια ειδική προσφορά, όποιος γραφτεί σήμερα θα πάρει πακέτο προγράμματος με μεγάλη έκπτωση. -Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια βρε παιδιά. Σήμερα είναι μια θλιβερή μέρα για τους Αθηναίους. Δεν θα έπρεπε καν να είστε έξω και να κάνετε αυτό. -Κι εμείς ένα μεροκάματο προσπαθούμε να βγάλουμε, τη δουλειά μας κάνουμε. Δεν πάει να πει ότι χαιρόμαστε για γι' αυτά που έγιναν. -Σε καταλαβαίνω κορίτσι μου, δίκιο έχεις. Άντε γεια. -Δεν θέλετε ν' ακούσετε για την έκπτωση; -Δεν έχω χρόνο για ευεξία εγώ μάτια μου. Άστο".
Προχώρησα προς την πλατεία με την αναπνοή μου κομμένη. Η μυρωδιά του καμένου που έτσι κι αλλιώς ήταν ανυπόφορη, ανακατεύτηκε με μια άλλη, βαθιά μυρωδιά σήψης. Ένας που το έπαιζε τρελός πέρασε δίπλα μου χορεύοντας με μια ομπρέλλα. "i sing in the rain" Έλεγε, κι από πίσω η παρέα του φώναζε, "δεξιά στρίψε ρε!"
Έφτασα έξω από το ΜΕΤΡΟ. Είδα το μπουντρούμι σκοτεινό μέσα και άρχισα να ανεβαίνω τις σκάλες προς τα πάνω. Είδα τον Κανέλλο ξαπλωμένο στη μέση της νησίδας, μελαγχολικό. Κάποιοι τον χάιδευαν και τον παρηγορούσαν. Πάνω στο ταρατσάκι του ΜΕΤΡΟ, κάτω από τη μάντρα του δρόμου, ανάμεσα στα άλλα αντικείμενα, ένα παπούτσι έχασκε το μισό στο κενό. Και ξαφνικά δάκρυσα. Χωρίς δακρυγόνα. Μόνο με την επίμονη μυρωδιά που κόλλησε στη μύτη μου. Και είπα...
άι στο διάολο μωρή. Που θα μας κλάψεις κι όλας. Για να μας παραστήσεις την ευαίσθητη...Χθες βράδυ εδώ άνοιγαν κεφάλια. Κι εσύ χάζευες τις κοκόνες που έκαναν αυτοσυγκέντρωση. Ου να μου χαθείς λαμόγιο!
Αλλά αμέσως μετά άρχισα να μετράω τα άλλοθι. Αναπνευστικό, φαγωμένοι χόνδροι στα γόνατα, θυρεοειδής, πίεση που χτυπάει κοντέρ. Και μετά τον Μίκη και τον Γλέζο. Και ξανάπα, Ου να μου χαθείς λαμόγιο. Κι αμέσως μου ήρθαν στη σκέψη τα λόγια εκείνου του αγωνιστή ποιητή που γνώρισα στα 18 μου.
"Της ζωής αν δεν ένιωσες το μεγάλο σκοπό,
αν δεν στάθηκες σύντροφος των ανθρώπων πιστός,
το παρόν αν δεν έδωσες στη φωνή κάποιου χρέους,
κι αν ποτέ δεν αγάπησες τη χαρά της αλήθειας
την ειρήνη σαν μάτωσες με το ανθρώπινο αίμα,
τέλος αν σκοπός σου μοναχά είν' το χρήμα,
που γεννήθεις δεν τ' άξιζες και που ζεις, είναι κρίμα".
Είναι βαριά τα λόγια του ποιητή για να τα πάρει κανείς κατάκαρδα, όταν ξέρει ότι για την απουσία του στη φωνή του χρέους, δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Δεν πάει όμως να πει πως είμαι και υπερήφανη γι' αυτό. Ίσως δεν έχω πιστέψει στην αποτελεσματικότητα των πραγμάτων. Ίσως μια σκέτη υπερηφάνεια να μη μου λέει τίποτα πια. Ίσως κουράστηκα. Ίσως βαρέθηκα να βλέπω κάθε ειρηνική διαμαρτυρία να μετατρέπεται σε κόλαση με τις καταστροφές, ίσως δεν θέλω να δεχτώ πως αίμα ζητάει το μωρό της Ρόζαμαρι για να υπάρξει, αίμα και κάθε μεγάλη αλλαγή προς το καλύτερο. Δεν είναι ότι δεν το ξέρω. Είναι ότι δεν μπορώ να το συνταιριάξω στη σκέψη μου με τη λύση. Μένει μια περηφάνεια. Ένα γαμώτο. Ίσως υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να τα διατηρήσει κανείς και μακριά από το μνημόμιο. Αύριο πχ μπορεί να πω στο αφεντικό μου να πάει να γαμηθεί. Χθες δεν είχα την ψυχολογία.
Αυτά.

2012-02-09T09:51:00.003+02:00

Βρε τι πάθαμε

Τώρα το θέμα είναι, πως όταν γράφεις σε ένα μπλογκ,εκτός του ότι έχεις την ευκαιρία να κάνεις γνωστό ένα έργο σου ή να δημιουργήσεις εξαιτίας αυτού ένα έργο, έχεις και τη δυνατότητα να αντιδράς άμεσα στο κάθε τι που συμβαίνει έξω από σένα, στον περίγυρο, στην κοινωνία στη χώρα, αλλά και μέσα σε σένα. Δεν θυμάμαι να έχω χρησιμοποιήσει το μπλογκ για να γράφω ημερολογιακά σ' αυτό για τα μικρά πράγματα της καθημερινότητας, που έχουν κι αυτά τη χάρη τους αλλά δεν εστιάζω σε αυτά στα κειμενά μου καλώς ή κακώς. Ούτε ακριβώς πολιτική κάνω γράφοντας αλλά ούτε και περιορίζομαι στα κείμενα που μπορεί να τα εντάξει κανείς στη λογοτεχνική...επίδοση. Απλά και σκέτα αντιδρώ. Αντί να φουρκίζομαι σιωπηλά, το κάνω εγγράφως και το κοινοποιώ. Αν ανατρέξει κανείς στο σύνολο των κειμένων μου που πρέπει μέχρι τώρα να είναι πάνω από χίλια, θα βρει μέσα ποιήματα, καθαρό διήγημα, μπασταρδεμένο διήγημα, πάει να πει αληθινή ιστορία που μεταφέρθηκε αυτούσια για ένα σκοπό, μυθιστόρημα αποσπασματικά, πολιτικές απόψεις και τοποθετήσεις, βιβλιοπαρουσιάσεις, άρθρα, κλπ.
Ωστόσο μου κόλλησε η ρετσινιά της κλαψομούνας και προφανώς φέρω μεγάλη ευθύνη γι' αυτό, αφού το να εκθέτει κανείς δημόσια την κατάστασή του όταν καταργεί τα όρια και τις μάσκες, είναι κάτι που ενοχλεί κυρίως αυτούς που θέλουν να διατήρουν το κύρος τους στον πολιτικά ορθό λόγο, χαχα, και να μη τσαλακώσουν την εικόνα τους. Δεν θα μπορούσαν δηλαδή κι όχι μόνο, θα το θεωρούσαν ξεπεσμό να εκθέσουν τον εαυτό τους με τον τρόπο που το κάνω εγώ. Με ενοχλεί η λέξη εγώ. Κατατρέχομαι από ενοχές και τύψεις για όλα όμως και έχει νόημα να απολογούμαι για όλα. Ωστόσο εξακολουθώ να το κάνω. Αναρωτιέμαι συχνά τι κάνει έναν άνθρωπο αυθεντικό και νορμαλ, αν υποθέσουμε πως δεν διακατέχεται από τις ενοχές του και δεν έχει κανένα λόγο να απολογείται για τίποτα. Τόσο στραβό κλίμα, τόσο στραβά μεγαλώσαμε οι της γενιάς μου, τόσα έπρεπε να παραπλεύσουμε κι άλλα τόσα να διεκδικήσουμε, για να έρθουμε σήμερα να απολογούμαστε για όλα. Επειδή το να σταματήσει κανείς να ψάχνεται με τον εαυτό του σημαίνει αυτομάτως και τη διακοπή της πνευματικής του ανάπτυξης, επειδή πάντα και μονίμως έχω την αίσθηση ότι δεν έφτασα πουθενά και τίποτα δεν κατάφερα, δεν σημαίνει ότι θα ήθελα να είμαι στη θέση αυτών που αντί να κοιτάξουν μέσα τους, κοιτάζουν και κρίνουν τους άλλους, πάντα και μόνο τους άλλους. Υπ' αυτή την έννοια, γουστάρω να είμαι κλαψομούνα. Μπορεί να παραπονιέμαι για το ένα και το άλλο, να εντοπίζω τα στραβά της ζωής μου, τα άδικα ή και τις μαλακίες ακόμα, αυτό παρακαλώ να μη το παραβλέψει κανείς, αλλά έχω επιλέξει να είμαι αυτό. Δεν μου πάει τίποτε από τα άλλα. Ένα παράδειγμα:
Θα μπορούσα να περιφέρω την αδιαμφισβήτητη αυθεντία μου στους κύκλους των αναγνωρισμένων συγγραφέων και ανάμεσά τους με ύφος περισπούδαστο να παίρνω θέση επί παντός επιστητού, να κρίνω, να καταδικάζω, να σαρκάζω ή να περιφρονώ τους κατά την άποψή μου δεύτερης κατηγορίας ανθρώπους. Και πως θα τους έκρινα σαν τέτοιους; Από το ντυσιμό τους; από το μισθό τους; από την ανεργία τους; από τα πτωχά εκφραστικά τους μέσα; από την παιδεία τους γενικότερα; από τον τρόπο που υποκλίνονται; από τι, θεός και η ψυχή μου....
Θα μπορούσα και μου δόθηκε η ευκαιρία να γράφω βιβλιοπαρουσιάσεις σε μια εφημερίδα ή σ' ένα περιοδικό και πιστέψτε με, έχω την πειθώ να σπρώξω τους αναγνώστες στο όχτρέξουν ν΄αγοράσουν το βιβλίο του άλφα ή του δείνα. ΄
Θα μπορούσα ως δημιουργός, συντάκτρια και υπεύθυνη του refene επί δεκατέσσερα συναπτά έτη, να είμαι κριτική επιτροπή στα νέα ταλέντα, πολλές φορές με κάλεσαν όλες τις αρνήθηκα, ή εκτιμήτρια σε εκδοτικό οίκο για τους πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς.
Θα μπορούσα ακόμα να δουλεύω σαν διοργανώτρια εκθέσεων σε γκαλερί, γιατί την έχω κάνει κι αυτή τη δουλειά περιοδικά πολύ επιτυχημένα.
Θα μπορούσα να είμαι βοηθός σκηνοθέτη, γιατί την έχω κάνει κι αυτή τη δουλειά, πολύ επιτυχημένα.
Θα μπορούσα να παρέχω τεχνική υποστήριξη σε βραδιές χάπενινγκ με προβολές και χρήση ηλεκτρονικού και ψηφιακού υλικού. Αυτή τη δουλειά κάνω και τώρα όχι ως τεχνικός όμως, αλλά ως καθαρίστρια.
Είμαι καθαρίστρια. Δεν έγινα λόγω της κρίσης καθαρίστρια. Δεν σκόπευα ν' ακολουθήσω καριέρα ως τέτοια. Μου έκατσε. Μεγάλωσα το παιδί μου μια χαρά με αυτό. Έκανα και το κέφι μου. Έκραζα από τη θέση αυτή τους δήθεν και πολύ το χαιρόμουν που δεν μπορούσε κανείς να μου πει τίποτα. Απεδείκνυα από τη θέση αυτή κάθε φορά πόσο άχρηστοι είναι οι άλλοι, στις άλλες θέσεις. Ενεργά κι όχι με λόγια. Καταξιωνόμουν από τη θέση αυτή μέρα στη μέρα σαν άνθρωπος άσχετα αν υπάρχουν τόσοι κομπλεξικοί σ' αυτή τη χώρα που δεν έμπαιναν στον κόπο να με γνωρίσουν σαν άνθρωπο, πριν μου γυρίσουν την πλάτη. Το χάρηκα και ποτέ το θέμα μου και το πρόβλημά μου δεν ήταν που κάνω αυτή τη δουλειά, το αντίθετο θα έλεγα το θέμα μου ήταν πάντοτε γιατί οι άνθρωποι να παίρνουν τόσο επιφανειακά τους ανθρώπους. Κοιτάτε και το άλλο τώρα.
Αν δηλώσω συγγραφέας, δεν με κάνει αυτόματα συγγραφέα η δήλωση αυτή.
Μπορεί κανείς να μου αμφισβητήσει ότι είμαι καθαρίστρια;
Βρείτε μου τώρα έναν, που να είναι ακριβώς αυτό που δηλώνει χωρίς πτυχίο εννοείται. Μετά πηγαίνετε και στα πτυχία και πείτε μου πόσους μπορείτε να βρείτε σχετικούς με την επιστήμη που σπούδασαν; Που να ξέρουν δηλαδή τι τους γίνεται, που να ασκούν το επαγγελμά τους τίμια και ευσυνείδητα, που βλέπουν τη δουλειά τους ως λειτούργημα, και που κυρίως, να έχουν την καλιέργεια, τη μόρφωση και το ενδιαφέρον για βελτιώσουν τη σύσταση και την εικόνα αυτής της κοινωνίας.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως επί σειρά ετών εξασκώ ένα επάγγελμα που με απαλλάσσει από πρόσθετες ενοχές, αρκετές έχω κι έτσι. Γι' αυτό παρακαλώ φίλοι μου αγαπημένοι μη με ξαναρωτήσετε τι κάνω τόσα χρόνια σε αυτή τη δουλειά που κόλλησα. Από την άλλη κάτι στη γραφή μου, στο λόγο μου, στον τρόπο που περιγράφω τα πράγματα, με καθιστά κλαψομούνα στα μάτια των αναγνωστών μου. Έχω γράψει σάτιρες, κωμωδίες, σάχλες για να γελάσουμε διάφορες, αλλά εκεί, η "ρετσινιά" μου κόλλησε. Τι σημαίνει πάλι αυτό; Ότι αυτό το κάτι, αυτός ο τρόπος, αυτή η κλάψα, είναι αυτό που μάλλον τους λέει τα περισσότερα, αν και μελλοδραματική επιμένω δεν υπήρξα ποτέ. Δεν είναι στον τύπο μου.
Προσέξτε τι άλλο συμβαίνει τώρα. Γράφω σε πρώτο πρόσωπο. Γράφω για μένα. Απολογούμαι. Άλλοι γράφουν σε πρώτο πρόσωπο. Λένε πως πέρασαν τη μέρα τους. Τι θα αγοράσουν από τα μαγαζιά και σε τι τιμή θα τα χτυπήσουν. Πόσο έξυπνα φέρθηκαν στη μια ή στην άλλη περίπτωση, ή πως θα σώσουν τις τριανταφυλλιές τους που μαράθηκαν. Τι να ετοιμάσεις στο παιδί σου για πρωινό πριν το σχολείο. Πως τρώνε, τι να φας. Πόσες θερμίδες να πάρεις, πόσα κιλά να χάσεις, πως θα τα χάσεις. Υπάρχουν μπλογκ για κάθε γούστο. Τι κρύβεται πίσω από την κίνηση Παπαδήμου, Κουτσοδήμου, δήμου, και τί πίσω από τα λόγια του. Δεν νοείσαι σοβαρός γραφιάς αν δεν κάτσεις να ασχοληθείς με τις παραμέτρους της πολιτικής και αυτή την ίδια, να συνεχίσεις το παιχνίδι των μμε.
Όλοι τα είπανε όλα, τα λένε όλα, τα κάνουν όλα. Οι συγγραφείς στη θέση τους, οι σκηνοθέτες στη δική τους, οι στιχουργοί, οι ποιητές, οι πολιτικοί, οι φιλόσοφοι, τι δηλαδή έχει να πει μια γυναίκα στη θέση μου; Για τους γιατρούς χωρίς σύνορα; Για τους κυνηγούς και εξοντωτές της πανίδας; Για την άνιση μεταχείριση των γυναικών; Και πρέπει να πάω στη Ρουάντα για να το δω αυτό; Για την εκμετάλλευση των ανθρώπων από τον καπιταλισμό; Για την κοινωνική αδικία; τα λέω αλλά με λέτε κλαψομούνα ενώ αν τα έλεγε ο κύριος τάδε παπάρας, θα το λέγατε κοινωνική ευαισθησία. Μήπως φταίει το ότι εγώ τα ζω από μέσα και σας χαλάει τη θεωρητική σούπα; Λέμε τώρα.
Τίποτα δεν έχω να πω άλλο από τα κλαψομουνικά μου. Οι φίλοι που μου το λένε καλοπροαίρετα θα καταλάβουν και το καλοπροαίρετο της απάντησής μου. Αυτό είμαι, αυτό έχτισα, μ' αυτό θα βαδίσω. Δεν γίνεται ν' αλλάξω ως άνθρωπος. Αυτό που μπορώ και σας υπόσχομαι , είναι να μη αλλάξω τίποτα. Και να θέλω δεν μπορώ. Στο κάτω της γραφής υπάρχουν άλλα, ωραία, πιο ελεύθερα, πιο αισιόδοξα, πιο κοφτερά πνεύματα, με καλύτερη αίσθηση χιούμορ, φρέσκο αίμα, νέο, να το κάνουν. Ντε και καλά ν' αλλάξω εγώ; Βρε τι πάθαμε...

2012-02-07T17:30:00.000+02:00

Αυτοσχέδια κι επιτόπου

Ήτανε μια φορά ένας παντοπώλης. Έτσι έλεγαν τους παλιούς που διατηρούσαν κατάστημα, στις μέρες τις δικές του όμως δήλωνε "ιδιοκτήτης μίνι μάρκετ". Πόσο μίνι ήταν το μάρκετ του δεν το ξέρω γιατί δεν έτυχε να πάω ποτέ, αλλά θα πρέπει την εποχή για την οποία μιλώ να έβγαζε καλά λεφτά, γιατί έμενε στο ξενοδοχείο που δούλευα, στην Παροικιά της Πάρου.
Το ξενοδοχείο αυτό ήταν β΄ κατηγορίας. Δεν βρισκόταν κοντά στο λιμάνι αλλά μερικά χιλιόμετρα μακρύτερα και είχε έναν εξώστη με μια υπέροχη θέα στον ωκεανό προς τη μεριά της Νάξου. Επίσης εκείνη την εποχή δεν ήταν τόσοι πολλοί οι Έλληνες παραθεριστές, όσο οι ξένοι, που κατέφθαναν από κάθε σημείο της δυτικής τότε Ευρώπης, κι από Αμερική.
Το νησί ήταν στα πάνω του και οι επιχειρηματίες να χτίζουν καινούργιες πτέρυγες στα ξενοδοχεία τους ή να κάνουν επεκτάσεις στα μαγαζιά τους, ν' αγοράζουν εξοπλισμούς και λεωφορειάκια για να μεταφέρουν τους πελάτες τους, ένας οργασμός προετοιμασιών όλο το χειμώνα για να είναι έτοιμοι από το Μάη που θα ξεκινούσε η σαιζόν να υποδεχτούν τον κόσμο και να βγάλουν τα μαλλιοκεφαλά τους μέσα σε δυο-τρεις μήνες. Αυτοί κι αν έφαγαν....
Τέλος πάντων, ο παντοπώλης αυτός, βρέθηκε εκείνο το καλοκαίρι στη φροντίδα μου, καθότι είχα στην ευθύνη μου την πτέρυγα όπου βρισκόταν και το δικό του δωμάτιο. Όταν λέω "ευθύνη" μου, μη φανταστείτε καμιά δουλειά μπάνικη και πρωτοκλασάτη, από αυτές που σου επιτρέπουν να καμαρώνεις για τη θέση σου. Το γεγονός ότι μου φόρτωσαν είκοσι έξι δωμάτια να καθαρίζω μέσα στο οκταωρό μου, συν το πλυντήριο και το σιδέρωμα, ήταν κάτι πέρα από κάθε αντοχή και κάθε νόμο. Επειδή όμως τέλειωνα το νυχτερινό σχολείο και χρειαζόμουν τα λεφτά από το ταμείο ανεργίας για να μπορέσω να διαβάσω απερίσπαστη το χειμώνα για τις εξετάσεις μου στα ΑΕΙ (σκατά στα μούτρα μου κι εγώ), το έφαγα το πακέτο αδιαμαρτύρητα. Κοντά στα άλλα είχα και το σερβίρισμα των πρωινών. Μαζί με την προετοιμασία τους εννοείται. Να βράσεις τ' αυγά, να τα ξεφλουδίσεις, να κόψεις τα ψωμιά να βάλεις σε πιατέλες τα ζαμπόν και τα τυριά, σε κανάτες την πορτοκαλάδα κλπ.
Άρπαζα λοιπόν λέξεις εδώ και εκεί, στην πραγματικότητα δεν είχα το χρόνο να σταθώ για να ακούσω μια φράση ολόκληρη από τους πελάτες. Το είπε λοιπόν μια αυτός, το είπε δυο, χαμπάρι δεν πήρα, μέχρι που δεν άντεξε και ήρθε και στάθηκε μπροστά μου.
"Σε σένα μιλάω κοπελιά". Φρέναρα με το δίσκο στα χέρια και τον κοιτούσα κάπως ξαφνιασμένη, έτοιμη να του τον κοπανήσω στο κεφάλι επειδή υποψιάστηκα πως με παρενοχλεί σεξουαλικά και ώρα που διάλεξε.
"-Τι θέλετε;
-Πρέπει να θέλει κανείς για να σου μιλήσει;
-Εδώ είναι χώρος εργασίας για μένα. Μου μιλάτε μόνο και εφόσον θέλετε κάποια εξυπηρετήση ή έχετε κάποιο παράπονο από το σέρβις".
Έκανε γελώντας στην άκρη και παραμέρισε για να περάσω όπως και έπραξα, αλλά καθόταν ακόμα σε κείνη τη θέση και με παρατηρούσε καθώς ετοίμαζα νέα είσοδο από την κουζίνα στην τραπεζαρία με άλλο γεμάτο δίσκο.
"-Φοβάμαι πως με παρεξήγησες. Εσύ δεν είσαι η Ελένη;" Μου πέταξε καθώς ξαναπέρασα από μπροστά του. Του έριξα ένα πλάγιο βλέμμα, τον προσπέρασα, πήγα σερβίρισα τους πελάτες και στην επιστροφή του είπα. "-Ναι εγώ είμαι η Ελένη, που με ξέρεις; εγώ δεν θυμάμαι να έχουμε γνωριστεί".
"-Μου έχει μιλήσει ο Μιχάλης για σένα. Είναι πολύ φίλος μου. Μου είπε ότι δουλεύειςε τα καλοκαίρια στο νησί και μιας και θα ερχόμουν εδώ για διακοπές είπα να σε γνωρίσω.
-Τι ακριβώς σου έχει ο Μιχάλης για μένα; Και ποιος Μιχάλης για να έχω καλό ερώτημα; Ξέρω τουλάχιστον τρεις τέσσερις με αυτό το όνομα.
"-Αυτός που σου μελοποίησε τα ποιήματα και τα έπαιξε στη γιορτή της άνοιξης".
Χάρηκα που άκουγα νέα από τον Μιχάλη έστω και εμμέσως. Τον ρώτησα ενθουσιασμένη που είναι ο φίλος μου, τι κάνει, παίζει πουθενά; έφτιαξε συγκρότημα; είχε πάρει αναβολή από το στρατό, την διέκοψε τελικά; τι έκανε; Και τι του είπε για μένα που τον έκανε να θέλει να έρθει να με βρει;
"-Έχω γράψει κάτι στίχους, που τους έδειξα στο Μιχάλη κι αυτός μου είπε ότι για τραγούδια δεμν κάνουν. Το αν όμως μπορούν να σταθούν σαν ποιήματα δεν το ξέρει, δεν έχει αυτή την αρμοδιότητα, κι ότι αυτό θα ήξερες να μου το πεις μάλλον εσύ.
-Τι λες; τέτοια ιδέα έχει για μένα ο Μιχάλης; τον ευχαριστώ πολύ. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως είμαι σε θέση να πάρω έναν άνθρωπο στο λαιμό μου με τις συμβουλές μου. Για το λόγο ότι δεν είμαι ούτε εγώ σίγουρη και δεν ξέρω πάντα τι από αυτά που γράφω αποτελεί ποίημα και τι όχι. Οπότε μάλλον μπήκες τζάμπα στον κόπο, δεν είμαι εγώ το κατάλληλο πρόσωπο για να σε διαφωτίσει"
Αυτός όμως επέμενε κι έλεγε ότι δεν τον ενδιαφέρει τι πιστεύω εγώ για τον εαυτό μου, ότι αισθάνεται πως μάλλον προσπαθώ να τον αποφύγω για να μη μου φορτωθεί και τα λέω αυτά κι ότι θα του έκανα μεγάλη χάρη αν τουλάχιστον έπαιρνα τη συλλογή που είχε μαζί του και της έριχνα μία ματιά.
"-Με το χέρι στην καρδιά, θέλω να μου πεις ακριβώς αυτό που θα δεις, κι αυτό που θα σκεφτείς διαβαζοντάς τα. Δεν έχω ξέρεις καιρό για χάσιμο, είμαι πολυάσχολος κι αν είναι να χάνω την ώρα μου τζάμπα με αυτά, θα προτιμούσα να την αφιερώσω σε κάτι άλλο".

Πολύ με τσάντισαν τα λόγια του αλλά δεν το έδειξα αμέσως. Ένα σωρό αντιφατικές σκέψεις μου γεννήθηκαν αυτόματα. Την ίδια στιγμή η συνάδελφος από την κουζίνα ούρλιαζε γιατί καθυστερούσα, οι πελάτες δυσανασχετούσαν κι αυτός έπρεπε να φύγει μέσα από τα πόδια μου.
Του είπα να μου φέρει τα κείμενά του στην αφετηρία των λεωφορείων που έφευγαν για τα χωριά και ακριβώς εκεί ήρθε και με βρήκε το μεσημέρι, μετά το σχόλασμα. Τα άρπαξα βιαστική και μπήκα στο λεωφορείο. Τα είχε δεμένα με συρραπτικό. Στο εξωτερικό της πρώτης σελίδας είχε τον τίτλο της συλλογής και το όνομά του. Το πρώτο ποίημα που διάβασα μου κίνησε κάποιο ενδιαφέρον και προχώρησα στα επόμενα. Στα επόμενα όμως, ήταν σα να διάβαζα ακόμα το πρώτο και ακόμα χειρότερα βρήκα μέσα σε αυτά, κομμάτια αυτούσια από φράσεις γνωστών ποιητών, χωρίς εισαγωγικά και χωρίς πλάγιο λόγο ή άλλη επεξήγηση. Αυτό με ξύνισε πολύ. Στο σύνολο της δουλειάς του ξεχώρισα δυο τρία πάντα κατά την άποψή μου ποιήματα καλά και τα σημείωσα με αστερίσκο για να ξεκινήσω τη συζήτηση μαζί του από αυτά. Αλλά πιο πολύ απ' όλα με είχε ενοχλήσει η όλη του στάση απέναντι σε αυτή του την δραστηριότητα. Τι πάει να πει τώρα, "χάνω το χρόνο μου", όταν ασχολείσαι με μια υπόθεση ψυχής, και ποιος τρόπος υπάρχει για του δώσεις να καταλάβει πόσο λάθος αντιμετωπίζει το όλο θέμα; Πέραν αυτού, ένιωθα πάνω στο δέρμα μου να κυλά και να πέφτει ένα γλοιώδες υγρό που εκπορευόταν από τη σκέψη μου, και με έκανε να νιώθω πολύ άβολα. "Πας σε κάποιον που σέβεσαι, έστω μέσω άλλου, να του ζητήσεις τη γνώμη του για ένα θέμα που θεωρείς ότι κατέχει καλύτερα από σένα, χωρίς να σκεφτείς πως ενδεχομένως θα έχει διαβάσει τα ίδια ή και περισσότερα από σένα;".
Τι θράσος ο τύπος! Κατέληξα φουρκισμένη κι έκλεισα το ας το πούμε βιβλίο του με νεύρα. Δούλευα σε ένα ξενοδοχείο όπου το μόνο που γνώριζαν για μένα ήταν ότι είμαι μια γρήγορη και καλή καμαριέρα, μια γρήγορη σερβιτόρα και μια κατά τα άλλα κλειστή συνάδελφος. Και ήρθε αυτός τώρα να μου τα χαλάσει όλα. Να με βάλει μέσα στο τρυπάκι του να σκέπτομαι γι' αυτόν και κάθε σαν αυτόν, ότι με τα λεφτά του έτσι εύκολα όπως κάνει διακοπές θα πάει μια μέρα να βγάλει μια ποιητική συλλογή, κι εγώ θα σπάω τα μούτρα μου στον αιώνα τον άπαντα στις πόρτες των εκδοτών και θα τρώω τους χόνδρους στα γόνατά μου δουλεύοντας. Αν ήμουν υπάλληλός του θα μου μιλούσε προφανώς σαν σκουπίδι, μπορεί και να έβριζε, και οπωσδήποτε θα έκανε το παν για να αποδείξει πως είναι η ενσάρκωση της εξυπνάδας σε σχέση με σένα το βλάκα που χαραμίζει τα λεφτά του για να σε έχει υπάλληλο. Αλλά είναι εκτός έδρας τώρα, και ήρθε συστημένος για να ακούσει θετικά σχόλια από μια σχετική λέμε τώρα, ώστε το αμέσως επόμενο βήμα του να έχει γίνει μετά από την επιβεβαίωση του αδιαμφισβήτητου ταλέντου του. Γιατί καιρό για χάσιμο δεν είχε, το είπε. Ε, λοιπόν το ίδιο θα του έλεγα κι εγώ αύριο. "Μη χάνεις το χρόνο σου. Κάνε καμιά επένδυση στο μαγαζί".
Τέτοια κακία με είχε πιάσει μαζί του.
Δεν πρόλαβα όμως να τα κάνω όλα αυτά που σκεπτόμουνα. Την άλλη μέρα, αμέσως μετά το πρωινό τους βγήκαν οι πελάτες να πάνε να κολυμπήσουν στην παραλία που βρισκόταν ακριβώς κάτω από το ξενοδοχείο. Θα είχε περάσει καμιά ώρα από τη στιγμή που έφυγαν, εγώ ήμουν ήδη στα δωμάτια, σε ένα που είχε το παράθυρο ανοιχτό προς την παραλία και από κει άκουσα τα ουρλιαχτά.
"-Βοήθεια! το παιδί μου! χάνω το παιδί μου, κάντε κάτι σας παρακαλώ!" Έτρεξα αμέσως κάτω, το ίδιο είχαν κάνει και όλοι οι συνάδελφοι και παρακολουθούσαμε με αγωνία έναν άντρα που βούταγε και ξαναβούταγε στο νερό για να βρει το χαμένο παιδί. Κάποια στιγμή βγήκε στην επιφάνεια με το αγοράκι αγκαλιά. Το έφερε έξω στην άμμο, το ξάπλωσε μπρούμυτα κι άρχισε να το πατάει στην πλάτη για να βγάλει από μέσα του το νερό. Έβγαινε νερό από παντού, στόμα, αυτιά μύτη, αλλά το παιδί δεν έδινε σημεία ζωής. Το γύρισε ο άντρας ανάσκελα, του έδωσε και το φιλί της ζωής, το πάτησε στην καρδιά μια και δυο και πέντε φορές, και σε κάποια στιγμή το παιδί τραντάχτηκε, έβηξε, μούγκρισε και πέταξε όλο το υπόλοιπο νερό από το στόμα του. Εκείνη την ώρα ήρθε και ένας γιατρός που ανέλαβε τη συνέχεια. Ο άντρας, που δεν ήταν άλλος από το φίλο μας τον παντοπώλη, εξουθενωμένος και χλωμός κάθισε σε μια πέτρα τρέμοντας. Έκλαιγε. Δεν μπορούσε και ο ίδιος να πιστέψει ότι κατάφερε να σώσει το παιδί. Οι γονείς του παιδιού γονάτισαν μπροστά του και του φιλούσαν τα χέρια αλλά αυτός ελάχιστα καταλάβαινε. Είπε αμήχανα ένα καλά, καλά, όλα καλά τώρα και απομακρύνθηκε διακριτικά προς το δωματιό του. Γυρίσαμε όλοι στις δουλειές μας αναστατωμένοι. Μετά από καμιά ώρα, όταν όλοι είχαν ησυχάσει πήγα και του χτύπησα την πόρτα. Μου άνοιξε και είδα μια λάμψη χαράς στο προσωπό του. Α εσύ είσαι Ελένη; Έλα, έλα μέσα.
"Όχι, δεν έχω σχολάσει ακόμα. Σου έφερα όμως κάτι". Του έδωσα ένα κομμάτι λευκό χαρτί από το μπλοκ που κουβαλούσα πάντα στην τσάντα μου κι ένα στυλό. "-Γράψε" του είπα. "Γράψε, αλλιώς πεθαίνεις". Κι έφυγα.
Στη στάση του λεωφορείου που ήρθε για να του πω τη γνώμη για τα ποιηματά του μου έφερε και το ποίημα που έγραψε εκείνο το πρωί. Ήταν ότι καλύτερο διάβασα από αυτόν αλλά κι ότι καλύτερο είχα διαβάσει από άγνωστο μέχρι τότε ποιητή. Του το είπα. Και του είπα να βάλει στην άκρη και να ξεχάσει τη μέχρι τότε συλλογή του και στο εξής να γράφει με το συναίσθημα, που είχε γράφοντας αυτό το ποίημα και μόνο τότε. Νομίζω πως κατάλαβε ακριβώς τι εννοούσα. Πρέπει να κατάλαβε. Αλλιώς δεν εξηγείται το πως τον ανέλαβε μεγάλος εκδότης μετά, ούτε το ότι στην εκδοθείσα εκείνη συλλογή, δεν είδα ποτέ φράση άλλου ποιητή ή φιλοσόφου, εκτός από τις δικές του. Όσο για το μίνι μάρκετ, το έκλεισε έμαθα κι άνοιξε ένα βιβλιοπωλείο με αναγνωστήριο και λογοτεχνικά χάπενινγκς.
Καμιά φορά, μια στιγμή είναι αρκετή για να σε αποκαλύψει.

2010-04-10T20:50:00.000+03:00

Πατείστε παρακάτω για να μπείτε στο refene.

2010-04-05T10:05:00.002+03:00

Δεν έχω βάλει τους δημιουργούς ακόμα, αλλά έρχονται. Όποιος δεν θέλει να περαστεί από το παλιό refene εδώ, να μου το πει και δεν θα περαστεί.

refenecom.blogspot.com

συμπληρωματικό

2010-04-05T08:20:00.002+03:00

Στο refene blog, θα συμπεριληφθούν όλα τα έργα, όχι όλα τα κείμενα, από τα δυο blog herinna1 και herinna 2 σε ένα ξεχωριστό χώρο, ώστε να καταργήσω τα blog αυτά, αφού μπορούν όλα να συμμαζευτούν σε ένα.

Το refene.com γίνεται blog

2010-04-05T08:07:00.002+03:00

Επειδή μου καίγεται η ψυχή να το βλέπω τόσα χρόνια ανενεργό εξαιτίας της απουσίας webmaster, επειδή έχω βαρεθεί να πληρώνω το χώρο κάθε χρόνο για την περίπτωση που αυτός θα βρεθεί και το refene θα ανακάμψει, επειδή υπάρχει κόσμος που μου στέλνει ακόμα τα έργα του και τρόπο δεν έχω να τα δημοσιεύσω, επειδή ο έρωτάς μου γι' αυτό είναι μεγάλος, επειδή η herinna του blog και η Ελένη Μπάλιου του refene δεν συναντιούνται και κάποιοι γελοίοι κριτές μας αναφέρουν ότι σκάσανε από το πουθενά, το refene γίνεται blog. Θα μπορώ με αυτό τον τρόπο να συνεχίσω τη δουλειά μου σε αυτό, να προβάλω τους φίλους που το εμπιστεύονται, να κάνω παρουσιάσεις, να προβάλω δημιουργούς που κατά τη γνώμη μου αξίζουν να προβληθούν, τόσο από τους παλιούς όσο και νέους, να γράφω όπως παλιά το σχόλιο της μέρας, να του δώσω τον αέρα της ανανέωσης που του λείπει και τη θέση που του αξίζει στο ελληνικό ίντερνετ. Δεν έχω πολλές τεχνικές γνώσεις και ίσως χρειαστώ τη βοήθεια κάποιων από εσάς. Ότι δείτε, ότι κατά τη γνώμη σας μπορεί να γίνει καλύτερο, ότι γνωρίζετε που μπορεί να βοηθήσει, μπορείτε να μου το γράψετε στα σχόλια. Πέραν αυτού σκέπτομαι να δώσω πρόσβαση σε ορισμένους που θα μπορούν να δημοσιεύουν κατευθείαν σε αυτό, όταν θέλουν να μιλήσουν για τη δουλειά τους ή να παρουσιάσουν άλλον δημιουργό.
Πείτε μου γνώμες, απόψεις, συμβουλές γιατί το refene τις έχει ανάγκη.

Η ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ, ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΙΣΗ.

2010-04-04T09:40:00.000+03:00

- Δεν ξέρω από που είναι το άρθρο - ήρθε έτσι, από κάποιο φίλο.

Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δε γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ.

-Νεαρέ μου, όταν δεις μάνα να εκλιπαρεί να κόψουν κομμάτι από το κρέας της για να φάει το παιδί της, ίσως καταλάβεις αυτό που πάνε να σας κάνουν. Ντρέπομαι για τον εαυτό μου γιατί ήμουν ένα κομμάτι αυτών των αδίστακτων ανθρώπων. Να μην πέσετε στα νύχια τους.
http://www.thetraveltart.com/wp-content/uploads/2009/03/theives-1024x772.jpg

Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.
-Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας. Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη και άλλα ναρκωτικά, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία άξαφνα όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι. δεν είδα μάνες να πουλάνε τα παιδιά τους όπως γίνεται στο LA. Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος τη ζωή τους όταν δεν υπήρχε τίποτα να δώσουν. Όσα δεν πήραν οι τράπεζες, τα πήραν οι έμποροι. Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γι' αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους.

-Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι όλα τα ΜΜ"Ε" διατυμπάνιζαν την ανάγκη της "βοήθειας". Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για επιτυχία την είσοδο του ΔΝΤ. Δεν φανταζόντουσαν τι θα ακολουθήσει. Τι ειρωνεία και αυτή. Τους έπεισαν με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!
http://farm4.static.flickr.com/3087/2866455346_7d3b3c4ea8.jpg?v=0
-Back Home, είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ήταν απίστευτο τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά.
Είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντίνοι μας θεωρούν σωτήρες. Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα. Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές με κόσμο να κάνει δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε.
Ακόμα και οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες. Τις προέβαλλαν σαν κομμουνιστές ή αριστερά κομμουνιστικά κόμματα που αντιδρούσαν. Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες την λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν "θέλουμε τη χώρα μας πίσω"! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!
Οι τηλεοράσεις όπως μου έλεγαν, έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Ίσως εκατομμύρια. Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες. δεν υπήρχε συντονισμός. Ότι Αμερικάνικη επιχείρηση έκλεινε και την φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί.
Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις θυμάμαι έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή.
Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν ούτε looters (πλιατσικολόγοι). Ακόμα και μεσήλικες σίγουρα πολλοί είχαν οικογένειες. μου έκανε εντύπωση. Έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν. Ξύλα, πέτρες. Από την άλλη η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους.
http://www.andrewkaufman.net/argentina/AGCommunistas.jpg

-Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα "τρομοκράτες". Θα ήταν άδικο. Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς. Ήθελαν τη χώρα τους πίσω. Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε.
Αυτές οι γυναίκες όμως. Ποτέ δεν θα ξεχάσω. Αυτό θα με στοιχειώνει πάντα. Οι γυναίκες με τα παιδιά στα χέρια.

Ο ρόλος που έπαιξαν όμως αυτές οι γυναίκες. Ποιός να το περίμενε. Προστάτεψαν τα παιδιά τους και τη χώρα τους. Αν μπορούμε να πούμε ότι έγινε επανάσταση στην Αργεντινή, τότε ήταν η μόνη γυναικεία επανάσταση στους αιώνες.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

http://olympia.gr/2010/02/19/imf-greece/
...το ξέσπασμα της κρίσης και η λύση που ήλθε από τον ίδιο τον λαό.

Στο πρώτο μέρος είδαμε το ξέσπασμα. Τα μέτρα της κυβέρνησης με τις περιβόητες ενέργειες για μείωση του ελλείματος. Αυτή η μείωση του ελλείματος που πάλι είχε καλλιεργηθεί ως αυτοσκοπός και βασική προϋπόθεση για την βοήθεια του ΔΝΤ. Βλέπετε, το "swap" του ΔΝΤ είναι οι κρυφοί όροι που επιβάλλονται στην εκάστοτε Εθνική κυβέρνηση προκειμένου να ανοίξουν τις κάνουλες. Αυτοί οι όροι είναι σαφέστατοι και με απλά λόγια επικεντρώνονται στο ότι "Δεν θα γίνεται καμμία ενέργεια, καμμία δαπάνη, δεν θα λαμβάνεται καμμία απόφαση από την Εθνική κυβέρνηση που αφορά την Εθνική οικονομία εάν δεν υπάρχει η έγκριση του ΔΝΤ¨.
Δηλαδή, ο βασικός όρος "συνεργασίας" με την εκάστοτε κυβέρνηση είναι η Εκχώρηση μέρους της Εθνικής Κυριαρχίας. Για όσους ακόμη δεν το έχουν καταλάβει.
Το άλλο σημείο που καλλιεργείται έντεχνα ως αυτοσκοπός, είναι η εξυπηρέτηση μόνο των υποχρεώσεων προς τρίτες χώρες και όχι των εσωτερικών υποχρεώσεων του κράτους. Προηγούνται δηλαδή οι διεθνείς δανειστές που έχουν δανείσει με επαχθείς όρους έναντι των ντόπιων πιστωτών, ήτοι των πολιτών που καλούνται όχι μόνο να απεμπολήσουν τις απαιτήσεις τους αλλά να σηκώσουν και το βάρος της αποπληρωμής των διεθνών τοκογλύφων.
http://www.thetraveltart.com/wp-content/uploads/2009/03/theives-1024x772.jpg
Στην Ελλάδα για παράδειγμα, ό περιβόητος εξωτερικός δανεισμός (300 δις Ευρώ)που αναμασούν συνεχώς οι διάφοροι "αναλυτές", είναι μόλις ένα μικρό μέρος επί του συνόλου των Τριών Τρις που οφείλει συνολικά το κράτος, με κύριους πιστωτές βέβαια, τους Έλληνες πολίτες. Πολιτες μάλιστα που τροφοδοτούν το σύστημα επί δεκαετίες με ελάχιστο κόστος. Αναλογιστείτε ότι το κράτος (και επαγωγικά οι τράπεζες) δανείστηκαν με επιτόκια που φτάνουν το 7%. Εσείς τι επιτόκιο παίρνετε για τις καταθέσεις σας; (Σε επόμενο άρθρο οι ραγδαίες εξελίξεις στις Ελληνικές τράπεζες).
Ας επιστρέψουμε λοιπόν στην Αργεντινή. Μετά την πρώτη ομοβροντία μέτρων, οι μορφές αντίδρασης εξακολουθούσαν να περνούν από τα κανάλια κομματικών μηχανισμών και ιδεολογικών μονοπωλίων. Οι εκδηλώσεις ήταν απόλυτα ελέγξιμες με περιορισμένη χρήση βίας αφού η πλειοψηφία των πολιτών δεν ήθελε να ταχθεί κάτω από καμια κομματική σημαία ή συνδικάτο (θυμηθείτε την σημερινή απεργία. 2 εκ απεργοί, μόνο 20,000 διαδηλωτές σε διασπασμένες εκδηλώσεις με τους παρακρατικούς μηχανισμούς των προβοκατόρων σε δράση. Τα ΜΜ"Ε" βεβαίως .απεργούσαν!).
Τότε άρχισε ο πραγματικός εφιάλτης. Στις 3 Δεκεμβρίου του 2001 η κυβέρνηση υπό την πίεση των διεθνών συμβούλων παίρνει την απόφαση να παγώσει τις καταθέσεις των πολιτών σε όλες τις τράπεζες. 70 δις Δολάρια αλλά και υπερδιπλάσιας αξίας κρατικά ομόλογα περιέρχονται στα χέρια της "ικανότατης και λαοπρόβλητης" κυβέρνησης. Είχε προηγηθεί βεβαίως κολοσσιαία εξαγωγή καταθέσεων από κάποιους που ως συνήθως γνώριζαν. Τα ΜΜ"Ε" απέκρυπταν ή δικαιολογούσαν αυτή την τεράστια εκροή προβάλλοντας την "πιθανότητα υψηλής φορολόγησης των καταθέσεων".
Συντάξεις χάθηκαν. Τα κρατικά ομόλογα δεν είχαν πλέον κανένα αντίκρυσμα (για τους ντόπιους βέβαια). Ακόμα και ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα που είχαν μετατραπεί εξαναγκαστικά σε ομόλογα, εξανεμίστηκαν.
Είχαν προηγηθεί κάποιες αποσπασματικές παύσεις λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος είτε με "υποχρεωτικές αργίες" είτε με μακροχρόνιες απεργίες.

Οι παρακρατικοί Κόνδορες και η μεγάλη σφαγή.Η εξουσία είχε υποτιμήσει την αγωνιστική διάθεση του λαού της Αργεντινής. Πίστευε ότι με όλες τις πιέσεις, την προπαγάνδα, τις ελεγχόμενες συγκεντρώσεις ότι θα μπορούσε να ελέγξει και αυτό το κύμα διαμαρτυρίας μπροστά στην "ληστεία του αιώνα" όπως χαρακτηρίστηκε από ανεξάρτητους διεθνείς αναλυτές.

Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Ο λαός άρχισε να βγαίνει μαζικά στους δρόμους. Σε κάθε γειτονιά, κάθε πόλη ή χωριό ανέμιζαν οι Αργεντίνικες σημαίες ενώ οι κομματικές εξαφανίζονταν. Κάθε μέρα, για πολλές ώρες, ο λαός ήταν στους δρόμους απαιτώντας την πτώση της κυβέρνησης και τον διωγμό των ξένων επιτηρητών του ΔΝΤ.
Η αστυνομία πλέον ήταν αδύνατον να ελέγξει τις αντιδράσεις. Οι ανταποκρίσεις των διεθνών ΜΜΕ διακόπηκαν αφού πλέον δεν υπήρχαν κομματικά σημαιάκια για να δείξουν ενώ κάθε επιχείρηση Αμερικανικών συμφερόντων έμπαινε στο στόχαστρο των διαδηλωτών. Εκεί μπήκαν στο παιχνίδι οι παρακρατικοί "Κόνδορες". Οι Κόνδορες ήταν το δίκτυο της CIA σε όλη την Λατινική Αμερική που είχε στηθεί με το πρόσχημα του "Κομμουνιστικού κινδύνου" στον ψυχρό πόλεμο. Παραγουανοί κυρίως παρακρατικοί συντάχθηκαν με τον μηχανισμό της ΚΥΠ ώστε να αρχίσουν τα χειρουργικά χτυπήματα για να κάμψουν το φρόνημα των διαδηλωτών.
Ακολούθησαν χτυπήματα σε ανοιχτές συγκεντρώσεις (κλασσική ιμπεριαλιστική μέθοδος) ώστε να τρομοκρατήσουν τον λαό για να μην ενισχύει τις κινητοποιήσεις. Δεκάδες οι νεκροί, εκατοντάδες οι τραυματίες.
(για να γίνει το παράδειγμα πιο κατανοητό, σκεφθείτε την υποθετική περίπτωση να γινόντουσαν αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα και η φιλοαμερικανική κυβέρνηση να επιστράτευε Ουτσεκάδες, που είναι εκπαιδευμένοι από την CIA, για να χτυπούν ανοιχτές συγκεντρώσεις με χειροβομβίδες και Καλάσνικοφ, ενώ την ίδια στιγμή η κρατική αστυνομία να συλλαμβάνει Έλληνες διαδηλωτές)
Τα χτυπήματα αυτά αντί να κάμψουν, ενίσχυσαν το φρόνημα των εξεγερμένων πατριωτών αφού μπορεί ο αγώνας για "θεσμικά και οικονομικά αιτήματα" με ιδεοληπτικούς μανδύες να μην αξίζει ανθρώπινες θυσίες, όμως η κινητοποίηση ήδη είχε λάβει διαστάσεις Εθνεγερσίας. Ο λαός πλέον κατέβαινε στους δρόμους για Εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο.
Το επιμύθιο της εξέγερσης θα το παραθέσουμε σε άλλο άρθρο, για να κλείσουμε το αφιέρωμα με το σημαντικότερο ίσως κομμάτι: Τον ρόλο της Γυναίκας και τις λύσεις που έδωσε. Ναι, η γυναίκα στην Αργεντινή καρπώνεται το μεγαλύτερο μέρος της επιβίωσης και εξόδου της χώρας από αυτόν τον εφιάλτη.

Η Γυναίκα που έσωσε την Αργεντινή - οι λύσεις.Η Γυναίκα της Αργεντινής στάθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης και αντίστασης. Από τις μαχητικές πορείες, την επιβίωση των παιδιών, τη στήριξη των συζύγων. Πραγματικές ηρωΐδες που όμως έμελλε να καταλύσουν τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις δημιουργώντας συνθήκες διαβίωσης με αυτοοργανωμένα συστήματα, μακρυά από την τραπεζική - χρηματοπιστωτική υποτέλεια.

ένα από τα χιλιάδες καταστήματα ανταλλαγής προϊόντων που οργάνωσαν οι γυναίκες της Αργεντινής
Η δράση των γυναικών ξεκίνησε από την περιφέρεια. Οι γυναίκες της υπαίθρου ένιωσαν πρώτες την κρίση όταν είδαν την παραγωγή τους να οδηγείται σε απαξίωση και τους άντρες τους να παραχωρούν τα πολύτιμα αγαθά για ευτελές αντίτιμο.
Οι γυναίκες πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Με ένα αρχέγονο ένστικτο, επέβαλλαν παύση πώλησης της παραγωγής στους μεσάζοντες και άρχισαν να ιδρύουν καταστήματα αντιπραγμάτευσης. Μικρά κέντρα δηλαδή ανταλλαγής προϊόντων με μία υποδειγματική δομή αποτίμησης βάσει της προσφοράς και ζήτησης των αγαθών. Οι Γυναίκες της Αργεντινής δηλαδή, ανεξαρτητοποιήθηκαν από το χρήμα, πριν την μεγάλη ληστεία που γονάτισε κάθε δραστηριότητα.
Στην περίοδο της μεγάλης ληστείας λοιπόν, η μορφή αυτή επιβίωσης πήρε ραγδαίες διαστάσεις και αποτέλεσε την αιτία της επιτυχίας των κινητοποιήσεων. Πίσω από τις στάχτες των "μαχών", οι γυναίκες κατάφεραν να ικανοποιήσουν τις βασικές ανάγκες της οικογενειακής διαβίωσης χωρίς την ανάγκη του χρήματος ή της επαιτείας των κουπονιών. Η "τροφοδοσία" των μαχητών είχε εξασφαλιστεί. Το ίδιο και το φρόνημα. Αντί για επαίτες, οι Αργεντίνοι έγιναν ελευθερωτές και οι ντόπιοι και ξένοι εκμεταλλευτές πήραν ένα γερό μάθημα, όταν αναγκαζόντουσαν να εγκαταλείψουν τη χώρα με Αμερικανικά ελικόπτερα (σε επόμενο άρθρο).
Οι γυναίκες της Αργεντινής επέδειξαν οξυδέρκεια, αλληλεγγύη και ικανότητα αποτελεσματικής αυτοοργάνωσης. Έδειξαν τον δρόμο της επιβίωσης, προστάτευσαν τα παιδιά τους και απορρόφησαν μεγάλο μέρος από τους απελπισμένους των "πόλεων της μιζέριας" που είχαν δημιουργηθεί όπως είδαμε στο πρώτο μέρος του αφιερώματος. Αναλυτές υποστηρίζουν ότι η ανάκαμψη της Αργεντινής έγινε με τους όρους που έθεσαν αυτές οι πρωτεργάτριες του αγώνα σε τέτοιο σημείο, ώστε η εξέγερση της Αργεντινής να χαρακτηριστεί η πρώτη γυναικεία εξέγερση στη σύγχρονη ιστορία. Οι ενέργειες της νέας κυβέρνησης συνοπτικά:
ΕπιμύθιοΔεν υπήρχε αμφιβολία ότι οι εξελίξεις ήταν αδύνατον να ανατραπούν ακόμα και με έξωθεν στρατιωτική επέμβαση. Ο λαός είχε εκκαθαρίσει τους επίορκους από όλα τα δημόσια αξιώματα και η νέα κυβέρνηση μπορούσε να θέσει η ίδια τους όρους της. Ας τους διαβάσουμε γιατί αποτελούν ένα σημαντικό μάθημα για κάποιους ντόπιους που φλερτάρουν με .γουδιά.
1. Η χώρα κήρυξε πτώχευση, σταματώντας κάθε πληρωμή σε διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα
2. Η ισοτιμία Πέσο - Δολαρίου "ξεκλειδώθηκε" και ακολούθησε υποτίμηση κατά 75%
3. Η Αργεντινή είχε μάθει πλέον να είναι αυτάρκης. Η κοινωνία βάσισε την επιβίωση της στην ντόπια παραγωγή, το εκτεταμένο μποϋκοτάζ ξένων προϊόντων ήταν πλέον κρατική "εντολή", το εμπορικό ισοζύγιο ανατράπηκε άρδην.
4. Λόγω της υποτίμησης αλλά και της σκληρής δουλειάς του λαού, η παραγωγή της Αργεντινής έγινε ανταγωνιστικότερη φέροντας έναν ρυθμό ανάπτυξης στα πρότυπα της Ρωσίας του 2000.
5. Τον ρόλο του Πούτιν στην Αργεντινή, ανέλαβε ο ίδιος ο λαός που αποκήρυξε μετά βδελυγμίας τις νουθεσίες του state department για συνέχιση της συνεργασίας με το ΔΝΤ έστω και με ειδικά προνόμια. Δοκιμασμένες λύσεις, η νεκρανάσταση μίας χώρας από έναν λαό που δεν υπόκυψε στον τρόμο και τις απειλές. Μπορούμε;

Καλό Πάσχα σου είπα;

2010-04-04T08:23:00.004+03:00

Πάσχα. Δεν προκαλούμε το κοινό αίσθημα με βρισιές. Δεν δημιουργούμε δουλειά για τους ήδη απασχολημένους υβριστές μας. Δεν ψαρεύουμε στα ρηχά για δικαίωση και καταξίωση. Δεν καθόμαστε να θυμηθούμε πόσο οι μαϊντανοί μας ζάλισαν τα ακατονόμαστα. Ούτε πόσο οι κομπλεξικοί που ξέρουν πως λένε το ποτό που πίνουν, νομίζουν πως μπορούν να μιλήσουν για γραφή. Να γράψει και μπορεί και έχει το δικαίωμα να το κάνει ο καθένας. Είτε πρόκειται για ημερολόγιο είτε για βιογραφία, είτε για τη μεγαλύτερη μ...μπιπ του κατέβει στο κεφάλι να πει, έχει το δικαίωμα να την πει. Τι είναι τα blogs δηλαδή; Ο χώρος μιας συγκεκριμένης ελίτ που θεωρεί δικαιωμά της να αποκλείσει από αυτόν οποιονδήποτε δεν συμβαδίζει με το αισθητικό και ιδεολογικό της κριτήριο; Τι είναι το ίντερνετ δηλαδή; Το βήμα των πεφωτισμένων λογάδων που αξιώνουν να μιλάνε μόνο αυτοί επειδή και καλά αυτοί έχουν κάτι σημαντικό να πουν; τι είναι το σημαντικό δηλαδή; που υπάρχει αυτό; πως περιγράφεται; φοράει καπέλο; γραβάτα; φοράει ρούχα με φίρμα και κρατάει στα χέρια ποτό με ξενικό όνομα που καταδείχνει την κοινωνική μόρφωση του μαλάκα (μπιπ καθυστερημένο) που το πίνει; Τι είναι να πεις είμαι η Ελένη Μπάλιου, και να έχεις blog,τι να γράφεις μέσα σε αυτό ότι δεν θα έγραφες σε ένα βιβλίο που προορίζεται για εκδότη; είναι ιεροσυλία και βλασφημία έναντι των σοβαρών και αξιοσέβαστων συγγραφέων; Τι να έχεις δικό σου blog? Το αν θα βρεθεί εκδότης να επενδύσει τα χρήματά του πάνω σου επειδή εσύ αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να κρατηθείς από το να λες τις εξυπνάδες ή τις χοντράδες σου, είναι ένα θέμα. Κι αν βρεθεί και ο άνθρωπος να στο χρηματοδοτήσει αυτό, μαγκιά σου. Μαγκιά όμως δεν την βρίσκω καθόλου να πηγαίνεις να χρηματοδοτείς ο ίδιος τα βιβλία σου, επειδή πιστεύεις πως είναι τόσο σημαντικά αυτά που λες και τόση μεγάλη η αδικία που σου γίνεται, που πρέπει πάση θυσία ο λόγος σου να φτάσει στα ράφια και να πουλιέται, ακόμα και με δικά σου έξοδα. Αυτό κι αν είναι ψώνιο. Μαγκιά δεν είναι να τρέχεις από εκδήλωση σε εκδήλωση, να μη θυμάσαι σε πόσους έχεις πει συγχαρητήρια και χαίρω πολύ και τιμή μου, να μη θυμάσαι πόσες φορές περίμενες στην άκρη για να βρεις την ευκαιρία να ξεμοναχιάσεις τον άνθρωπο που πιστεύεις ότι θα σε βγάλει από την αφάνεια. Μαγκιά δεν είναι να θες να βγεις από την αφάνεια πάση θυσία.
Να λες αυτό που έχεις να πεις, γιατί αν δεν το πεις θα σκάσεις, θα μαζευτεί η ενέργειά του μέσα σου και θα σε τρώει, θα γίνει ο θυμός σου μπαλόνι που θα σκάσει ή θα σαπίσει μέσα σου, σε κάθε περίπτωση ανθυγιεινό, δεν είναι επίσης μαγκιά. Είναι όμως κάτι πολύ φυσιολογικό και πολύ ανθρώπινο. Να θες να βρεις έστω και έναν που να καταλαβαίνει τη γλώσσα σου ή τους προβληματισμούς σου, να αγωνιάς για αυτό τον ένα αναγνώστη που οι συνθήκες της ζωής δεν σου επιτρέπουν να βρεις εκεί έξω, να μοιράζεσαι μαζί του τον μέσα σου εαυτό, είναι πολύ πολύ ανθρώπινο και καθόλου αξιογέλαστο. Να είσαι η Ελένη Μπάλιου που ίδρυσε το refene.com όταν το ίντερνετ δεν είχε ανακαλύψει καλά καλά τον εαυτό του στην Ελλάδα, να έχεις μέσα σε αυτό εβδομήντα δημιουργούς από την εποχή που και οι ίδιοι δεν ήξεραν το ποια θα ήταν η συνεχειά τους εντος και εκτός ίντερνετ, δεν είναι καθόλου αξιογέλαστο. Να πιστεύεις ότι έχεις βάλει κι εσύ ένα λιθαράκι για να μπορούν οι άνθρωποι μέσα εδώ να λένε τη μπούρδα τους ή την εξυπνάδα τους σαν Ελένη Μπάλιου και να συστήνεσαι σε αυτούς που ήδη σε ξέρουν, δεν είναι καθόλου αξιογέλαστο. Πολύ περισσότερο όταν δεν υπάρχει χρόνος για ιντερνετικά γλειψίματα, λες και υπάρχει διάθεση αλλά λέμε..., πολύ περισσότερο όταν έχεις εσύ επιλέξει να κάθεσαι στη γωνιά σου και να μην επιδιώκεις να πολλαπλασιάσεις τους αναγνώστες σου δίνοντας το παρόν παντού, ακριβώς όπως κάνουν οι μαϊντανοί έξω, αλλά και μέσα στο ίντερνετ, πολύ περισσότερο όταν δεν καλοπίζεις το λόγο σου για να αρέσει σε όλους, αλλά γράφεις γι' αυτούς που ξέρεις ότι τον γουστάρουν ως έχει, γι' αυτούς που έτσι κι αλλιώς νιώθεις την ανάγκη να γράψεις. Κατάλαβες ρε φίλε λελε με το επώνυμο ποτό;
Στη ζωή μου κάποτε βρέθηκα σε ένα σταυροδρόμι που έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στο να γίνω αποδεχτή από όλους έστω και φαινομενικά με ένα κολοπτυχίο και μια δουλειά κατάλληλη για μπάνικο βιογραφικό, ή να επιβιώσω κάνονοντας ακριβώς αυτό που γούσταρα να κάνω. Στον ένα δρόμο που ξεκινούσε μπροστά μου έβλεπα πολλές υποκλίσεις και τεμενάδες. Στον άλλο έβλεπα μια σφουγγαρίστρα που στην άκρη της είχε δεμένη μια πέννα. Διάλεξα αυτόν. Στραβός κουτσός αυτός είναι. Η Καταγέλαστη Μπάλιου μπορούσε και είχε τα προσόντα για να μιλά με το επώνυμο ποτό στα χέρια και τον τίτλο να κρέμεται πάνω από την κεφάλα της. ψάξε μαλάκα στους επιτυχόντες της παιδαγωγικής το 1985, το όνομα, σειρά προτεραιότητας ένα κολόπραμα, (ουπς ξεχάστηκα η αθυρόστομη πάλι). Εγώ δεν ήθελα να ζήσω χρόνια φοιτητικά απομυζώντας την τσέπη των βιοπαλαιστών γονιών μου για να μπορώ να το παίζω μετά διανοούμενη του κώλου γλείφοντας κώλους, ουπς πάλι. Εγώ ήθελα να μπορώ να λέω, "-Αυτή η πατάτα που έφτιαξα, είναι όλη δικιά μου, δεν τη χρωστάω σε κανέναν". Κι αυτό κάνω εδώ πέρα. Φτιάχνω τις πατάτες μου. Άλλες είναι καλοψημένες άλλες όχι. Άλλες νόστιμες άλλες όχι. Άλλες γλυκαίνουν άλλες πικρίζουν. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Καλεσμενους δεν έχω. Αλλά επειδή οι ίδιοι και οι ίδιοι είναι που γουστάρουν αυτές τις πατάτες, το "είμαι η Ελένη Μπάλιου" το λέω γι' αυτούς που κάπου μέσα στον κυβερνοχώρο με έχασαν και ψάχνουν να με βρουν. Γιατί όσο κουφό κι αν σου ακούγεται φίλε πεφωτισμένε, υπάρχει κόσμος που με ψάχνει, τέτοια διαστροφή με θρέφει. Τράβα λοιπόν να ασχοληθείς με αυτούς που νομίζουν ότι μπορούν να ξεγελάσουν τον κόσμο με τα πτυχία τους, περνώντας την ηλιθιότητα για προσόν κι άσε την Μπάλιου να τραβάει το δρόμο της, που έτσι κι αλλιώς δύσκολος είναι. Βουτυρόκωλε.
Καλό Πάσχα σου είπα; Βάλε και κανένα τσάμικο να χορέψεις να θυμηθείς την πατρίδα σου, ντροπή δεν είναι.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

2010-03-31T13:29:00.002+03:00

Και φυλάξτε κάτι για μαλάκα το μερμηγκά, αν χαθεί αυτός χαθήκαμε όλοι οι εν αυτώ. Περάστε υπέροχα και φάτε μετρημένα. Φιλιά σε όλους.

Που πας αφέντη μερμηγκά;

2010-03-27T07:02:00.004+02:00

Που πας αφέντη μερμηγκά
μ' ένα κουτσό ποδάρι;
μπήκες σε σπίτια με χαλιά
ασημικά και γκλαμουριά
και η παλιά καλύβα σου
γκρεμίστηκε ρε φουκαρά,
δικιά σου ήταν μόνο αυτή
που τώρα έπεσε στη γη
και συ γυρνάς στ' αρχοντικά,
φιλίες ψάχνεις στα σκατά
χωρίς ντροπή χωρίς τιμή
χωρίς πειθώ χωρίς φωνή
με το κουτσό ποδάρι σου
και το γελοίο καμάρι.
Που πας ρε έρμε μερμηγκά;

Τα ίχνη ενός τέως πολίτη

2010-03-16T15:07:00.007+02:00

Όταν ο Ισίδωρος πήγαινε να συναντήσει τη Θεοδώρα, δεν ήξερε ότι αυτή δεν έμενε πια μόνη της. Δεν ήξερε ακόμα ότι δεν θα τη βρει στο παλιό σπίτι που θυμόταν, αφού εκείνη με τον ολοκαίνουργιο σύζυγό της, είχε μετακομίσει σε διαμέρισμα της απέναντι ολοκαίνουργιας πολυκατοικίας που μάλιστα είχε αγοράσει μαζί με το γκαράζ.
Εκείνο το παλιό Ντεσεβό που το είχαν κάνει μαζί γλάστρα, έλειπε από το δρόμο και ένας παλιός γείτονας του είπε πως το έχουν βάλει στην αυλή της δημαρχίας και το καμαρώνει ο δήμαρχος και οι υπάλληλοι του δήμου. Όταν όμως αυτός έμενε στη γειτονιά και ήταν το αμάξι στολισμένο με όλα τα πολύχρωμα λουλούδια απέξω, τρεις και μία ερχόντουσαν από κει να τον απειλήσουν πως αν δεν το σηκώσει να το πάει στα παλιοσίδερα, θα ξυπνήσει ένα πρωί και το αμάξι θα λείπει. Θα το πάρει ο γερανός του δήμου.
Τώρα πληροφορείται ότι και το αμάξι-γλάστρα καταχράστηκε ο δήμος και η γυναίκα που έζησε μαζί της για επτά ολόκληρα χρόνια, είχε ξαναφτιάξει τη ζωή της στο διάστημα των δύο χρόνων που εκείνος ήταν στη φυλακή. Για φαντάσου! Μετά από τόσα που έκανε για εκείνη.
"-Δεν πειράζει, ας είναι καλά όπου βρίσκεται". Μουρμούρισε πίσω από τα δόντια του και, "-Πιάσε έναν καφέ ρε Στάθη!" φώναξε στον καφετζή. Ο Στάθης του έφερε τον βαρύ γλυκό του συνοδευμένο από ένα μπισκοτάκι, όπως του άρεσε πάντα να τον σερβίρουν.
"-Που το βρήκες βρε άτιμε το μπισκότο; Απ' όσο ξέρω, μόνο για μένα τα αγόραζες, οι άλλοι τον πίνουν τον ελληνικό ασυνόδευτο.
-Δύο χρόνια μπαγιάτικο, δεν είναι πάντως. Σε είδα που ερχόσουν κι έστειλα τον πιτσιρικά στο ψιλικατζίδικο απέναντι"

Δεν ήταν μόνο ο Στάθης που τον συμπαθούσε. Με το που πάτησε το πόδι του στη γειτονιά, άνθρωποι που ούτε καλημέρα καλά καλά δεν του είχαν πει πριν, τώρα σταμάτησαν για να τον ρωτήσουν τι κάνει, αν δουλεύει, αν έχει ανάγκη από τίποτα.
Δεν απόρησε. Στο μυαλό του είχε φτιάξει ήδη το σενάριο, η Θεοδώρα δεν είχε καταφέρει να τους ξεγελάσει για πολύ, αφότου αυτός συνελήφθη.
Δεν είχε βρει δουλειά ακόμα, άλλωστε δεν ήταν πολύς ο καιρός που αφέθηκε ελεύθερος, μόλις μία εβδομάδα. Ακόμα δεν είχε συνηθίσει να περπατά χωρίς να κοιτάζει πίσω του, μήπως στο μεταξύ άλλαξαν γνώμη κάποιοι από την κυβέρνηση και τον άρπαζαν στα ξαφνικά για να τον ξαναβάλουν μέσα. Όταν ερχόταν η ώρα της σίτισης, το στομάχι του άρχιζε να γουργουρίζει και γενικώς όλο το πρόγραμμα της φυλακής το τηρούσε ακόμα ανελλιπώς στο διάστημα αυτής της μίας εβδομάδας. Λεφτά δεν είχε πολλά. Οι φύλακες του έδωσαν πίσω το πορτοφόλι του, το κινητό του και το μισθό του τελευταίου μήνα, ένεκα του ότι δούλεψε στις αγροτικές φυλακές, κάπου εκατό ευρώ. Είχε και καμιά τριακοσαριά ευρώ από παλιά στο πορτοφόλι του που του επεστράφηκαν. Δε θα μπορούσε με τόσα χρήματα στην τσέπη να τα καταφέρει για πολύ. Αλλά δεν ήταν έτοιμος ακόμα για δουλειά. Έδωσε άλλες τρεις μέρες καιρό στον εαυτό του μέχρι να καταφέρει να προσαρμοστεί στη ζωή του ως ελεύθερος. Μετά θα πήγαινε στις διεθύνσεις που του έδωσε η κοινωνική λειτουργός της φυλακης. Θα του έλεγαν ό,τι και στους άλλους αλλά δεν έχει σημασία έπρεπε να το κάνει. "Ναι ρε φίλε, αλλά αυτό τον καιρό δεν θέλουμε άλλους, σε πρώτη ευκαιρία θα σε καλέσουμε". Δεν θα τον ρωτούσε κανείς αν έχει κάπου να κοιμηθεί και κάοπυ να φάει, αλλά θα του ζητούσαν ένα τηλέφωνο σταθερό. θα τους έλεγε ότι προς το παρόν έχει μόνο το κινητό του, θα άφηνε αυτό. Μετά θα πέρναγε από τα φανάρια στην Πειραιώς να δει το Μίλτο. Από τότε που βγήκε ο Μίλτος πλένει τζάμια αμαξιών στα φανάρια. Έπλενε δηλαδή. Τον τελευταίο χρόνο έχουν πιάσει όλα τα πόστα οι Πακιστανοί. Αυτοί πάνε τρεις τρεις, δεν τον έπαιρνε για καυγάδες. Και ο Μίλτος πηγαίνει τις ώρες που δεν είναι αυτοί εκεί. Τα λεφτά που βγάζει δεν τα βγάζει επειδή πλένει τα αμάξια αλλά επειδή κάποιοι θυμούνται αυτόν και την υποθεσή του στο δικαστήριο. Είναι αυτός που σκότωσε τον εραστή της μάνας του επειδή τον έπιασε να βάζει χέρι στην αδελφή του. Θα'τα δεν θά' ταν δέκα χρονών η μικρή. Ο κόσμος συμπαθεί το Μίλτο και προσπαθεί να του το δείξει. Κυρίως όταν ξέρει ότι σε μία μοναδική συνάντηση μαζί του, μπορεί να παραστήσει τον καλό.
Ενώ αυτός, ο Ισίδωρος, δεν έχει τέτοιες συμπάθειες. Σκότωσε το αφεντικό της ερωμένης του. Μόνο που δεν ήξερε ότι αυτή, ήταν ταυτοχρόνως και δική του γκόμενα. Δεν ήξερε ακόμα ότι τον είχε καταφέρει να τη κάνει μοναδική κληρονόμο του στη διαθήκη του. Αυτός παιδιά, γυναίκα δεν είχε. Είχε χηρέψει από χρόνια και είχε παραμείνει άτεκνος. Τα ανίψια του είχε να τα δει πάνω από είκοσι χρόνια. Και η Θεοδώρα ήταν το μοναδικό πρόσωπο που της άνοιγε την καρδιά του. Άκακος άνθρωπος. Διατηρούσε ένα μαγαζί με κατεψυγμένα προϊόντα κάπου στο κολωνάκι. Και η Θεοδώρα ήταν η μοναδική του υπάλληλος. Κάτι παραπάνω από μεστωμένος. Μέσα στην πείνα για γυναίκα. Λίγο ν' ακουμπήσει καμία και του ερχόταν να χύσει. Η θεοδώρα χαζή δεν ήταν. Πήγαινε και του τριβόταν, έβαζε το χέρι του στο στήθος της για να δει πόσο γρήγορα χτυπούσε η καρδιά της. Τρόμαζε πολύ εύκολα αυτό το κορίτσι. Τον τρέλανε το γέρο. Βγήκε και κανα δυο φορές μαζί του για φαγητό, είπε στον Ισίδωρο. Καλά. Άλλος κόπανος. Βγαίνει ρε καμιά σωστή γυναίκα για φαγητό με το καραπεινασμένο αφεντικό της; και να μείνουν τα πράγματα στο φαγητό; Όλα τα πίστευε αυτός. Μέχρι που μια μέρα μέσα στην ταραχή και καλά, του είπε αυτή ότι ο μπάρμπας, τη στρίμωξε στην αποθήκη και τη βίασε. Με τι δυνάμεις ρε να τη βιάσει κι όλας; Αλλά αυτός χάνος, μωροπίστευτος. Θολώνει, "Το κορίτσι μου ρε πούστη βίασες;" Και πάει μια και δυο και του καρφώνει ένα μαχαίρι στο στήθος. "-Φώναξε τώρα τη Θεοδώρα να δούμε πως χτυπάει η δικιά σου η καρδιά". Του είπε, πέταξε το μαχαίρι στο πάτωμα και μετά πήγε και παραδόθηκε. Κι αυτή από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκε με περιουσία. Που η αστυνομία και ο ανακριτής την πίεσαν για να πει πως έγινε αυτό. Μπας είχε συνεννοηθεί με τον Ισίδωρο να φάνε το γέρο για τα λεφτά; Κι αυτή είπε πως δεν είχε ιδέα η ίδια για την ύπαρξη της διαθήκης. Δεν μπορούσαν να αποδείξουν πως ο Ισίδωρος έπαιζε το ρόλο του εκτελεστή για οικονομικό όφελος. Άρχισαν να παρακολουθούν και τους δυο. Τον ένα μέσα την άλλη απέξω. Δεν είχαν καμιά επαφή μεταξύ τους. Ούτε μια φορά δεν ήρθε να τον δει αυτή στη φυλακή. Και μετά από ένα χρόνο, παντρεύτηκε κάποιον κι από τότε σταμάτησαν να την παρακολουθούν. Αλλά όχι τον Ισίδωρο. Αυτόν τον είχαν συνέχεια από κοντά ακόμα και τώρα που αποφυλακίστηκε. Ήταν σίγουρη ότι θα πήγαινε να τη βρει για να διεκδικήσει το μεριδιό του από τα λεφτά του γέρου. Αυτός όμως την έψαξε γιατί δεν ήξερε ότι έχει παντρευτεί. Κι όταν το έμαθε, σταμάτησε να την ψάχνει. Δηλαδή από σήμερα σταματά να την ψάχνει. Θα φτιάξει αρκετά κοσμήματα και θα πάει να τα πουλάει στο Θησείο. Πάνω από τον ηλεκτρικό. Εκεί πάνε διάφοροι, και πρεζόνια και τέως φυλακισμένοι και άστεγοι, αλλά και κόσμος που κάνει βόλτα τα Σαββατοκύριακα, ή τις καθημερινές πίνουν καφέ και τρώνε λίγο πιο μέσα, στα μαγαζιά. Είναι καλό μέρος το Θησείο για να κάνεις εμπόριο. Παρά το γεγονός ότι του είπαν πως η αστυνομία της Ακρόπολης και η δημοτική αστυνομία δεν αφήνουν άνθρωπο να βγάλει ένα μεροκάματο. Αυτοί όμως καταφέρνουν και βγάζουν. Ε το ίδιο θα κάνει και αυτός. Είναι ο καλύτερος τεχνίτης. Πάντα ήταν. Στα φανάρια πάντως ζήτουλας, δεν πρόκειται να καταλήξει. Ούτε άστεγος θα είναι. Τον πρώτο καιρό θα μένει στο διαμέρισμα που του άφησε η μάνα του. Μετά επειδή οι άλλοι ένοικοι από κάτω και από πάνω τον γνωρίζουν, γνωρίζουν την περίπτωσή του δηλαδή και τον κοιτάζουν με φόβο, θα νοικιάσει αυτό το διαμέρισμα και θα πάει να μείνει αλλού. Φτάνει ο ενοικιαστής να τον πληρώνει. Γι' αυτό σκέπτεται να βάλει κανένα γιάπη μέσα. Αυτοί μπορεί να είναι μαλάκες αλλά πληρώνουν.
Και τώρα δεν είναι πια σήμερα, είναι μια εβδομάδα μετά. Έχει το κασελάκι του εκεί ανάμεσα στα κασελάκια των άλλων και κάθεται απέναντι, στο παγκάκι, περιμένοντας την πελατεία του.
Την είδε να περνάει αγκαλιά με τον νυν και δεν πρόλαβε να σκεφτεί το πως νιώθει. Γύρισε, τον κοίταξε αφηρημένη και μετά τινάχτηκε. Ύστερα με ένα βλέμμα μάλλον παρακλητικό τον προσπέρασε, πάντα αγκαλιά με τον νυν, κι αυτός δεν σκέφτηκε να της μιλήσει. Ήθελε όμως τόσο πολύ να τη ρωτήσει ένα σωρό πράγματα. Να λύσει τόσες απορίες του για τη στάση της. Άρχισε να τραγουδάει εκείνο που παλιά ήταν το αγαπημένο της τραγούδι. Να το θυμόταν αυτό άραγε; Να την έβαζε σε διαδικασία να σκεφτεί πως έστω και τώρα, με αυτές τις συνθήκες, εξακολουθούσε να του χρωστά μιαν εξήγηση για όλα; Γιατί έπρεπε αυτός να φορτωθεί μια κατηγόρια για την οποία ιδέα δεν είχε; Γιατί να θεωρείται ακόμα ύποπτος όταν αυτή έκανε ελεύθερη τη ζωή της με όποιον γούσταρε και με τα λεφτά του γέρου; τι τα έκανε αυτά τα χρήματα; Με ποιο τρόπο τα κατοχύρωσε; Με ποιο τρόπο γλύτωσε η ίδια τις κατηγορίες και τη φυλακή; Είχε τόσες ερωτήσεις να της κάνει. Τόσα πράγματα να καταλάβει.
"Σαν βγω απ' αυτή τη φυλακή, κανείς δεν θα με περιμένει. Οι δρόμοι θά' ναι αδειανοί και η πολιτεία μου πιο ξένη..."
Η θεοδώρα σταμάτησε τα βήματά της. Ξέφυγε από την αγκαλιά του νυν και ήρθε κατα μέτωπο επάνω του.
"-Δηλαδή τι θέλεις τώρα; όχι πες μου τι νομίζεις ότι θα βγάλεις με αυτά"
Ο Ισίδωρος την κοίταζε αμίλητος. Εντυπωσιασμένος από το προσεγμένο παρουσιαστικό της. Ποτέ δεν τη θυμόταν να δίνει τόση σημασία στη λεπτομέρεια.
"-Άλλαξες, ομόρφυνες" Της είπε.
Αυτή συνέχισε να τον κοιτάζει επιθετικά χτυπώντας το ένα της πόδι νευρικά στο έδαφος και έχοντας τα χέρια στη μέση της. Ο νυν τους πλησίασε. "-Τι έγινε μωρό μου, σ' ενόχλησε ο αλήτης αυτός;" Η θεοδώρα σα να συνειδητοποίησε τότε το σκηνικό. Τον έπιασε από το μπράτσο και τον έσπρωξε για να απομακρυνθούν. "-Όχι. Μη βρίζεις. Δεν με ενόχλησε, είναι ακριβά τα πραγματά του, δατς ολ. Πάμε να φύγουμε". Κι απομακρύνθηκαν πάλι προς την πλατεία. Ο Ισίδωρος χαμογέλασε και γέλασε και ξεκαρδίστηκε. "-Είναι ακριβά τα πραγματά του δατς ολ". Έλεγε και ξανάλεγε.
Στο επόμενο τέταρτο τον μπουζούριασαν κάτι ασφαλίτες και τον πήγαν στο τμήμα της περιοχής. Για εξακρίβωση στοιχείων, και καλά. Αυτό έχει σταματήσει να γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο με την κατάρρευση της Χούντας. Όχι γι' αυτόν, όχι για τον καθένα σαν αυτόν και τους αλλοδαπούς. Ταυτότητα δεν κρατούσε επάνω του. Μόνο τις μέρες που έδινε παρουσία στο τμήμα της περιοχής του, δηλαδή της περιοχής που ήταν το διαμέρισμά του, την είχε μαζί του την ταυτότητα. Όλες τις άλλες μέρες την άφηνε στο σπίτι του.
Στο τμήμα, τον ρώτησαν γιατί πουλούσε την πραγμάτεια του χωρίς άδεια. Είπε ότι είναι χειροποίητα, πράγματα που έφτιαχνε ο ίδιος, άρα δεν ήθελε καμιά άδεια για να τα πουλάει. Τον ρώτησαν που είναι τότε το βιβλιάριο του ΤΕΒΕ, έπρεπε να είναι σε αυτό σαν ελεύθερος επαγγελματίας. Κλέβει τη μητέρα πατρίδα με το να μη πληρώνει φόρο γι' αυτό που κάνει. Ύστερα τον ρώτησαν γιατί ενοχλεί την πρώην του, ενώ αυτή είναι μαζί με κάποιον άλλο τώρα. "-Δεν την ενόχλησα εγώ, αυτή σταμάτησε μπροστά μου" Είπε. "-Άστα αυτά Γεωργακόπουλε, κανονισμένο το είχατε, λέγε ρε τι σου έδωσε; τον αριθμό καμιάς τραπεζιτικής θυρίδας; το κλειδί καμιάς ταχυδρομικής; κανένα μπιλιετάκι με χάρτη για να βρεις το σημείο του μεριδίου σου; λέγε γιατί δεν πρόκειται να τη βγάλεις καθαρή αν δεν πεις". Μάταια προσπαθούσε να τους πείσει ότι τίποτα δεν του έδωσε η Θεοδώρα. Την είδαν λέει που έκανε την κίνηση όταν του παρέδιδε κάτι. Τι ήταν αυτό; "-Το σκουλαρίκι που είχε βγάλει από τον πίνακα για να το δοκιμάσει. Μου το έδωσε να το βάλω εγώ πίσω.
-Θες να μας πεις ρε φίλε ότι μετά από τέτοια σχέση οι δυο σας, αυτή σταμάτησε απλώς για να δοκιμάσει ένα σκουλαρίκι και μετά γύρισε την πλάτη της κι έφυγε, χωρίς να πείτε άλλη κουβέντα; Ποιανού τα πουλάς αυτά ρε;
-Γιατί δεν ρωτάτε την ίδια; Γιατί στριμώχνετε συνέχεια εμένα; Πηγαίνετε βρείτε την και ρωτήστε αυτήν να σας πει τι μου έδωσε. Ρωτήστε αυτήν τι τα έκανε τα λεφτά του γέρου. Εμένα αφήστε με ήσυχο, δεν έχω ιδέα για τι πράγμα μιλάτε.
-Αν μπορούσαμε θα το είχαμε κάνει. Αλλά η δικιά σου είναι έξυπνη φίλε! Δεν την έφερε μόνο σε σένα. Την έφερε και σε μας. Γιατί πήγε και παντρεύτηκε τον ίδιο τον ανακριτή της. Μάλιστα όπως το ακους. Του κλάφτηκε, το έπαιξε μόνο κι απροστάτευτο κορίτσι που εκμεταλλεύτηκε ένας κλέφτης, ένας δολοφόνος στο τέλος, εσύ. Και τον κατάφερε να την πιστέψει κι όχι μόνο. Την ερωτεύτηκε και την παντρεύτηκε στο άψε σβήσε. Έχεις την εντύπωση πως δεν ήξερε αυτός ποιος είσαι; χαρτί και καλαμάρι τα ξέρει όλα για σένα. Κι όχι από τη Θεοδώρα, αλλά από εμάς και τους φακέλους σου που πήγε και σκάλισε. Αλλά με αυτόν εδώ να μπαίνει μπροστά στο έργο της αστυνομίας, δύσκολα θα φτάσουμε στη Θεοδώρα. Μόνο εσένα έχουμε λοιπόν. Αν μιλήσεις, αν μας πεις έστω ένα ελάχιστο γι' αυτήν την έχουμε στο χέρι και αχρηστεύεται η κάλυψή της. Η ας την πούμε έτσι ασυλία της, εξαιτίας του ανακριτή. Δεν θέλεις να δικαιωθείς κι εσύ μια φορά σε όλη αυτή την υπόθεση; Τόσα χρόνια έφαγες στη στενή για χάρη της. Μίλα και δεν θα βγεις χαμένος. Είναι η ώρα σου να πάρεις το αίμα σου πίσω.

-Δεν ξέρω ποιος είναι ο άντρας της. Δεν με νοιάζει. Δεν ξέρω γιατί πράγμα μου μιλάτε, δεν με νοιάζει. Εγώ θέλω να πουλάω μόνο τα χειροποίητα έργα μου χωρίς να ενοχλώ κανέναν και χωρίς να με ενοχλεί κανένας. Είναι ο μόνος τρόπος για να ζήσω με κάποια αξιοπρέπεια. Αν με σταματήσετε κι από αυτό, δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο για μένα.

-Ρε μίλα εσύ και θα έχεις όσο χώρο και όση ησυχία θέλεις πέρα εκεί που πας και τα στήνεις. Φτάνει να μας δώσεις ένα στοιχείο. Κάτι που να μπορούμε να τη βάλουμε στο χέρι.
-Δεν έχω να σας δώσω τίποτα. Αφήστε με απλώς να δουλέψω. Δεν υπάρχει κάτι που ξέρω ή που έχω για να σας δώσω.
-Καλά πήγαινε"
Του είπε ο μπάτσος νούμερο ένα. Κι αυτός έφυγε και πήγε να ξαναστήσει το κασελάκι του, αλλά τον σταμάτησαν αμέσως. Και πήγε αλλού και έγιναν κι εκεί τα ίδια. Και στο τέλος παραιτήθηκε και δεν έβγαινε πια με τα χειροποίητα κοσμήματα ούτε με κάτι άλλο. Σηώθηκε και πήγε στη Μύκονο και δούλεψε στο λιμάνι χαμάλης, κι έβγαζε κανένα χαρτζιλίκι από τους ταξιδιώτες που τους κουβαλούσε τα πράγματα στο πλοίο. Τον υπόλοιπο καιρό έκανε μερεμέτια δίπλα σε μαστόρους. Οι Πακιστανοί, οι Ιρακινοί, Οι Κούρδοι μαζεύονταν σε ένα σημείο της χώρας και περίμεναν να πάνε οι εργολάβοι και οι μάστορες να τουΕ διαλέξουν. Αυτός έμπαινε στα καφενεία, έπιανε συζήτηση με τον κόσμο, κέρναγε και κανένα καφέ και τα κατάφερε στο τέλος να επιβιώσει και ζει από τη δουλειά του, χωρίς ταυτότητα, χωρίς ένσημα, χωρίς δικαιώματα, γνωστός στους ανθρώπους εκεί αλλά ανύπαρκτος για την πολιτεία. Περιμένει έκτοτε τη μέρα που για κακή του τύχη, η Θεοδώρα θα διαλέξει να πάει στη Μύκονο για διακοπές. Τότε θα πρέπει αν αλλάξει πάλι τόπο κατοικίας και να ξεκινήσει από την αρχή. Και πάντα έτσι θα γίνεται.
Στο παλιό Ντεσεβο-γλάστρα, φέτος, έχουν φυτέψει ήρεμες μαργαρίτες. Είναι ανθεκτικά λουλούδια αυτά. Φτιάχνουν ένα κορμό χοντρό που μοιάζει με κορμό μικρού δέντρου και μεγαλώνουν και απλώνονται και σκεπάζουν κάθε τι που βρίσκεται γύρω τους κι από κάτω τους. Κάθε ίχνος, κάθε προηγούμενης ζωής σκεπάζουν τα λουλούδια αυτά.

Για να λέμε όμως και του στραβού το δίκιο

2010-03-08T10:08:00.002+02:00

Πότε ελληνική κυβέρνηση ζήτησε από τη Γερμανία τις πολεμικές αποζημιώσεις από τις καταστροφές και τις λεηλασίες του 1940; Οι άλλες χώρες και το έχουν κάνει εδώ και πολλές δεκαετίες και τις έχουν πάρει. Από λόγια και εθνικισμό της φανφάρας πάμε καλά. Είναι το πιο εύκολο να θυμηθείς την γενναιότητα και τον ηρωισμό λες και τα έχουμε μονοπώλιο κι αυτά εδώ πέρα. Λες και οι άλλοι δεν έχουν να πουν και δείξουν. Παράλληλα με αυτά όμως οι άλλοι, έχουν φροντίσει να αποκαταστήσουν τις ζημιές τους. Εμείς; Μπλα μπλα μπλα

ΤΩΡΑ

2010-03-07T11:14:00.004+02:00

Μπορεί οι υποχρεώσεις να είναι πολλές, όχι περισσότερες από το τρέξιμο που χρειάζεται για να βγουν τα δίδακτρα και οι λογαριασμοί, υποχρεώσεις ενός γονιού τέλος πάντων. Μπορεί τα λεφτά να είναι λιγότερα από ποτέ αφού όσα και να βγάλεις με το τρέξιμο δεν φτάνουν ούτε για πασατέμπο, μπορεί η Ελλάδα να βρίσκεται προ της διεθνούς παραδοχής της πτώχευσης και να είναι ήδη το προτεκτοράτο της Ευρωπαϊκής ένωσης, μπορεί η Γερμανία να μας ζητάει να πουλήσουμε τα βρακιά και το πετσί μας, μπορεί το Βέλγιο ένα τόσο δα σκατό να πηδάει όλους τους υπόλοιπους με πρόεδρο τον κύριο Χ αγνώστων λοιπών στοιχείων της Ε.Ε, μπορεί εγώ να κάνω την κουφή γιατί δεν με παίρνει να ακούω γιατί πρέπει να ανανεώσω τα χάπια μου που δεν θα μου εγκρίνει και δεν θα μου γράψει το ΙΚΑ, μπορεί κι εσύ να κάνεις το χαζό/ή, για παρόμοιους με τους δικούς μου λόγους κι άλλους τόσους, ένα είναι το θέμα.
Όσο αυτοί παίζουν στο πόκερ τα ρούχα του πεθαμένου, αυτός ανασαίνει και τους ακούει, κι έτσι χεσμένος και τρισβώμικος και τρισάθλιος και σίχαμα των ματιών όπως είναι και άνθρωπο δεν θυμίζει, εξακολουθεί να είναι ένας άνθρωπος ζωντανός, μια καρδιά που πάλλει, μια ζωή που θυμάται, μια απελπισία ολοζώντανη, μια ελπίδα που υποβόσκει μέχρι την τελευταία στιγμή για τη σωτηρία του, ο μόνος ίσως που ελπίζει (ο ιδιος ο μελλοθάνατος). Πρέπει λοιπόν να θυμηθεί αυτός, πως άμα γυμνός κρατάς τα αχαμνά σου για να οδηγηθείς με το περίστροφο στον κρόταφο στην τάφρο, δεν σου μένει να κάνεις τίποτε άλλο παρά μια ύστατη προσπάθεια αντίστασης. Όχι για σένα που χαμένος είσαι έτσι κι αλλιώς, αλλά γι' αυτούς που βαδίζουν δίπλα σου το ίδιο γυμνοί, με το ίδιο όπλο στον κρόταφο, τους εκατοντάδες που ένα μοναδικό όπλο οδηγεί στην τάφρο και γι' αυτούς που μετά από σένα θα ακολουθήσουν, θα πάρουν σειρά, θα κρατάνε τα αχαμνά τους, οδεύοντας στην αντίπερα όχθη.
Germans, go fuck yourselfs
Commen Market, put the kot down motherfuckers
Belgum (Καλά το γράφω ρε;) kiss my ush
Και αφού κάνουμε trade mark αυτά τα τρία σημαντικά συνθήματα να δώσουμε το παρόν όπου, άμεσα οι περιστάσεις το καλούν, όχι μόνο με συγκεντρώσεις και φωνές αλλά με ουσιαστική αντίδραση, απάντηση και περιφρόνηση, απόρριψη του ελέους, διεκδίκηση και στόχο εδώ και τώρα, ανακατανομή του πλούτου και οι ευθύνες στους υπεύθυνους. Τώρα όμως. ΤΩΡΑ! Γιατί η ιστορία δεν είναι μια λέξη που παίζει έξω από την απελπισία και την απόγνωση. Ακριβώς τότε είναι που ο τροχός της γυρίζει και αλλάζουν οι τύχες των ανθρώπων, για όσο σε ποσότητα και διάρκεια το πετυχαίνουν. ΤΩΡΑ.

Είναι εδώ

2010-02-21T20:19:00.002+02:00

Τίτλος: "Της ζωής τα παραμύθια". Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εμπειρία. Οκτώ ιστορίες παραμυθένιες από οκτώ συγγραφείς που συμμετείχαν και διακρίθηκαν στο διαγωνισμό του story writing festival, Του Μικρού Πολυτεχνείου σε συνδιοργάνωση με τη fnac. Μαντέψτε ποιανής το όνομα μοστράρει ανάμεσα στους οκτώ. Χιχι.

Καπνίστρια, έγκυος και κοπανατζού

2010-01-14T18:03:00.002+02:00

Είμαστε καλά κι ας μην πήγαμε τρεις μέρες στο σχολείο, το είπε και η γιατρός. Και ο βήχας μπορεί να είναι από το τσιγάρο που δεν ξέρουμε ότι καπνίζουμε. Δηλαδή εγώ ξέρω ότι καπνίζω αλλά ότι κάπνιζε το παιδί μου δεν το ξέρω. Μου το είπε κι αυτό η γιατρός. "Δηλαδή βλέπετε ίχνη καπνού στο λαρύγγι της;" Τη ρώτησα η αφελής. "Δεν χρειάζεται να τα δω. Βήχει. Κρυωμένη δεν βλέπω να είναι, άρα καπνίζει.
-Παίζει μήπως να έχει μια ελαφριά κρίση άσθματος, έχουμε ιστορικό ξέρετε με το άσθμα.
-Αυτό δεν μου το είπες. Αλλά και πάλι δεν βλέπω να είναι κρυωμένη. Λαιμός καθαρός, αυτιά καθαρά, στήθος καθαρό, όλα καθαρά.
-Ναι πλενόμαστε συχνά.
-Μη γελάτε. Αν ήταν κρυωμένη θα το έβλεπα στα συμπτώματα. Αυτή όμως δεν πήγε τρεις μέρες στο σχολείο διότι ήθελε να κάνει κοπάνα. Κοπάνα σημαίνει παρέα με άλλους, ενδεχομένως καπνιστές. Και γι' αυτό ο βήχας.
-Μάλιστα. Να ρωτήσουμε κι έναν γιατροδικαστή για καλύτερα;
-Εγώ σαν μάνα σας μιλάω. Πρέπει να είστε προετοιμασμένη για όλα. Ακόμα και για εγκυμοσύνη.
-Είναι ένδειξη εγκυμοσύνης ο βήχας;
-Όχι τσιγάρου. Αλλά αν συνεχίσει έτσι, να την κοπανάει από το σχολείο και να πηγαίνει με τις παρέες της θα σου έρθει και έγκυος".
Η Βάσια μου έκανε νόημα ότι είναι τελείως τρελή η γυναίκα. Συμφώνησα. Σηκωθήκαμε και φύγαμε.
-Κατάλαβες τίποτα; Με ρώτησε.
-Ναι μωρό μου. Έχει μια κόρη που της ήρθε έγκυος, καπνίζει ενδεχομένως από τα 12, και είναι κοπανατζού. Πουρ ντόκτορ.
Η Βάσια γελάει. "Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;" Με ρωτά.
"-Όχι ποιο είναι αυτό;
-Α ρε μάνα χαϊβάνι. Τσίμπησες. Έκφραση είναι, τη λέμε όταν θέλουμε να περιγελάσουμε τη βλακεία κάποιου.
-Α μάλιστα.
-Γιο!
-Γιο; τι είναι αυτό; γιογιό;
-Α ρε μάνα τούβλο. Τι σε μαθαίνω τόσον καιρό;
-Τι είναι πάλι;
-Γιο θα πει γιο! πως λέμε στο τσατ λολ; οεο;
-Α μάλιστα. Τέλειωσε το μάθημα τώρα; γιατί έχω κι ένα τιμόνι να κοντρολάρω.
-Ναι σπαστικιά τέλειωσε. Γιο
-Άντε ρε κακοαναθρεμμένη, ανάγωγη, ανεκπαίδευτη που θα με πεις εμένα τούβλο!
-Όχι στο τούβλο δεν αντέδρασες, μη μου το χαλάς. Με το σπαστικιά τσατίτικες.
-Σους! Που θα με πεις εμένα σπαστικιά. Σεβασμό στη μάνα ρε!
-Προτιμώ τον μη σεβασμό άνευ εγκυμοσύνης, κοπάνων και τσιγάρων. Έχεις αντίρρηση;
-Όχι.
-Οκ σκάσε και οδήγα. Μανούλα μου εσύ. Μανουλίτσα μου".

Χμ
Ας το βουλώσω καλύτερα.

Το έσχατο δώρο 2010

2010-01-13T19:42:00.006+02:00

Καλή χρονιά.
θα είναι καλή. Επειδή νομίζω πως φτάσαμε στον πάτο. Γενικά και ειδικά.
Το μυαλό μου είναι γεμάτο σκατά. Σημείο πάτου. Στη δουλειά χτυπάω δεκαπεντάωρα και μέσα στο μετρό τρέχω. Κάνεις λάθος αν νομίζεις πως δεν ξέρω γιατί τρέχω, ή ότι πιστεύω πως θέλω να φτάσω κάπου. Τρέχω γιατί δεν μπορώ να πηγαίνω αργά. Όταν πηγαίνεις αργά σκέπτεσαι και αργά. Το έχω παρατηρήσει. Όταν τρέχεις, τρέχουν όλα μέσα στο κεφάλι σου. Μπορεί να θυμάσαι χίλια δυο πράγματα, αλλά δεν έχεις τον καιρό να τα εξετάσεις. Να διαπιστώσεις ποιο πονάει και ποιο σε αφήνει αδιάφορο. Νομίζω πως κάθε μικρό πόνο τον εξαλείφει ένας μεγάλος. Κατάφερα να απαλλαχτώ από τους μικρούς πόνους. Ο Παύλος θα το έλεγε "προσαρμογή στην πραγματικότητα". Εγώ το λέω "ο θάνατος του Παύλου". Στη ζωή είχα πάρει όλων των ειδών τα μαθήματα. Μάθημα από την προδοσία των φίλων. Μάθημα από το ρατσισμό των κοινωνικώς επιτυχημένων. Μάθημα από την απερισκεψία της μη εχεμύθειας. Μάθημα από τον αυταρχισμό της ανασφάλειας. Μάθημα από τις διακρίσεις της οικογένειας. Μάθημα από τις επιθετικές ενοχές αυτών που νιώθουν ότι σωστά αδικούν. Μάθημα από τις παρλαπίπες των εραστών. Μάθημα από τα λόγια χωρίς έργα. Μάθημα από τις συνέπειες της ανεκτικότητας. Μάθημα από τον παρορμητισμό της αυτοπροστασίας. Από τις επιθέσεις λόγω άμυνας, δικές μου και των άλλων, μάθημα. Από τη ματαιοδοξία τη δική μου και των άλλων επίσης. Από την κριτική των γονιών σε άλλους γονείς. Από την κουφαμάρα των πολυλογάδων. Από την ψωνάρα των αλλαζονικών. Όπου και να γύρισα το κεφάλι μου να δω, είχα κι ένα μάθημα. Κανένα απολύτως από αυτά δεν με κούνησε από τη θέση μου. Μπορεί στιγμιαία να το σκεπτόμουν, μπορεί πρόσκαιρα να απασχολούσε τη σκέψη μου η στάση μου, αλλά κανένα από όλα αυτά και άλλα τόσα μαθήματα δεν μου άλλαξε την αντίληψη για τη ζωή ή δεν με έβαλε στη διαδικασία να σκεφτώ μια μεγάλη αναθεώρηση επί παντός επιστητού.
Το έκανε ο θάνατος του Παύλου. Το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής λοιπόν είναι ο ίδιος ο θάνατος.
Λέμε: Άσε τον άλλο να είναι αυτός που θέλει και μην επιτρέπεις σε κανέναν ούτε εσένα να σε αλλάξει.
Οκ να είναι αυτός που είναι. Αν εγώ είχα κάνει μια μικρή παρέκλιση από το δικό μου "αυτό που είμαι", αν του είχα αρπάξει το ποτήρι με το ουίσκι από τα χέρια, αν του είχα αρπάξει τα κλειδιά του αμαξιού, αν δεν δεχόμουν να αγοράσουμε εκείνο το ποτό από το δρόμο, ποιος ξέρει πόσα αν ακόμα, Ο Παύλος ίσως να ζούσε.
Ο παλιός χρόνος που φεύγει δεν παίρνει μαζί του μόνο τα κακά που ζήσαμε. Συχνά παίρνει και ζωές. Αυτό ποτέ δεν το σκέφτηκα πριν.
ο Θάνατος ενός αγαπημένου μας ανθρώπου, δεν μας επιτρέπει να εστιάζουμε σε δευτερευούσης σημασίας θέματα. Ακόμα κι εκείνα που μας φαίνονταν σημαντικά, στην ουσία ήταν μαλακίες. Αυτό το μάθημα χρήζει κατεπειγόντως άμεση ανταπόκριση διαρκείας.
Σημασία δεν έχει ποιος σε γουστάρει και ποιον γουστάρεις εσύ. Σημασία ακόμα δεν έχει τι είδους κοθώνι είναι ο καθένας που σου πούλησε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, σημασία έχει να μη φοβάσαι να ομολογήσεις τα συναισθηματά σου τότε που έχεις την ευκαιρία να το κάνεις, στο φόβο πως μπορεί να υποστείς ξανά μια προδοσία.
Ο Παύλος έφυγε χωρίς ν' ακούσει από το στόμα μου πόσο τον αγαπώ. Χωρίς να μάθει ποτέ πόσο βαθύ ήταν το λούκι από το οποίο με τράβηξε έξω. Όσο κι αν ελπίζω ότι αυτά τα ήξερε έτσι κι αλλιώς, μετανιώνω πικρά που δεν το άνοιξα το ρημαδοστομά μου να του τα πω εγώ. Θα μου πεις τι θα άλλαζε; Ισως τίποτα. Δεν θα σκεπτόμουν όμως πως το μάθημα αυτή τη φορά είναι τόσο πολύ σκληρό επειδή ήμουν ανεπίδεχτη μαθήματος, άλλες φορές πριν. Κάθε μικρός θάνατος στη ζωή μου συνοδευόταν από τη σκέψη "Σιγά τα λάχανα". Το πίστευα ή όχι, βοηθούσε. Και οι χωρισμοί μικροί θάνατοι είναι. Τώρα επιτέλους θα βγάλω το σκασμό. Και θα ρουφήξω μέχρι το μεδούλι το έσχατο δώρο του έρωτα. Σας αφήνω να το μαντέψετε.

2010-01-12T23:51:00.001+02:00

Λα λα λα λα ήρθε το Λουκάκιιιι

Το κασκέτο της πεταλούδας

2009-12-23T22:36:00.002+02:00

Σας είχα υποσχεθεί μία ανάρτηση σύντομα. Δεν έγινε και τόσο σύντομα συγνώμη. Όλον αυτό τον καιρό έτρεχα και μετρούσα τις ώρες που απομένουν να γυρίσω στο σπίτι. Να δω το παιδί μου που αναρωτιόμουν τι κάνει, να του δώσω πίσω τη μαμά του. Έτρεχα αλλά ήμουν καλά γιατί κρατούσα μια πεταλούδα στη χούφτα μου. Μία ανήσυχη πεταλουδίτσα που φοβόταν τον άγριο κόσμο στον οποίο βρέθηκε, που πήρε τα χρωματά του μόνο και τα φόρεσε στα φτερά της, που πήρε τα σχηματά του μόνο και τα ζωγράφισε στην παλάμη μου. Και ήταν καλά και ασφαλής και χαρούμενη μέσα στη χούφτα μου. Κι εγώ λες και σ' αυτήν κράταγα όλη μου την ενέργεια και τη διοχεύτευα μέσα μου κι έφτανε στα ακροδαχτυλά μου, έτρεχα χωρίς κούραση και χωρίς βαρυγκομιά. Κι άφηνα το μπλογκ μου μόνο του σαν ορφανό, το σπίτι μου μόνο του χωρίς μαμά για να μπορέσω να είμαι μια καλή μαμά. Οξύμωρο ε; Κι αυτή η πεταλούδα με ρώταγε κάθε τόσο, πως το κάνεις; γιατί δεν ήξερε πως η ίδια με έκανε να αντέχω. Και μια μέρα μου είπε, "κοιμήσου, είσαι πολύ κουρασμένη. θα σε ξυπνήσω εγώ, αλλά μην ανοίξεις την παλάμη σου με τίποτα". Κι εγώ υπάκουσα και κοιμήθηκα αμέσως σαν μωρό που το βάζεις στην κούνια μετά από μια μέρα κουραστική όπου έπαιξε, έτρεξε, χτύπησε, έκλαψε και μετά αποκοιμήθηκε. Είχα βάλει το ξυπνητήρι της σκέψης μου, να χτυπήσει αν τυχόν η παλάμη μου άνοιγε. Και δεν το άκουσα. Στον ύπνο μου έβλεπα πως είμαι πάνω στα φτερά της πεταλούδας και πως αυτή με έπαιρνε μακριά. Και όταν ξύπνησα, η παλάμη μου ήταν ανοιχτή και η πεταλούδα μου φευγάτη. Σήμερα ξύπνησα μόλις. 23 Δεκεμβρίου του 2009. Αποκοιμήθηκα Τρίτη 15 Δεκεμβρίου και από τότε μέχρι σήμερα μόνο ονειρευόμουν, με μια πεταλούδα φευγάτη.
Τώρα είμαι στο σπίτι μου. Με το παιδί μου. Δεν μου έχει απομείνει τίποτε άλλο κι αυτό μου λέει ευχαριστώ που του αφιερώνω το χρόνο μου κι εγώ κλαίω γιατί ούτε καλή μάνα είμαι ούτε καλή φύλακας της πεταλούδας μου που έφυγε και πάει.
Μου είχε ζητήσει ένα κασκέτο να το φοράει όταν θα πετάει μόνη της κόντρα στα ρεύματα του αέρα. Χριστουγενιάτικο δώρο θα ήταν αυτό. Σήμερα σαν υπνωτισμένη πήγα με το παιδί για ψώνια. Την περίμενε αυτή τη μέρα. Δοκίμαζε πράγματα στους καθρέπτες των καταστημάτων κι εγώ μέσα τους έβλεπα την πεταλούδα μου να πετάει χωρίς κασκέτο. Χωρίς καν ένα αντίο.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους.

φίλοι μου συγνώμη για την αποχή, πασχίζω να επανέλθω

2009-11-27T14:12:00.002+02:00

Κάτι τα βραδινά μεροκάματα κάτι το τρέξιμο από Νήαρ Ιστ σε παναθηναικό (να δούμε που θα σταθεροποιηθεί αυτό το παιδί μελλοντικό καμάρι της χώρας μας και ξυπνήστε μας), κάτι η προετοιμασία για την παρουσίαση ενός διηγήματος με μουσική συνοδεία (Παναγία μου δεν ήξερα ότι είναι τόσο δύσκολο), κάτι τα συγγραφικά, όλο έρχομαι κι όλο στο δρόμο είμαι. Αλλά σύντομα ελπίζω ναι, θα καταφέρω να ξεβουλώσω τ' αυτιά μου και να ακούσω τι παίζει ο φίλος μου ο Άγγελος στην κιθάρα όταν εγώ απαγγέλω ότι μου καπνίσει, (αν δεν μου φέρει την κιθάρα του κολλάρο στο μεταξύ), και να τελειώσει αυτή η οδυνηρή προετοιμασία χωρίς να φάμε λεμονόκουπες στο τέλος, Πες ρε Νίκο κι εσύ γιατί δεν μου κάθεται το κολοκείμενο με την κιθάρα κι όπου θέλει με πετάει; Κι όπου να είναι τελειώνουν και τα τρεχάματα με τα άλλα, να κάτσω επιτέλους μια δυο ώρες με την ησυχία μου να ρεμβάσω ή να θυμηθώ τι μου την έδωσε όλον αυτό τον καιρό που έτρεχα και με τα πόδια, γιατί μας φάγανε το μηχανάκι κάτι ζήτουλες που τους έβρισαν στον απο κάτω όροφο, και νόμιζαν πως το μηχανάκι ήταν των υβριστών και το αρπάξανε για εκδίκηση το κερατό μου, που θα πάει λέω θα ηρεμήσω και θα τα πούμε. Φιλιά σε όλους.

2009-11-06T21:23:00.001+02:00

Καλέ είμαι αναγνώστρια του εαυτού μου; Έλα Χριστός κι Απόστολος...και δεν ξέρω και να το βγάλω το ρημάδι...

Η μιζέρια

2009-10-21T15:25:00.003+03:00

Εδώ κυρίες και κύριοι δεν έχουμε να κάνουμε με παραμύθι. Έχουμε να κάνουμε με την αρρώστεια αυτοπροσώπως. Γιατί αρρώστεια είναι και μάλιστα κολλητική να είναι ο άλλος καλά όταν δεν μπορεί να είναι καλά. Και άντε με κάτι κόλπα και κάτι παραμυθιάσματα του εαυτού του, καταστάσεις δηλαδή που δεν τις παίρνει από την απτή πραγματικότητα, καταφέρνει να είναι κάπως καλά. Το πραγματικά καλά τον τρελαίνει. Δεν ξέρει και δεν μπορεί να το χειριστεί. Δεν μπορεί ούτε το δικό του καλά να χειριστεί ούτε πολύ περισσότερο το καλά των άλλων. Και είναι εκπαιδευμένος έτσι που να μη βλέπει καλό σε καμιά από τις ενέργειες των άλλων ανθρώπων. Σκίζεται ο άλλος για να τον ευχαριστήσει και να εισπράξει ένα χλιαρό "καλούτσικο είναι". Γελάει ο άλλος για δέκα λεπτά και απολογείται για μια μέρα. Είναι ήρεμος ο άλλος όταν αυτός τα έχει χαμένα, και κάνει ότι είναι δυνατόν για να τα χάσει και εκείνος, να συγχυστει να ταραχτεί, να αποκτήσει κι αυτός τα φίδια του λες και θα του πάρει του μίζερου τα δικά του με το να μην είναι ΚΑΙ ο άλλος καλά. Κι αν ο άλλος τον/την αγαπάει πάρα πολύ καταφέρνει να τον κάνει να νιώσει το απόλυτο καλά για δευτερόλεπτα. Αλλά μέχρι να το δεις στα μάτια του/της και να το χαρείς η στιγμή έχει περάσει και νάτους πάλι για να μη γράφω αρσενικό και θηλυκό, νάτους με την προβοσκίδα κατεβασμένη γιατί θυμήθηκαν ότι πρέπει να μην είναι καλά για να διατηρούν την ισορροπία τους. Έτσι έχουν μάθει και έτσι έχουν βολευτεί μέσα στη μιζέρια τους. Και ύστερα σαν να μην έφτανε που τους φταίνε όλοι και όλα, κάνουν και αντεπίθεση. "Τι μούτρα είναι αυτά; γιατί δεν μου μιλάς; γιατί χαμογελάς ειρωνικά; γιατί σφυρίζεις; γιατί τραγουδάς; γιατί θες να πας με τους φίλους σου έξω; δεν σου φτάνω εγώ; γιατί κάθεσαι και διαβάζεις με τις ώρες, με βαριέσαι; γιατί είσαι τόσο βαρετός, κάνε κάτι για να μη βαριέμαι".
Αυτά σε ότι αφορά τη μιζέρια που αφορά το ζευγάρι. Αλλά υπάρχει και η άλλη, που αφορά όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Γιατί θα βγει κι έξω από το σπίτι ο μίζερος δεν θα βγει; δεν θα κάθεται όσο κι αν το θέλει να τριβιλίζει τον έρημο το συντροφό του με όλες τις απανωτές γροθιές που του ρίχνει. Θα πάει λοιπόν έξω και θα συναντήσει τους συναδέλφους του και θα τους κάνει γκρρ, θα συναντήσει τους υφισταμένους του και θα τους κάνει γκρρ, θα του κάνουν ένα δώρο γιατί παρά τη μιζέρια του τον αγαπούν και θα στραβώσει το στόμα του γιατί το φανταζόταν αλλιώς το δώρο, θα θυσιάσουν ώρες και δύναμη για να του διεκπεραιώσουν τις υποθέσεις του κι αυτός θα υπολογίζει σε τι μεταφράζεται ως αμοιβή αυτό, και χαμπάρι δεν θα πάρει ποτέ ότι κάποια πράγματα απλώς δεν μεταφράζονται γιατί η αξία τους υπερβαίνει κατά πολύ τα υπολογίσιμα μεγέθη. Αυτό κι αν είναι κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να πάρει χαμπάρι ο μίζερος.
Η μιζέρια είναι η αρρώστεια των ημερών. Κανείς δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να είναι καλά ή καλύτερα από τον άλλο. Πρέπει απαραιτήτως να βρισκόμαστε στο ίδιο καζάνι όλοι και βράζουμε μέχρι να φανεί το κοκαλό μας κι αν κάποιος πεταχτεί έξω από αυτό γιατί μπόρεσε, θα φροντίσουν οι άλλοι να τον ξαναβάλουν πάση θυσία μέσα γιατί για τον μίζερο δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να βλέπει και τους άλλους δίπλα του να βράζουν στο ίδιο καζάνι.
Ο μίζερος έχει την τάση να χώνει τη μύτη του στις υποθέσεις των άλλων και προσπαθεί να αποκτήσει έλεγχο επάνω σε κάθε τους κίνηση, σκέψη ή αντίδραση. Πως λέμε στου κρεμασμένου το σπίτι δεν μιλάμε για σχοινι; στου μίζερου το σπίτι δεν μιλάμε για χαρά και δεν χαιρόμαστε. Κάπως έτσι.
Π.χ. Σε καλούν σε μια μάζωξη φίλων και έχεις την ευχαρίστηση να πας κάτι αλλά δεν έχεις το χρόνο να κάτσεις να μαγειρέψεις κάτι. Τι πιο εύκολο από το να πάρεις ένα κουτί γλυκά ή ένα κρασί. Υπολογίζεις πόσοι θα πάνε κρασί στο σπίτι και τι ποσότητες πίνουν και λες οκ, γλυκά. Παίρνεις τα γλυκάκια σου με το φιόγκο και πας. Στο σπίτι είναι ο κόσμος όλος και ο μίζερος. Ο κόσμος όλος την πέφτει στα γλυκά και το καταφχαριστιέται, ο μίζερος κάνει δίαιτα και δεν μπορεί να το καταφχαριστηθεί. Θα ακούσεις τα εξ αμάξης που είχες τη γαϊδουριά να πας γλυκά αντί να έχεις την ευαισθησία να σκεφτείς πως η παρέα έχει πολλούς παχύσαρκους και δεν είναι σωστό να τους βάζεις τον πειρασμό κάτω από τη μύτη. Θα σου απαγορέψει να ξαναπάς γλυκά στην παρέα κι ας μην είναι το σπίτι του. Θα σου προτείνει τη δική του λύση που κατά τα κριτηριά του είναι αυτό που μπορείς να πας. Το ίδιο όμως έχει προτείνει σε κάθε άλλον εκεί μέσα. Όταν ξαναπάς στο σπίτι με μια πατατοσαλάτα πχ, διαπιστώνεις ότι είκοσι άτομα έχουν φέρει και οι είκοσι πατατοσαλάτα και ο μίζερος που έχει σιχαθεί να τις βλέπει έχει ξεχάσει ότι αυτή ήταν δική του ιδέα κι αρχίζει και κατηγορεί τους πάντες για έλλειψη φαντασίας και εύκολες λύσεις, και πάλι δεν γλυτώνεις τη γκρίνια και τα παράπονα και φτου ξανά μανά καινούργιες εντολές καινούργιες ιδέες καινούργιες προτάσεις που καμιά δεν πρόκειται να δουλέψει σωστά και καμιά δεν θα τον ευχαριστήσει στο τέλος.
Άλλο παράδειγμα.
Σε ρωτάει ο μίζερος. Πόσα θέλεις να μου κάνεις αυτή τη δουλειά; Εσύ που ξέρεις ότι άλλος κανείς δεν μπορεί να του κάνει αυτή τη δουλειά αλλά θέλεις να κάνεις κάτι γι' αυτόν, μετά από μια μικρή σιωπή του λες, δεν θέλω τίποτα γι' αυτή τη δουλειά.
Του κάνεις τη δουλειά. Στο διάστημα που κάνεις αυτό ο μίζερος είναι μέσα στα πόδια σου. Θέλει αχ πόσο το θέλει να επέμβει να σου αρπάξει το χέρι, να το στρέψει αλλού, να σου αλλάξει τα σχέδια, να σου φάει το χρόνο τζάμπα να σε κάνει άνω κάτω να σε κάνει να χάσεις την υπομονή σου να τσακωθείς, αλλά δουλεύει μέσα του το δωρεάν, δεν τον παίρνει να στα κανει όλα αυτά γιατί θα του βροντήξεις πάνω στο κεφάλι ότι κρατάς από εργαλείο και θα τον αφήσεις σύξυλο. Το βουλώνει λοιπόν υπομονετικά και έχει κάτι μούτρα μέχρι τα νύχια των ποδιών του. Τελειώνεις κάποτε τη δουλειά εσύ, κι έρχεται να τη δει. Αυτό δεν γινόταν έτσι; το άλλο δεν γινόταν αλλιώς; μήπως ήθελε λίγο περισσότερο τρίψιμο, ξύσιμο αυτό εδώ; μήπως αν το περνούσαμε προσέξτε τον πληθυντικό ...περνούσαμε...άλλο ένα χέρι γινόταν καλύτερο; Μήπως αυτό; μήπως εκείνο;
Του έχεις παραδώσει ένα έργο τέχνης αλλά ακόμα είναι στα μήπως. Κι όταν γυρίζεις την πλάτη τον ακούς να ψιθυρίζει στον διπλανό του, "τζάμπα δουλειά, τι να περιμένει κανείς..." Εσύ τότε δεν γυρίζεις να του ρίξεις δέκα φάσκελα να το φχαριστηθείς, τα ρίχνεις στον εαυτό σου μια και δύο και δέκα φορές, γιατί ξέρεις ότι και την πάτησες και θα την ξαναπατήσεις και παλεύεις άδικα των αδίκων να ευχαριστήσεις έναν τέτοιο άνθρωπο δεν έχει σημασία τι κάνεις.
Πάρτο αυτό τώρα και δέστο μέσα στο σπίτι σου με τον/την συντροφό σου για να καταλάβεις τι εννοώ. Είναι μεγάλη αρρώστεια η μιζέρια σου λέω, μεγάλη αρρώστεια.
Μαγειρεύεις, φτιάχνεις δέκα είκοσι φαγητά γιατί περιμένεις τους φίλους σου. Έρχεται και η μίζερη μαζί τους. Το πρώτο σχόλιο δεν θα είναι "Τι έφτιαξες εδώ πέρα ρεεε;" που κανουν οι άλλοι. Θα είναι...πατατοσαλάτα δεν έχει; εγώ μόνο τέτοιο τρωω. Α φάτε σεις δεν πειράζει, εγώ θα κοιτάζω.
Αν το σκεφτείς, σε κάθε βήμα που κάνεις σ' αυτή τη ζωή πέφτεις επάνω σε έναν μίζερο τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα. Ναι είναι σαν δόση που δεν παραλείπεται, μην πάθουμε και κανένα στερητικό σύνδρομο δηλαδή.
Τι κάνει, τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος που δεν θέλει να τον αφορά όλη αυτή η παράνοια; να πουλήσει τρέλα; να σφυρίζει τρία πουλάκια κάθονται; πάλι θα του την πέσουν δεν τη γλυτώνει. Το μόνο που μπορείς να δοκιμάσεις, είναι το χιούμορ. Να το ρίξεις στην πλάκα και να γελάς κι όσο πιο σοβαρός είναι ο΄άλλος σε αυτό που σου λέει τόσο πιο πολύ να γελάς εσύ. Να του πετάς στα μούτρα ανοιχτά και ξάστερα ότι γελάς εις βάρος του ότι πράγματι δεν τον θεωρείς απλώς αστείο μα παντελώς γελοίο. Όχι ότι θα είναι ικανό κάτι τέτοιο να τον κανει να σκεφτεί, να φερθεί αλλιώς αλλά τουλάχιστον θα έχεις εσύ μια υγιή αντίδραση και θα σταματήσεις να καταπίνεις το σάλιο σου πικρό γιατί ένας μαλάκας ή μια μαλακισμένη για πολλοστή φορά στην έσπασε και εσύ δεν θέλεις να παραβιάσεις τους ατομικούς σου κανόνες ευγενείας. Πρόσεξε όμως, πρόσεξε πολύ, μη φτάσεις να γίνεις μίζερος και ο ίδιος γιατί είπαμε, η αρρώστεια αυτή είναι πολύ κολλητική. Γι' αυτό θα έλεγα περισσότερο κι από το χιούμορ αυτό που σίγουρα θα σε γλύτωνε είναι οι ασφαλείς αποστάσεις. Κράτα τις αποστάσεις σου από τη μιζέρια ακόμα κι αν πάρεις είδηση ότι κρατάς τις αποστάσεις σου από μια ολόκληρη κοινωνία. Του κερατά δεν θα υπάρχει και κάποιος σαν εσένα;

Η μικρή κλέφτρα Κίσσα

2009-10-14T19:25:00.005+03:00

Ενα παραμύθι δεν είναι παρά μια ιστορία φανταστική και θα πρέπει να διαβάζεται πάντα σαν τέτοιο, ακόμα κι αν περιέχει στοιχεία της επίσημης ιστορίας, που στόχος τους δεν είναι φυσικά η ιστορική πληροφόρηση αλλά η χωροχρονική τοποθέτηση των δρώμενων, ώστε να είναι σε θέση ο αναγνώστης να ορίσει το τοπίο της δράσης στη σκέψη του. Καμιά άλλη συγγένεια δεν μπορεί να έχει ένα πραγματικό ιστορικό γεγονός με αυτόν τον τύπο αφήγησης.
Αυτό σαν εισαγωγή προς αποφυγή παρεξηγήσεων αφού ετοιμάζομαι να δώσω τη συνέχεια του παραμυθιού "Μια βόλτα στο χρόνο ανηφορικά" που είχα εμπνευστεί από την ύπαρξη μιας γυναίκας της αρχαιότητας της Σεσάρας. Κατ' άλλους πόρνη, κατ' άλλους κόρη του Βασιλιά της Ελευσίνας Κελεού και κατ' εμέ γυναίκα ονειρική που αγάπησε πολύ τη φύση και τους ανθρώπους.
Κατεβαίνοντας λοιπόν την πλαγιά της Γκαλοπούλας μέχρι το νεκροταφείο, συναντάς πλήθος από Κίσσες, τα μικρά αυτά πουλιά που εδώ και δεκαετίες είχαν εξαφανιστεί και τα τελευταία χρόνια επανεμφανίστηκαν.
Η Κίσσα ήταν η αγαπημένη σύντροφος της Σεσάρας. Τις νύχτες μεταμορφωνόταν σε γυναίκα και υποδεχόταν με τις άλλες κοπέλες τους επισκέπτες άντρες. Τραγουδούσε υπέροχα όπως και οι άλλες της οκτώ αδελφές, μα ήταν η μόνη που η τιμωρία των μουσών την έπιασε μερικώς, αφού μόνο κατά τη διάρκεια της μέρας ήταν πουλί.
Η Κίσσα καθόταν πάνω σε μια κούνια στην αυλή του Σεζάρειου και με τη μαγευτική φωνή της προσέλκυε τους άντρες στο σημείο αυτό. Ύστερα αναλάμβαναν οι άλλες να τους ικανοποιήσουν τις επιθυμίες. Η κοπέλα πουλί ζήλευε που δεν μπορούσε και η ίδια να εκμεταλλευτεί τα κάλλη της και να εισπράξει τα δώρα που αυτές εισέπρατταν από τους πελάτες τους. Για να αναγκάσει λοιπόν την Σεσάρα να την εντάξει στην ομάδα υποδοχής των εντός, σταμάτησε να τραγουδάει κι έμεινε σιωπηλή για μία ολόκληρη εβδομάδα. Ήταν μια πολύ κακή εβδομάδα για τις γυναίκες του ναού της Αφροδίτης αφού κανείς δεν έβρισκε την είσοδο του πλέον και οι προμήθειες σε τρόφιμα , καλλυντικά και μυρωδικά είχαν αρχίσει να εξαντλούνται. Μία πίσω από την άλλη πήγαιναν στην Κίσσα και την παρακαλούσαν να αρχίσει το τραγούδι της ξανά, αλλά αυτή σώπαινε πεισματικά περιμένοντας να εμφανιστεί η Σεσάρα.
Αν η Σεσάρα όμως υποχωρούσε σε αυτό τον εκβιασμό θα έχανε το κύρος της σαν αρχιέρεια και θα αποκτούσαν και οι άλλες ιδέες πως με μια απεργία θα κατάφερναν να κερδίσουν περισσότερα πράγματα για τον εαυτό τους. Όπως για παράδειγμα να αλλάξουν το καθεστώς στις μέρες εξόδου τους που γίνονταν πάντα ομαδικά ώστε να μην είναι εύκολο για κάποια να δημιουργήσει το προσωπικό της πελατολόγιο, χωρίς την ανάμιξη του ναού.
Όλα αυτά ήταν θέματα που απασχολούσαν τη Σεσάρα η οποία πάρα πολύ είχε οργιστεί με την συμπεριφορά της μικρούλας Κίσσας που εκείνη μέχρι τότε, από σεβασμό στον πατέρα της είχε προστατέψει και διατηρήσει αμόλυντη, στην πιο σημαντικη μάλιστα θέση, αυτή του κράχτη, και τώρα η μικρή αποποιόταν.
Μια και δυο ξεκινάει η Σεσάρα και πάει να βρει τον πατέρα της Κίσσας στην Πιερία. Το και το, του λέει για τα καμώματα της κόρης του Κίσσας κι εκείνος αφού την άκουσε προσεκτικά της είπε.
"-Κάνε ότι θέλεις. Μία μου έχει απομείνει, όλες οι άλλες γίναν πουλιά και πετάξαν μακριά. Τις καταράστηκαν οι μούσες μετά την ήττα τους στο διαγωνισμό τραγουδιού και μόνο με έναν καινούργιο διαγωνισμό εφόσον αυτές κερδίσουν, θα ξαναπάρουν πίσω τη μορφή τους. Αλλά ο διαγωνισμός αυτός θα γίνει με την ενηλικιώση της Κίσσας, που ειναι η πιο μικρή και δεν είχε πάρει μέρος στον πρώτο. Γι' αυτό είναι σημαντικό να συνεχίσει την εξάσκηση στο τραγούδι, ανεπηρέαστη και αμόλυντη από κάθε άλλη γήινη απόλαυση. Είχα ελπίδες ότι κάποια μέρα θα απελευθερώσει από την κατάρα των μουσών και τις αδελφές της. Αν έχει επηρεαστεί τόσο πολύ από τη ζωή των άλλων γυναικών εκεί πέρα, πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξει περιβάλλον. Είσαι όμως ελεύθερη να το χειριστείς κατά βούληση, σου έχω εμπιστοσύνη".
Και μετά από αυτά, ο φίλος της ο Πίερος αποσύρθηκε θλιμμένος στα δωματά του.
Η Σεσάρα γύρισε στον Υμηττό, άρπαξε τη μικρή από το χέρι και την έσυρε μέχρι έξω από το Ναό. Εκεί τη φόρτωσε επάνω σε μια άμαξα και έδωσε εντολή στον Αμαξά να την πάει στην Πεντέλη και να την παραδώσει στην ιέρεια της Αρτέμιδος, ώστε να φύγει από πάνω της η ευθύνη.
Η Κίσσα πάνω στην άμαξα θυμήθηκε ότι δεν πήρε μαζί της το αγαπημένο της καπέλο, και είπε στον αμαξά να την περιμένει. Μπήκε μέσα στον ναό πάλι την ώρα που η Σεσάρα και οι αδελφές της έτρωγαν όλες μαζί στην τραπεζαρία και αφού πήγε κρυφά σε όλων τα δωμάτια, έκλεψε από την κάθε μία τους, το πιο προσφιλές της αντικείμενο. Αυτό το έκανε σαν εκδίκηση προς όλες, που καμιά δεν μπήκε στον κόπο να την υπερασπιστεί και έφευγε από το μέρος εκείνο χωρίς αγκαλιές και αποχαιρετισμούς με καμία. Δεν ήξερε πως οι αδελφές της είχαν παντελή άγνοια των γεγονότων και νόμιζαν ότι κρύβεται θυμωμένη σε κάποιο θάμνο της γύρω περιοχής επειδή δεν κατάφερε να πείσει τη Σεσάρα να της αναθέσει σοβαρότερο ρόλο από αυτόν της τροβαδούρου.
Κι έτσι, δεν έφυγε μόνο σαν ανεπιθύμητη από το Σεζάρειο ναό αλλά και σαν κλέφτρα, χαρακτηρισμός ο οποίος την ακολούθησε στους αιώνες που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα.
Εκεί στην Πεντέλη την ανέλαβε η ίδια η Άρτεμη η οποία αφού φρόντισε να επιστραφούν τα τιμαλφή στις ιέρειες της Αφροδίτης μετά από διαμεσολάβηση της τελευταίας, τιμώρησε την Κίσσα στην δια παντός τιμωρία της παρθενίας κι αυτή από τον καημό της δεν δέχτηκε να ξαναγίνει γυναίκα τις νύχτες. Με τα χρόνια ξέχασε την ιστορία της, την Σεσάρα, τις αδελφές και τον πατέρα της και ευτύχησε επιτέλους στα βουνά της Πεντέλης σαν ωδικό πτηνό, προσφέροντας ακουστική τέρψη και οπτική χαρά σε ανθρώπους και ζώα.
Μέχρι την αποφράδα εκείνη ημέρα που η Πεντέλη κάηκε, τα ζώα και τα πτηνά όσα δεν πρόλαβαν να απομακρυνθούν κάηκαν κι αυτά και η Κίσσα, μέσα στον κλονισμό από το τραγικό γεγονός, ανέκτησε τμηματικά τη μνήμη της και πέταξε με μια απόφαση πίσω στον Υμηττό. Πέταξε στην κορφή και στις παρυφές του. Πέταξε ένα γύρω σε όλη τη Γκαλοπούλα. Τραγούδησε καλώντας τις θετές αδελφές της να εμφανιστούν, αναζήτησε το Σεζάρειο, αλλά όλα εδώ και αιώνες έχουνε πάψει να υπάρχουν. Η μικρή κλέφτρα Κίσσα, αποφάσισε να εγκατασταθεί οριστικά στη Γκαλοπούλα και να ευχαριστεί τα πνεύματα, της απογοητευμένης Σεσάρας και των άλλων κοριτσιών και την ακοή όσων ζώων έχουν απομείνει στην περιοχή, με τα αιώνια παραπονιάρικα τραγούδια της. Γυναίκα όμως δεν ξανάγινε ποτέ.

περιπλανώμενος

2009-10-12T20:17:00.003+03:00

ο χιποπο-καμπους γυρνούσε
τα δυο μάτια του πάνω στη γη
και όλους μας έβλεπε απ' τη σχισμή
που ανοιγόκλεινε όταν μεθούσε

έχει ξεμείνει από κάμπους και ψάχνει
να ξεπροβάλει να αναδυθεί
από έναν κήπο ή μια αυλή
μα ούτε ένας κήπος ή έστω μια πάχνη.

ο χιποπο καμπους δεν έχει πατρίδα
δεν έχει σκεπή δεν έχει μια γη
κοιμάται γυμνός σε μια τρύπα υγρή
πρωί, γιατί νύχτα παίζει άλλη παρτίδα.

ο χιποπο κάμπους δεν ανήκει σε είδος
αφού κανείς δεν μπορεί να τον δει
ασχέτως αν είναι αιωνίως πιο κει
θ' αρκούσε μονάχα ένας τόσος δα πήδος.

Έχει ξεμείνει κι από θάλασσες, λίμνες
έχει ξεμείνει κι από οίνο να πιεί
έχει ξεμείνει και απ΄ότι ποθεί
και τρέφεται μόνο με αέρα και...ρίμες.

2009-10-08T21:26:00.003+03:00

"Το αύριο δεν υπάρχει - το ξέρεις. Ούτε το χθες, ούτε το σήμερα. Όλα είναι συνέχεια κι η ζωή μας κι ο θάνατός μας και οι έρωτές μας - μια ασίγαστη συνέχεια...

Τα όχι μας και τα ναι μας είναι πολύτιμα. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν θα τα ξοδέψουμε. Τι στο διάολο ήρθαμε εδώ να κάνουμε, να αποταμιεύουμε ευκαιρίες;"

Σκέφτομαι τα σοφά αυτά λόγια του φίλου μου του Νίκου και συλλογίζομαι το πως η κάθε μέρα που περνάει τα επιβεβαιώνει και το πως ανέκαθεν έχουν τα πράγματα.
Το πιο ωραίο είναι ότι δεν ήρθαμε να αποταμιεύουμε ευκαιρίες.
Μια ασίγαστη συνέχεια που μπερδεύει λοιπόν αυτά που ήταν, που είναι, ή που θα είναι.
Κι εμείς στη μέση να προσπαθούμε να τα ταξινομήσουμε, σα να χωρίζουμε τη ζωή μας σε κεφάλαια ή ακόμα χειρότερα σε ιστορίες αυτοτελείς.
Μια ασίγαστη συνέχεια είναι και ο μόχθος μας. Ο καθημερινός, αυτός που μας καταξιώνει στα μάτια μας, όταν μπορούμε να λέμε ότι έχουμε ανάγκη από ξεκούραση. Αυτός ακόμα που μας καταξιώνει στους πιστωτές μας, όταν ο ίδιος δεν είναι η εγγύηση για επιβίωση, κι αυτός που σιγά σιγά μας φθείρει, όταν οι στόχοι εκλείπουνε και καταντάει ο μόχθος να γίνεται αυτοσκοπός, ένας τρόπος ζωής που υιοθέτησες για να ξεφύγεις από κάθε άλλον, από κάθε λάιβ στάιλ, από κάθε τάση, από κάθε προτίμηση, από κάθε ακόμα όνειρο και σκέψη.
Μια μέρα ξυπνάς και έχεις μόνο το μόχθο σου, όχι σε αντίκρυσμα χειροπιαστό που να λες κάτι έφτιαξα, αλλά σε πόνους στις αρθρώσεις και στα κόκαλα, σε δυσκολία κίνησης και αδυναμία. Αλλά τον έχεις και σε διάρκεια χρόνου, κάτι σαν ταμπέλα τιμής στο μέτωπο, και με αυτή την ταμπέλα αποκτάς το θράσος του αιτούντος. Αφού είναι τοις πάσι γνωστό ότι η Ελλάδα είναι καταχρεωμένη, ότι οι πιστωτικές κάρτες έχουν πνίξει όλα τα νοικοκυριά κι ότι τα πράγματα έχουνε πάρει σ' αυτή τη χώρα τέτοια οικονομική κατιούσα που για να σηκώσεις κεφάλι εσύ πρέπει να σηκώσει προηγουμένως ο επιχειρηματίας, ο βιοτέχνης, τα δημόσια ταμεία, οι δημόσιες υπηρεσίες, άλλοι μαζικοί φορείς που διεκδικούν πολλά περισσότερα, πάει και τελείωσε, κεφάλι σ' αυτή τη ζωή δεν σηκώνεις. Λες όμως, ρε τι λένε και ξαναλένε αυτοί στην τηλεόραση; Έχουν έναν μαλάκα εκεί πέρα και καμαρώνει κορδωτός ότι είναι μια χαρά κι αναπνέει γιατί απαλλάχτηκε από τα χρέη του χάρη στο σύστημα της άρσης βαρών; δεν πάω να το κοιτάξω;
Πηγαίνεις λοιπόν με την ελπίδα ότι θα ανασάνεις κι εσύ όπως σου το έταξαν, γιατί μέχρι τώρα αναπνέεις σαν τους βιετκογκ με καλαμάκι και αρχίζεις να καταγράφεις τα χαρτιά και τα δικαιολογητικά που πρέπει να προσκομίσεις. Κι αφού τα κάνεις όλα μια ντάνα πας και τα καταθέτεις εκεί σε ένα μικρό τραπέζι της μεγάλης τράπεζας που πίσω του κάθεται μια ευγενέστατη κυρία με γυαλάκια και που σου προτείνει να σου κάνει και μια ασφάλιση απόλυσης, δύσκολες μέρες περνάμε κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος.
Τσιμπας εσύ και με την ασφάλιση, λες τι διάολο, πέντε ευρώ παραπάνω το μήνα είναι, τουλάχιστον δεν θα με κυνηγούν κι αυτοί εδώ αν απολυθώ, βάλτο κι αυτό μέσα της λες.
Τα βάζει όλα μέσα η ευγενέστατη κυρία, τα περνάει και στο κομπιούτερ της, τελειώσαμε σου λέει, όλα σωστά όλα καλά, θα περιμένουμε την απάντηση τώρα, στο μεταξύ ανάπνευσε.
Αναπνέεις λοιπόν γιατί έτσι σου είπαν να κάνεις. Για να το λένε κάτι θα ξέρουν. Κι εκεί που είχες ξεχάσει πως είναι ο μόχθος σε χειροπιαστό αντίκρυσμα, πιάνεις τον εαυτό σου να κάνει και όνειρα. "θα ξοφλησω σε τόσα χρόνια, θα αντικαταστήσω τα σπασμένα κεραμίδια που μπάζει όταν βρέχει, θα βάλω τα ντουλάπια στην κουζίνα μου, θα γεμίζω το ψυγείο μου, θα βγάζω κάρτα ελεύθερων διαδρομών κάθε μήνα, θα κάνω αυτό θα κάνω εκείνο...αχ και ουφ.
Στο μεταξύ οι μέρες περνούν η τρεχάλα επιδεινώνεται, άντε στήσε άντε ξεστήσε τα παλιά σκηνικά άντε βρες υλικά άντε πέτα σαβούρα, κι εκεί επάνω στο αγκομαχητό και το ξεφύσημα χτυπάει το κινητό σου. Η κυρια Μπάλιου; Η ίδια αυτοπροσώπως. -Πείτε μου τα τελευταία δυο νούμερα της ταυτοτητάς σας για να διαπιστώσουμε ότι είστε εσεις. -Μπα; κι εγώ πως θα διαπιστώσω ποιοι είστε εσείς; -Εγώ είμαι η τάδε από την Εθνική τράπεζα, και η συνομιλία μας καταγράφεται. Αλλά πριν σας πω περισσότερα πείτε μου τα δυο τελευταία νούμερα της ταυτοτητάς σας, για να σιγουρευτώ. -Οκ πάρε δυο νούμερα από τα πολλά μου τι να τα κάνω όλα; για να ακούσω το λοιπόν. -Το λοιπόν κυρία Μπάλιου η αιτησή σας για το δάνειο της άρσης βαρών έχει απορριφθεί εξαιτίας της κακής συναλλακτικής σας συμπεριφοράς. -Τι σημαίνει αυτό; ένα λεπτό μην τρελαθούμε; για ποια κακή συμπεριφορά μου μιλάτε; δεν πληρώνω τις δόσεις μου κάθε μήνα; -Τις πληρώνετε αλλά είχατε καθυστερήσει μια δυο φορές ένα μήνα και πληρώσατε τον άλλο, κι επίσης χρωστούσατε κάτι δόσεις και στον Κωτσόβολο, που το είδαμε μέσα από το συστημά μας, και άρα έχετε κακή συναλλακτική συμπεριφορά και η αιτησή σας απορρίπτεται.
-Ρε μήπως με απορρίψατε γιατί έχω χαμηλό ετήσιο εισόδημα και μου λέτε παπαριές για συμπεριφορές και τέτοια;
-Όχι οχι, δεν σας λέμε παπαριές η κακή σας συλλλακτική συμπ....
-Τον κακό σας τον καιρό που θα με βγάλετε λαμόγιο εσείς που προστατεύετε και ενισχύετε το κάθε λαμόγιο έρχεται και σας τραβάει τα χοντρά. Κι εσείς αυτούς τους έχετε στα όπα όπα γιατί αν τους μουλαρώσετε θα χάσετε τα εκατομμύρια, δεν τολμάτε να τους πείτε για συμπεριφορές, τέτοια τα λέτε σε κάτι φτωδιάβολους σαν κι εμένα. Άι σιχτίρ και τέλος.
-Μα....
-Μαμούνια. Ξέρω καλά τι σου λέω κι εσύ ξέρεις αλλά παριστάνεις την ανήξερη και αυτό γιατί δεν σου είπαν να μου πεις τι ξέρεις αλλά τι πρέπει να μου πεις για να νιώσω εγώ ασήμαντη, ποταπή και ανεπαρκής και μου επιδείξετε την αίγλη σας εσείς, να πάτε να γαμηθείτε.
-Μα εγώ μια απλή εργαζόμενη είμαι...
-Κι εγώ μια απλή εργαζόμενη είμαι. Αλλά δεν διανοηθηκα να βγάλω το ψωμί μου ισοπεδώνοντας άλλους ανθρώπους. Αυτό το χάρισμα το έχουν μόνο μερικοί, κατάλαβες απλή εργαζόμενη;
-Είστε οργισμένη το καταλαβαίνω, αλλά μη γίνεστε άδικη.
-Ενώ εσείς οι δίκαιοι τα βλέπετε και τα κρίνετε όλα σύμφωνα με τις ημερομηνίες αναλήψεων και καταθέσεων που υπάρχουν στα κομπιούτερ σας, ταξινομείτε τους πελάτες σας σε καλούς και κακούς με βάση την κίνηση στα ATM και παραβλέπετε σκόπιμα ακόμα και τις απάτες που γίνονται σε αυτά για να φαίνεται η κίνηση. Ενώ κάποιος που σας δηλώνει ξεκάθαρα δεν μπορώ, τρώει το ανάθεμα στο δόξα πατρί. Αλλά καλά να πάθω κι εγώ κι όποιος διαννοείται να μπλέξει στα γρανάζια σας, τίποτε άλλο δεν έχω να πω.
-Αντίο σας κυρία Μπάλιου, ελπίζω τα πράγματα να καλυτερέψουν στο μέλλον για σας και να μπορέσουμε να συνεργαστούμε με καλύτερους όρους.
-Τρία πουλάκια κάθονται, αντίο"
Τι λέγαμε για μόχθο; για το αντίκρυσμα του μόχθου; Τι λέγαμε για κείνη την οροφή και τα ντουλαπια της κουζίνας και την ανάσα τη βαθιά του μαλάκα που κορδώνεται;
Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ρίξεις τους ρυθμούς σου. Σε όλα όμως. Κατέβαζε ταχύτητα, κατέβαζε φόρα, κατέβαζε οργή, κατέβαζε όνειρα, κατέβαζε σχέδια, κατέβαζε σπιντάρισμα και χρόνους εργασίας και λαχάνιασμα. Και βρες χρόνο να πιεις έναν κολοκαφέ με το φίλο σου. Βρες χρόνο να περπατήσεις μέχρι το Παγκράτι έτσι χωρίς λόγο, χωρίς να έχεις κάτι να κάνεις και μπες σε όποιο μαγαζί σου γυαλίσει και παίξε. Βρες χρόνο να ξανασκεφτείς τους χρόνους σου, το πως άρχισες το πως συνέχισες το που έφτασες το που πηγαίνεις, και ποιους άφησες πίσω σου και ποιοι σε αφήσαν.
Στο κάτω κάτω δεν έχεις να αποκομίσεις τίποτε καλύτερο σε αυτή τη ζωή.
Δεν υπάρχει το χθες και το σήμερα, αλλά υπάρχει αυτό που μέσα σου έχτισες μέσα στο άχρονο, αυτό που σε όρισε και διατηρεί τέτοιο, αυτό που σε κάνει να δίνεις μια κλωτσιά στο πρόβλημα και να σπας το πόδι σου, αυτό όμως και που σε σώζει, όταν με το σπασμένο πόδι σου σκαρφαλώνεις στα σύννεφα, για να δεις από κει πάνω τον εαυτό σου πεζό να σε ψάχνει. Σε σώζει γιατί αυτός ο πεζός εαυτός σου ξέρει ότι τον βλέπεις από κει που βρίσκεται και ελπίζεις την τελευταία ελπίδα που σου έμεινε. Ότι θα αιωρηθεί μια μέρα πάνω από το κεφάλι σου, σαν άγγελος, για να σου δείξει το δρόμο να τον ακολουθήσεις. Και τότε να δεις πόσο ασήμαντο θα είναι το χθες και το αύριο και το τώρα, τότε να δεις πόσο η ψυχή σου θα γελάσει με τα καμωματά σου, τότε θα δεις πόσο αυτη η.... συνέχεια σε είχε γραμμένη, ανάμεσα στο τόσο απεγνωσμένο πλήθος που ψάχνει τη συνεχειά του.
Ένα χθες, ένα αύριο, ή ένας άχρονος έρωτας χωρίς υποκείμενο, με χρέη με χωρίς χρέη, με συναισθήματα και αποτεμιεύμενες ή αποταμίευτες ευκαιρίες, συνθέτουν στη διαδρομή την ιστορία σου, που άλλος κανείς δεν θα διαβάσει εκτός από σένα, που άλλος κανείς δεν θα σώσει μετά από σένα και που μονάχα σαβούρα στην αποθήκη του παιδιού σου θ' αποτελούν που για λόγους συναισθηματικούς δεν θα ξεφορτώνεται. Ώρα να πετάμε σαβούρες.

το σημείο

2009-10-03T16:12:00.004+03:00

Μπήκα στον ποταμό που ήρεμα κυλάει ως τον καταρράκτη
δεν έχω σκεφτεί τι θα κάνω όταν φτάσω εκεί
έχω ελπίσει όμως ότι η ζωή μου θα τελειώσει νωρίτερα
κι έχω μετρήσει τις ώρες που μέσα του έχω ευχηθεί
να περάσουν
κι έχω μετρήσει μιας ζωής τα δάκρυα
που έχουν χρειαστεί για να φουσκώσει.
Στον ποταμό τον ήρεμο
που έχει το μένος του ξεσπάσει στις όχθες
που τα πράσινα χόρτα ήταν πλαγιασμένα στη γη
από ανθρώπους που πάσχισαν να ψηλώσουν τα ονειρά τους
κοιτάζοντας ανάσκελοι ένα μήνυμα στο ράμφος της νύχτας.
έχω μετρήσει πόσες σκιές είναι σκαρφαλωμένες
στους κομμένους κορμούς
κι έχω υπολογίσει στο διπλό της αντοχής μου
την απόσταση ως το στέρεο έδαφος
κι ωστόσο ετούτο εδώ το σημείο που βρίσκομαι
είναι ότι ζήτησα ποτέ χωρίς να το ξέρω
κι ότι στο μέλλον θα ευχηθώ χωρίς ποτέ μου να το πω.
κι ας πάει ο ποταμός όσο αργά ή όσο γρήγορα θέλει

Το γράμμα της Κατίνας

2009-09-24T15:18:00.000+03:00

Αγαπημένε μου

Σου γράφω αυτό το γράμμα γιατί το κινητό σου έχει μάλλον χαλάσει αφού δεν φαίνεται να λαμβάνει τα μηνύματα που σου στέλνω. Στο τηλέφωνο όταν σε παίρνω, απαντάει μονίμως είτε ο αυτόματος, είτε η καθαριστριά σου και στη δουλειά σου οι συνάδελφοί σου επιμένουν ότι δεν υπάρχει κανείς με το όνομα Μίλτος στο χώρο τους. Εγώ όμως ξέρω πως υπάρχεις γιατί παντρευόμαστε. Ξέρω πως σε λένε Μίλτο γιατί όταν κάναμε έρωτα και σε είπα κατά λάθος Κώστα, παρεξηγήθηκες. Αφού είχε τόση σημασία για σένα να ξέρω ότι σε λένε Μίλτο δεν μπορεί παρα να σε λένε Μίλτο.
Το γράμμα αυτό σκεπτόμουν να το ρίξω κάτω από την πόρτα που δεν μπορεί παρά να είναι η πόρτα του σπιτιού σου. Ύστερα όμως αποφάσισα πως θα ήταν καλύτερα να στο παραδώσει κάποιος κοινός μας γνωστός για να έχω μάρτυρα ότι σε έχω ενημερώσει. Γιατί δεν θυμήθηκα αμέσως πως δεν έχεις προλάβει ακόμα να μου γνωρίσεις κανέναν. Τέλος πάντων κάπως θα βρω τον τρόπο.

Διάβασε λοιπόν τι συμβαίνει αγαπημένε μου. Υπάρχει μια συνομωσία από τους ανθρώπους του περιβαλλοντός σου που θέλουν να μας χωρίσουν. Η καθαριστριά σου μου είπε επίσης ότι δεν ζει κανένας Μίλτος στο σπίτι σου κι επέμενε ότι είναι η οικοδέσποινα και σύζυγος ενός Κώστα. Την ρώτησα αν τη λένε Μοσχούλα όπως μου είχες πει ότι την λένε όταν μου περιέγραφες εκείνες τις απίστευτες ιστορίες με τα κατορθωματά της. Αυτό το παραδέχτηκε και με ρώτησε επίμονα πως το ξέρω και τι άλλο ξέρω γι’ αυτήν. Τι να της πω τώρα ότι την κουτσομπολεύαμε παρέα και ότι την θεωρείς υπεύθυνη για την καταστροφή του κομπιούτερ σου; Της είπα πως ξέρω μόνο το ονομά της και τη συμβούλεψα να μη χρησιμοποιήσει ξανά κανένα απορρυπαντικό στα ηλεκτρονικά σου αντικείμενα. Δεν έκανα καλά; Ωστόσο εκείνη έδειχνε εκνευρισμένη και μου μίλησε με τρόπο ανάρμοστο για καθαρίστρια. «Δεν θα μου πεις εσύ κυρά μου τι θα κάνω μέσα στο σπίτι μου και ποια στο διάολο είσαι που παίρνεις και με ταράζεις; Βαλτή είσαι; Ή παριστάνεις το μέντιουμ για να μου πασάρεις κανένα απορρυπαντικό;» Είπε και μου έκλεισε το τηλέφωνο κατάμουτρα πριν να προλάβω να της εξηγήσω πως είμαι η μελλοντική σου σύζυγος και θα πρέπει να μου μιλάει καλύτερα.
Να της κάνεις παρατήρηση σε παρακαλώ. Επίσης φρόντισε να πάρεις ένα καινούργιο κινητό για να μπορέσουμε κάποια στιγμή να μιλήσουμε, εγώ έχω προχωρήσει την έρευνα αγοράς για τα καινούργια πράγματα που θα στήσουμε στο σπίτι μας. Στο ΙΚΕΑ υπάρχουν θαυμάσιες ευκαιρίες για καναπέδες και ντουλάπες κι όσο για το κρεβάτι μας πάλι από κει θα το πάρουμε, σε μέγεθος βασιλικό για να με κάνεις βαρελάκι πάνω του. Θα ήθελα όμως κάποια στιγμή να έρθεις μαζί μου να τα δούμε παρέα και να αποφασίσουμε από κοινού για την αγορά, πρώτον γιατί με κοιτάζουν σαν χάνοι όταν τους λέω ότι παντρεύομαι μάλλον επειδή με βλέπουν μόνη μου και δεν με πιστεύουν, έτσι όμως δεν θα μου κάνουν και την έκπτωση λόγω γάμου και έπειτα άλλη είναι η χαρά του να τα βλέπουμε και να διαλέγουμε παρέα αφού θα διαμορφώσουμε το σπίτι για να ζούμε άνετα και οι δυο σ’ αυτό.
Μα μέρες που τους έπιασε όλους να μου παριστάνουν τον τρελό και να με δουλεύουν, είμαι τόσο θυμωμένη που δεν πρόκειται να καλέσω κανέναν από όλους αυτούς στο γάμο μας. Όσο για την Μοσχούλα καλά θα κάνει να καταλάβει ότι αυτό δεν είναι το σπίτι της και δεν μπορεί να κάνει ότι θέλει εκεί μέσα. Πολύ αέρα της έχεις δώσει αλήθεια.
Πρέπει να προλάβω ανοιχτά τα μαγαζιά με τα υφάσματα. Δεν θα σου γράψω πολλά. Τι θα έλεγες να ζωγραφίζαμε στο ταβάνι του δωματίου μας αστέρια; Για να μας θυμίζουν την πρώτη μας νύχτα που περάσαμε ξαπλωμένοι στην αμμουδιά κάτω από τ’ αστέρια; Τώρα να μου πεις με τέτοιο μεθύσι που το είχες εσύ σιγά μη θυμάσαι τίποτα, εγώ όμως καθόμουν όλη τη νύχτα ξύπνια δίπλα σου κι ευχαριστούσα την καλή μου τύχη που σ’ έφερε στο δρόμο μου. Δεν μου είχε ξανατύχει να ερωτευτώ τόσο παθιασμένα. Και πόσο γέλασα το πρωί όταν σου είπα ότι όντως κάναμε έρωτα και δεν με πίστευες! Ποιος ξέρει πόσες χιλόπιτες θα είχες φάει καημενούλη μου πριν από αυτό που στο τέλος δεν το πίστευες ούτε ο ίδιος αυτό που έγινε.

Απορώ όμως αγαπημένε μου, μία εβδομάδα ολόκληρη και δεν κατάφερες να περάσεις από εδώ αλλά γιατί δεν μου κάνεις ένα τηλεφώνημα από το σπίτι εσύ; Μήπως δεν πρόσεξες, μου αρρώστησες και για να μη σε μαλώσω το κρύβεις; Μήπως έπαθες κάποιο ατύχημα με τη μηχανή σου; Αν έχεις πάθει κάτι σοβαρό δεν είναι ωραίο να με αφήνεις στα σκοτάδια μου και να τρέχω σαν την καλή χαρά για τις ετοιμασίες. Όταν θα ζούμε μαζί πως θα εξαφανίζεσαι αμα αρρωσταίνεις; Δεν είναι καλύτερα να το συνηθίσεις κι αυτό από τώρα; Ή νομίζεις πως σε θέλω και σε αγαπώ μόνο γιατί είσαι καλός στο κρεβάτι;
Σε παρακαλώ πολύ λοιπόν να επικοινωνήσεις μαζί μου το συντομότερο και να σταματήσεις τα κρυφτούλια. Κι αυτοί οι ηλίθιοι στη δουλειά σου να κοιτάξουν να σοβαρευτούν και να μη λένε άλλα αντ’ άλλων.

Θέλω επίσης να σε πληροφορήσω ότι πήγα για εξέταση σε έναν γιατρό επειδή τελευταία δεν αισθάνομαι πολύ καλά, ζαλίζομαι και κουράζομαι εύκολα.
Με ρώτησε για την ερωτική μου ζωή, τι αδιάκριτοι που έχουν γίνει οι γιατροί στις μέρες μας και μου πήρε άκουσον άκουσον! Αίμα για εξέταση Aids.
-Χριστιανέ μου παντρεύομαι, του λέω, τι σχέση έχω εγώ με αυτά; -Εσύ ειδικά ενδέχεται να έχεις μεγάλη σχέση με αυτά, μου απάντησε.
Μπα; Κι από πού το έβγαλε το συμπέρασμα; Μήπως εννοούσε πως όλες οι μελλόνυμφες πρέπει να κάνουν την εξέταση επειδή πρόκειται να φέρουν στον κόσμο παιδιά; Για να βαδίσουν στα σίγουρα;
Ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω γρι από την επιστήμη. Είπε επίσης ότι καλά θα κάνω να σε βρω και να σε ειδοποιήσω για το αποτέλεσμα όταν βγει. Ηλίθιος γιατρός. Τώρα θα τον βρω γιατρέ μου; Τον έχω βρει εδώ και μήνες του απάντησα. Ο σιχαμένος άρχισε να γελάει. Τι το αστείο βρήκε δεν καταλαβαίνω. -Καλά, άρχισε να ψάχνεις λέει. Τι εννοούσε Μίλτο μου; Τι ξέρουν οι γιατροί παραπάνω από μένα για σένα; Μήπως είσαι ασθενής του ίδιου και σε παρακολουθεί για κάποια σοβαρή πάθηση; Με ανησύχησε πολύ ο βλάκας. Μήπως δεν ήθελε να μου το πει ο ίδιος και περιμένει από σένα;
Αγάπη μου αν έχεις κάποιο σοβαρό πρόβλημα έπρεπε να μου το πεις από την αρχή. Μήπως δεν κάνεις παιδιά; Αν ισχύει κάτι τέτοιο έπρεπε να μου το πεις καλέ μου, εγώ όλα κι όλα, δεν μπορώ να εννοήσω διαφορετικά την οικογένεια. Και τώρα ακόμα αν μου το πεις δεν είναι αργά, θα σταματήσουμε κάθε διαδικασία και θα παραμείνουμε δυο καλοί φίλοι, καμιά παρεξήγηση.

Όσο περισσότερο το σκέπτομαι τόσο πιο κοντά σε αυτό το συμπέρασμα έρχομαι. Ματάκια μου ξέρω ότι σου είναι δύσκολο να το ομολογήσεις αλλά αν όντως είσαι στείρος, μη στενοχωριέσαι. Μπορεί να μας χαρίσουν ένα αν πάρουμε εγκαίρως τηλέφωνο σε κάποια από αυτές τις εκπομπές που βοηθάνε τα νέα ζευγάρια να στήσουν το σπίτι τους. Αν όχι, υπάρχουν ένα σωρό τρόποι να το ψάξουμε και ένα σωρό θεραπείες για να το παλέψουμε, πριν καταλήξουμε στην απόφαση πως δεν μπορούμε να κάνουμε οικογένεια μαζί. Εγώ θα θεωρήσω πως αφού δεν μου είπες τίποτα πάνε όλα καλά και θα συνεχίσω τις ετοιμασίες περιμένοντας κι εσένα να με βοηθήσεις μ’ αυτές σε πρώτη ευκαιρία.

Αγαπημένε μου Μίλτο, το ξανασκέφτηκα.
Θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σου και να μη σε φέρω μπροστά σε μια ξαφνική απόφαση που μπορεί να σου φέρει τα πάνω κάτω. Σταματώ τις διαδικασίες εδώ και τώρα, μέχρι να μου βεβαιώσεις ότι το προβλημά σου δεν είναι αυτό κι ότι ο γιατρός έλεγε μπούρδες. Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο. Το έψαξα και βρήκα πως ο νόμος απαγορεύει να χαρίζονται τα παιδιά, μόνο να τα πουλάνε επιτρέπεται. Και ξέρω πως ποτέ δεν μπορέσουμε να αγοράσουμε ένα.
Αν δεν απαντήσεις και σε αυτό το γράμμα θα ζητήσω συγνώμη από το γιατρό που πήγε να μου ανοίξει τα μάτια και τον έβρισα. Και δυστυχώς θα φας την Μοσχούλα στη μάπα να σου καταστρέφει όλα τα ηλεκτρονικά για το υπόλοιπο της ζωής σου. Αυτό θέλεις; Μια Μοσχούλα κακότροπη στη θέση μου; Γιατί δεν μου τηλεφωνείς να ξεκαθαρίσει το θέμα;

Λοιπόν κοίτα. Αν μέσα σε δυο μέρες από την παράδοση αυτού του γράμματος εξακολουθήσεις να σιωπάς, θα θεωρήσω άκυρη την πρόταση γάμου που μου έκανες τελειώνοντας μέσα μου πριν από δυο εβδομάδες. Κι ας ήσουν εσύ που απάντησες με τη λέξη «τώρα!» όταν σε ρώτησα, πότε εννοείς ότι θέλεις να παντρευτούμε Μίλτο μου; Και μάρτυς μου ο Θεός το είπες τουλάχιστον τρεις φορές, τώρα, τώρα, τώρα!
Πριν το κάνω αυτό όμως, θα μπουκάρω μέσα στην τράπεζα που δουλεύεις και θα ραντίσω με βιτριόλι όλους τους ψεύτες συναδέλφους σου που σε κρύβουν. Ακούς εκεί δεν δουλεύει κανένας Μίλτος εδώ!
Βρε παλιοπούστηδες ποιανής τα πουλάτε αυτά; Κι εσύ βρε ανίκανε και άγονε άντρα βρήκες εμένα να βολέψεις την ανικανοτητά σου επειδή με είδες βολική και σέξι, με σκέφτηκες εμένα ρε πως θα ζήσω παντρεμένη μέσα σε μια άδεια φωλιά, να τρώω στη μάπα έναν προβληματικό σαν εσένα;
Κι αν έχεις aids; Αποκλείεται ο γιατρός να εννοούσε πως εξαιτίας αυτού δεν μπορείς να κάνεις παιδιά; Τι να σε κάνω έναν άντρα αχρηστεμένο επειδή κατέβασε το κεφάλι στα πόδια του και την πάτησε;
Αχ, πρέπει στ’ αλήθεια να κοιταχτώ!
να τρέξω να πάρω τα αποτελέσματα της εξέτασης. Μπορεί να μην κάνω ούτε εγώ παιδιά τώρα!
Αρχίζω και υποψιάζομαι ότι δεν σε λένε καν Μίλτο. Αρχίζω και υποψιάζομαι πως και η Μοσχούλα η καθαριστριά σου στο κόλπο ήτανε. Είναι όντως δικό της το σπίτι και το τηλέφωνο. Φίλη σου είναι και της είπες να κάνει την καθαρίστρια για να μη καταλάβω ότι το σπίτι δεν είναι δικό σου. Παλιοκανάγια! Και που σκόπευες να με στεγάσεις εμένα ρε, που; Σε κανένα νοικιασμένο διαμέρισμα να δουλεύω σαν το σκυλί για τα βγάζουμε πέρα; Πως τόλμησες να μου κάνεις πρόταση γάμου με τέτοια ανικανότητα; Για φαντάσου! Δυο άνθρωποι, σε ένα νοικιασμένο δυάρι, χωρίς παιδιά, να ασχολούνται όλη μέρα με δοσομετρικά κουταλάκια και φάρμακα.
Δεν ονειρεύτηκα κάτι τέτοιο για οικογένεια.
Αγαπημένε μου Μίλτο. Βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να σου ανακοινώσω ότι άλλαξα γνώμη και προτιμώ να μείνω ελεύθερη. Σου εύχομαι καλή τύχη ματάκια μου και καλή ανάρρωση. Η παραλίγο γυναίκα σου, Κατίνα.
(Όχι που θα την έφερνες εσύ σε μένα!)
Και πως στο διάολο θα του παραδώσω τώρα αυτό το γράμμα;

Αύριο

2009-09-15T09:13:00.001+03:00

Αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν είναι αυτό που βλέπουμε. Όσο πιο πολύ το συνειδητοποιεί κανείς αυτό, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται πως και ο ίδιος δεν είναι αυτό που βλέπουν οι άλλοι. Οι άνθρωποι είναι φαντάσματα και σε μια κοινωνία φαντασμάτων το να προσπαθείς να μείνεις ζωντανός είναι παρανομία. Τέλος με το αξίωμα.
Με πήρε ο ύπνος με τα σκουλαρίκια χθες βράδυ και το μακιγιάζ. Θα ήθελα να πάω σ’ ένα ραντεβού αμέσως μετά τη δουλειά μου. Χωρίς σκουλαρίκια, ρούχα που να αναδεικνύουν την ομορφιά μου, ψευδαισθήσεις για το πόσο η κουρασμένη μου φυσιογνωμία άλλαξε και φωτίστηκε και μαζί με αυτήν το σεξαπίλ μου και ο αέρας μου.
Τελευταία απέκτησα κι ένα στήσιμο απέναντι σε κάθε τάση μου να αποδέχομαι προτάσεις συμφέρουσες. Αν η πρόταση ήταν πραγματικά συμφέρουσα για σένα θα στην έκανε ρε βλάκα ο άλλος; Τι είναι ο άλλος; Τι είναι ο κάθε άλλος που εμφανίζεται μπροστά σου φορτωμένος συμφέρουσες προτάσεις; Θα έπρεπε πριν καν ανοίξει το στόμα του να πεις ένα μεγαλόπρεπο «Ευχαριστώ δεν θα πάρω» και να πας να υλοποιήσεις τις δικές σου σκέψεις. Αλλά σε μία εποχή κρίσης που το οκτάωρο έγινε τετράωρο και ψάχνεις να βρεις τον τρόπο για να συμπληρώσεις τις ώρες, είσαι ευάλωτος. Κι ο κάθε άλλος έξυπνος το αρπάζει αυτό. Το ρουφάει. Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας.
Είσαι λοιπόν σε μια εποχή όπου χαρακτηρίζεται σαν εποχή οικονομικής κι όχι μόνο, κρίσης. Σε μια εποχή όπου ψάχνουμε όλοι τον τρόπο να γλιτώσουμε, να μη μας αγγίξει τη ζωή μας, να μη σκάψει περισσότερο το δέρμα μας, να μην ασπρίσει περισσότερο τα μαλλιά μας και να μη μαραζώσει κυρίως την ψυχή μας.
Κοιτάζεις γύρω σου κι αντικρίζεις μια σπαστική απελπισία. Μια αγχώδη δραστηριότητα, έναν υστερικό τάχαμου επαναπροσδιορισμό, στησιμάτων, αναζητήσεων, στόχων, αξιών, ζητουμένων.
Και λες.
«Αν μέσα σε όλους αυτούς, ένας πέθαινε από ανία» και να ήμουν δίπλα όμως, να τον έβλεπα να τον άρπαζα από το σβέρκο να τον έκανα να με κοιτάξει. «Που πας εσύ ρε; Είμαι κι εγώ εδώ. Μαλάκα που πας να πεθάνεις πριν με γνωρίσεις!»
Τα σκέφτεσαι αυτά. Τα μουρμουράς. Ανεβαίνεις μετρό, κατεβαίνεις μετρό, ανεβαίνεις κόσμους κατεβαίνεις κόσμους, προσπαθείς να κρατάς τα μάτια σου και τη σκέψη σου συγκεντρωμένα στα χρώματα, στο φως, στο μικρό μπουμπούκι που ετοιμάζεται να σκάσει πάνω σε μια γαρυφαλλιά.
Η τσέπη σου άδεια όπως πάντα. Πως είναι δυνατόν η κρίση να αγγίξει κάποιαν που έμαθε να κυκλοφορεί με μια τρύπια τσέπη; Αναρωτιέσαι. Γιατί να με αφορά όλη αυτή η υστερία; Τι θέλω εγώ; Έναν άνθρωπο να με αγαπάει. Σιμπλ. Όλα όμως τα σιμπλ έχουν βρει μόνιμη κατοικία μέσα στους σινγκλ. Μαζί με τα φίδια που τους τρώνε καθημερινά. Κι ωστόσο αγνοούν πως σε άλλες κατηγορίες, τα φίδια είναι δηλητηριώδη. Άραξε στα φίδια σου σινγκλ, τουλάχιστον θα επιβιώσεις.
Ναι αλλά εγώ δεν θέλω να επιβιώσω απλώς. Να περιφέρομαι σαν άλλο ένα φάντασμα ανάμεσα στα άλλα. Εγώ θέλω να χτυποκαρδίσω και γελάσω και να κλάψω με την ψυχή μου και ωστόσο να ξέρω πως τόσο το κλάμα μου όσο και το γελιο μου είναι το ίδιο λυτρωτικά μέσα στη ζεστή αγκαλιά ενός ανθρώπου που δεν έχασε τις αισθήσεις του με πρώτη αυτή της όσφρησης. Γιατί τον έρωτα δεν τον βλέπεις, ούτε τον ακούς, ούτε τον αγγίζεις. Τον έρωτα τον μυρίζεις ακόμα κι αν βρίσκεται στο απέναντι πεζοδρόμιο τρεις λωρίδες απόσταση.
Κι αυτός έτσι σε βρίσκει, με τη μυρωδιά, σαν λαγωνικό, σαν σκύλος.
Τα σκουλαρίκια όταν τα φοράς ώρες πονάνε τ’ αυτιά, το μέικ απ μυρίζει μπαγιατίλα και τα μάτια σου τα βαμμένα το πρωί μοιάζουν με κατεστραμμένο πίνακα ζωγραφικής που θέλει κατεπειγόντως επιδιόρθωση. Και τι επιδιόρθωση να κάνεις σε έναν πίνακα κατεστραμμένο; Το πολύ πολύ να φτιάξεις έναν άλλο πίνακα επάνω του.
Όσους και αν κάνεις όμως, όσο επιτυχημένα και να τους κάνεις, θα είναι μια απομίμηση χωρίς ψυχή.
Την ψυχή σου την κρατάει εκείνη η καληνύχτα στη στάση του μετρό. Την ψυχή σου την κρατάει το «Αύριο». Μια λέξη μέσα στην οποία ψάχνεις να βρεις τον ήλιο σου, «Αύριο είναι μια άλλη μέρα, αύριο…»
Ξυπνάς μέσα στη χαρά μέσα σ’ αυτό το αύριο και είναι ότι περισσότερο έχει να σου δώσει. Ένα χαρούμενο ξύπνημα. Θα έπρεπε να είσαι ευγνώμων αλλά είσαι και άπληστη και τα κάνεις όλα γρήγορα γιατί ανυπομονείς να δεις τη συνεχειά του. Τα κάνεις όλα γρήγορα γιατί είσαι μέσα του και ξέρεις πως αυτό είναι το δικό σου αύριο. Και δεν έχεις χρόνο να κάτσεις να σκεφτείς το πώς ξύπνησες. Γιατί αυτό που περίμενες απέχει μια τρίχα από σένα. Ένα άνοιγμα πόρτας. Μια μικρή διαδρομή.

Στη στάση του τρένου δεν υπάρχει κανείς. Ίσως λίγο πιο έξω, σκέφτεσαι. Και προχωράς προς την έξοδο, προχωράς προς την έξοδο νομίζοντας πως ο ρυθμικός χτύπος που ακούς είναι το τρένο που πίσω σου έχει ξεκινήσει. Απορείς για το πόσο εκκωφαντικός έχει γίνει. Προχωράς γρήγορα για να τον αποφύγεις κι αυτός σε ακολουθεί. Σταματάς και σταματάει κι αυτός.
Εκεί στην πύλη της εξόδου αναρωτιέσαι προς τα πού να κοιτάξεις. Περιμένεις πως έρθει να σε αρπάξει από τους ώμους το «Αύριο». Στο μεταξύ μπροστά σου είναι ένας κλόουν που δίνει παράσταση. Τον πλησιάζεις με ένα κακό ένστικτο. Στρέφει τα μάτια του πάνω σου. Σου κάνει μια υπόκλιση βαθιά και όταν σηκώνεται κρατάει στα χέρια του ένα τριαντάφυλλο. Στο προσφέρει.
Διστακτικά παίρνεις στα χέρια το «Αύριό» σου. Είναι πανέμορφο γεμάτο αγκάθια. Το φιλάς και συνεχίζεις το δρόμο σου. Για ένα άλλο χαρούμενο ξύπνημα. Στο μεταξύ το τρένο, δεν ακούγεται πια.
Είχα μια συμφέρουσα πρόταση χθες βράδυ. Από αυτές που η αποδοχή τους προϋποθέτει κατάργηση της προσωπικής ζωής, ολοήμερη απασχόληση για τρεις κι εξήντα και παραίτηση από κάθε ελπίδα για χαρούμενο ξύπνημα. Είπα όχι. Είπα….όχι.

φωτιά στα μπατζάκια μας

2009-08-23T08:31:00.002+03:00

Θα έπρεπε μετά τις διακοπές να γυρίσουμε φρέσκοι και γεμάτοι δημιουργικές ιδέες για πράγματα όμορφα και εξυψωτικά. Αλλά δεν μπορούμε. Δεν μας αφήνει η φωτιά στα μπατζάκια μας. Δεν μας αφήνει η αυπνία της αγωνίας. Δεν μας αφήνει ο θυμός και η ανησυχία μας. Δεν μας αφήνουν οι εμπρηστές. Μου είναι αδύνατο πλέον να μη πιστέψω πως όλο αυτό είναι ένα προμεμελετημένο σχέδιο στο οποίο εμπλέκονται αυτουργοί και ηθικοί αυτουργοί υπεράνω πάσης υποψίας. Κι άντε να τα βγάλεις πέρα με δαύτους και άντε να σταματήσεις τη φόρα που έχουν πάρει να καταστρέφουν τη χώρα από τη μια άκρη στην άλλη, κι άντε να έχεις όρεξη για δημιουργικά πράγματα της καρδιάς και της ψυχής κι άντε να μη θέλεις να αναθεματίσεις από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο σ' αυτό το κολοκράτος, που με τον ένα ή άλλο τρόπο τα τσιμπάνε για να συνεχίζουν οι οικοπεδοφάγοι ανενόχλητοι το καταστροφικό τους έργο. Η φωτιά γυμνώνει και αποκαλύπτει, βαθιά μέσα στο πράσινο μονοκατοικίες που χτίστηκαν παράνομα άγνωστο με ποιανού την άδεια, η φωτικά γυμνώνει και αποκαλύπτει μιαν ανίκανη κυβέρνηση κι ένα ανίκανο πολιτειακό σύστημα, να προστατέψει τη χλωρίδα και πανίδα που επέπεσαν στη φροντίδα του μετά τόσους αιώνες ύπαρξης και επιβίωσης. Και τι υποτίθεται πρέπει να κάνουμε τώρα όλοι εμείς που παρακολουθούμε αμήχανοι και σαστισμένοι τη ζωή μας να υποβαθμίζεται ραγδαία με αυτό τον βίαιο και ασυνείδητο τρόπο; Ας μου πει κάποιος, ας μου δώσει μια λύση, έναν τρόπο αντίδρασης, μια πρόταση ανάδρασης για να σταματήσει αυτό το κακό έστω και σ' αυτή την πολύ άσχημη φάση, όπου τα πάντα γύρω από την Αττική και μέσα σ' αυτήν, έχουν κατακαεί.

στην πρίζα

2009-06-16T07:21:00.000+03:00

χαλάρωση

2009-06-16T07:20:00.000+03:00

κυνηγώντας την κατσαρίδα

2009-06-16T07:18:00.000+03:00

μια γιαγιά

2009-06-16T07:15:00.000+03:00

επιστροφή στο σπίτι

2009-06-16T07:13:00.000+03:00

τσίφτης ακμάζων

2009-06-16T07:07:00.000+03:00

γιοφύρι του τρόμου συνέχεια

2009-06-16T07:04:00.001+03:00

το γιοφύρι του τρόμου

2009-06-16T07:04:00.000+03:00

ψάρια

2009-06-16T07:03:00.000+03:00

κατεύθυνση

2009-06-16T07:02:00.000+03:00

ο τσίφτης

2009-06-16T06:59:00.000+03:00

αγάπες

2009-06-16T06:58:00.000+03:00

εκσυγχρονισμός

2009-06-16T06:56:00.000+03:00

υπόλοιπα Καισαριανής

2009-06-16T06:55:00.000+03:00

οπλοστάσιο

2009-06-16T06:53:00.000+03:00

θολές σκέψεις

2009-06-16T06:52:00.000+03:00

εφήμερη χαρά

2009-06-16T06:51:00.000+03:00

ελπίδα

2009-06-16T06:50:00.000+03:00

Νυχτερινό

2009-06-16T06:47:00.000+03:00

Street stories

2009-05-18T21:57:00.004+03:00

Στης Αθήνας τους δρόμους κυκλοφοράει ανακατεμένο το παρελθόν με το παρόν και στις γωνίες των κτηρίων με καπαρντίνα και καπέλο καραδοκεί το μέλλον. Όπου υπάρχει σκιά βρωμάει άσχημα κι όπου υπάρχει ηλιοφάνεια ο κόσμος τρέχει για να ξεφύγει από αυτό που έτρεξε να βρει.
Το ρήμα του 21ου αιώνα είναι το "τρέχω" και μπροστά του ωχριά κάθε άλλο ρήμα και κάθε άλλη δραστηριότητα. Γι' αυτό και δεν παίρνει ο περισσότερος κόσμος χαμπάρι τους άλλους χρόνους που δίπλα του παρελαύνουν.
Από την κεκτημένη ταχύτητα δε γλύτωσε ούτε η τέχνη ούτε ο ελεύθερος χρόνος ούτε κι αυτός ακόμα ο έρωτας.
Τα γυαλιά ηλίου φέτος είναι μεγάλα και χοντρά, τα περισσότερα σε σχήμα πεταλούδας και έχουν χοντρά και άχαρα μπράτσα με μια μάρκα καρφωμένη στο σημείο που ενώνονται με το περίγραμμα του φακού, ευδιάκριτη μάρκα για να μη μας πει κανείς ότι τα αγοράσαμε από κανένα πλανόδιο.
Για τις γυναίκες το ντύσιμο είναι κάθε λογής και για τους άντρες είναι πάντα αντρικό. Υπάρχει το σοβαρό και το ανέμελο ντύσιμο για τους δεύτερους ενώ για τις πρώτες δεν υπάρχει ντύσιμο σοβαρό μόνο λιγότερο ή περισσότερο σέξι. Οι γυναίκες φάλαινες βγαίνουν παγανιά με κολάν και οι οδοντογλυφίδες με κάτι φουστάνες που τις εξαφανίζουν, τα πρόσωπα τώρα το καλοκαίρι στάζουν αντιηλιακό και μέηκ απ, οι τσάντες είναι φουσκωμένες από οτιδήποτε πλην χρημάτων και τα κεφάλια όλα ακάλυπτα στον ήλιο,στις σφαίρες, στα βλέμματα, στις κοτσάνες, στον αέρα, στις κουτσουλιές, στις μάπες.
Τα βλέμματα είναι όλα άδεια, τόσο που θά' λεγες βρίσκονται σε βαθιά περισυλλογή και είναι δύσκολο να διακρίνεις αν συνοδεύουν μια σκέψη σε εγρήγορση ή έχουν απομείνει έτσι, απουσία σκέψης.
Τίποτα δεν φαίνεται να εντυπωσιάζει ή να τραβάει την προσοχή, κι όμως. Σε όποια μεριά κι αν γυρίσεις θα δεις να δίνουν παράσταση τα όνειρα των παιδικών σου χρόνων, και οι εφιάλτες σου, σε όλες τους τις μορφές. Ζογκλέρ, κλόουν, ακροβάτες, ηθοποιοί της σιωπής, κουκλοθέατρο και μίμοι, μάγισσες με σφαίρες, βλάχοι με κουδούνες, Γιαπωνέζες με κιμονό, μεξικάνοι με μπέρτες και σομπρέρα, παραστάσεις του δρόμου,σπρωγμένες στην άκρη από περιπολικά, κυνηγητά-κλέφτες κι αστυνόμοι-, διαδηλώσεις, μάχες σώμα με σώμα εκατέρωθεν εξτρεμιστών, δακρυγόνα, αμάξια και μηχανάκια, κάποια λουλούδια στιβαγμένα σε μια μεριά της ασφάλτου, σιωπηλός φόρος τιμής σ' αυτόν που έφυγε και καμιά τριανταριά ρακένδυτοι πλήν ελεύθεροι σκύλοι που περιμένουν το σύνθημα του αρχηγού για να γαυγίσουν.
Τώρα τελευταία μερικοί κυκλοφορούν με μάσκες. Ίδιες με αυτές που χρησιμοποιούν στα χειρουργεία οι γιατροί. θα ήταν πολύ ξεκαρδιστικό αν δεν ήταν τόσο θλιβερά γελοίο.
Όλα αυτά λοιπόν είναι η πόλη μας και τα βλέμματα δεν χάνουν με κανένα από αυτά την αταραξία τους, εκτός από τη στιγμή που τα σώματα, πασχίζουν αγωνιωδώς να επιβαστούν στο μεταφορικό μέσον. Τότε ακούγονται και κάτι βρυχηθμοί που μοιάζουν με λόγια.
"Ροαρ, που πάτε κυρία μου; δε βλέπετε πως ακόμα ο κόσμος βγαίνει έξω; Περιμένετε.
Γκρρ, να περιμένεις εσύ έξυπνε, που μπήκες πρώτος και καλύτερος και μετά κοιτάζεις τι κάνουν οι άλλοι.
Ροαρ, αντε μωρή μουστόγρια μη σε στείλω μεσημεριάτικα.
Γκρρ, κόψε φάτσα βγάλε συμπέρασμα. Τι να περιμένει κανείς από έναν αλήτη σαν εσένα"..
Ροαρ και Γκρρ, γκρρ και ροαρ, φτάνει ο κόσμος στον προορισμό του και χαμπάρι δεν έχει πάρει τίποτα.
Όχι όλοι.
Κάπου εκεί αναμεσά τους, κυκλοφορούν κάτι μάτια ανήσυχα.
Κάποιες σκέψεις που αντιστάθηκαν στην πλύση της γιγαντοααφίσσας, και τις παραινέσεις της πολιτείας για καλή και πολιτισμένη συμπεριφορά, για καλή και πολιτισμένη υπακοή και πειθαρχία.
Τους βλέπεις, κι αν δεν είναι ορατοί αμέσως μέσα στο τόσο πλήθος, τους ψάχνεις. Είναι σίγουρο πως θα τους δεις. Αν η ματιά τους διασταυρωθεί με τη δικιά σου και σου χαμογελάσουν ανεπαίσθητα, πάει να πει ότι κάτι ξύπνιο υπάρχει ακόμα επάνω σου, παρηγορήσου.
Πάει να πει πως ξέρουν ότι έχεις δει τους κλόουν και τους ζογκλερ και τις μάγισσες και τους ηθοποιούς της σιωπής και τις παραστάσεις του δρόμου, πάει να πει πως δεν φοράς ρολόι στο χέρι ακόμα κι αν ξέρεις ότι αν χαθείς θα λυσσάξει το κινητό σου, πάει να πει πως δεν απαντάς γιατί δεν γουστάρεις να γίνεις άλλος ένας τρελός στη μέση του δρόμου και πάει να πει ότι είσαι σε θέση να απολαύσεις μια παράσταση στημένη για όλα αυτά, για όλους αυτούς και για σένα.
"SΤREET STORIES"
Με τη ματιά της Μαρίας Αλβανού, σε μια έξοχη δουλειά με τα παιδιά της ομάδας της, στο θέατρο Altera Pars από 27 μέχρι και 30/5.
Μια παραγωγή του Μικρού Πολυτεχνείου, στα πλαίσια του 4ου festival pocket theater.
Πληροφορίες Μικρό Πολυτεχνείο, www.mikropolytexneio.gr, Πλατεία Ασωμάτων 7 Θησείο. τηλ. 2103243306

2009-05-18T21:51:00.000+03:00

Σουσ!

2009-05-05T20:57:00.005+03:00

Λένε πως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και ξέρετε τι υποψιάζομαι; Πως το σκαρφίστηκαν αυτό για να μας πάρουν και το τελευταίο πράγμα που μας έχει απομείνει, το λόγο.
Και δεν γίνεται αυτό μόνο από το κράτος προς τους πολίτες. Γίνεται από τον καθένα που επιχειρεί να ασκήσει εξουσία επάνω σε έναν άλλο άνθρωπο. Από τους εργοδότες, από τους καθηγητές, από τους γιατρούς, από τους πολιτικούς από τους δημοσιογράφους, από τους γονείς, από τους άντρες προς τις γυναίκες, από τους μπρατσάδες προς τα σαμιαμίδια, άπαντες όλοι αυτοί, αν θελήσουν να περάσουν τον αυταρχισμό τους το πρώτο που απαγορεύουν είναι ο λόγος.
Μη μιλάς στη δουλειά, καθυστερεί η παραγωγή. Μη μιλάς στο μάθημα, θα βγεις από την τάξη. Μη μιλάς όταν σε αφουγκράζομαι, αλλά και αφού σε έχω εξετάσει γιατί έτσι κι αλλιώς δεν ξέρεις τι λες και τι ρωτάς. Μη μιλάς την ώρα που μιλάω, αλλά και την ώρα που δεν μιλάω. Μη μιλάς μπροστά στην κάμερα περίμενε τις διαφημίσεις. Μην μιλάς όταν σου λένε να κάνεις κάτι και μην αντιμιλάς. Μη μιλάς ρε παιδί μου όταν βλέπω ειδήσεις. Σους! Μη μιλάς όταν κοιμάμαι. Μη μιλάς όταν διαβάζω και μη μιλάς όταν γαμάμε. Μη μιλάς ρε σπόρε μη σου αστράψω καμιά και ψάχνεις το κεφάλι σου. Σους! Σκασμός! Μη μιλάει κανείς όταν εξαγγέλουμε μέτρα για το καλό σας! Σκασμός και πάλι σκασμός.
Ζούμε σε μια δημοκρατική κοινωνία όπου κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μιλήσει εκτός κι αν είναι ένας συνειδητοποιημένος αυταρχικός από τους παραπάνω.

Η φίλη μου η Αλέκα, είναι μια γυναίκα που έζησε με έναν τέτοιο κοθώνι για πάνω από εικοσιτρία χρόνια. Στο σπίτι μέσα έβγαζαν όλοι το σκασμό όταν ερχόταν ο πατέρας των παιδιών και σύζυγος της Αλέκας. Τα παιδιά απαγορεύταν να είναι ξύπνια όταν αυτός κοιμόταν, απαγορευόταν ακόμα και να ψουψουρίζουν στο δωματιό τους. Η Αλέκα απαγορευόταν να κάνει δουλειές στην κουζίνα ή σε κάποιο άλλο δωμάτιο κι απαγορευόταν να βλέπει τηλεόραση. Επίσης δεν μπορούσε να του μιλήσει του συζύγου της την ώρα που έπαιζε ο παναθηναικός ή άλλη μεγάλη ομάδα, ή αν είχε καμιά από κείνες τις πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις με τους εκπροσώπους των κομάτων, ή αν έβλεπε το αγαπημένο του έργο ή αν έκανε φορμάτ στο πισί. Όταν τρώμε δεν μιλάμε και γι' αυτό ούτε στο τραπέζι μπορούσε να του πει πολλά, άλλωστε δεν ήταν η καταλληλότερη ώρα να του αναφέρει τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν στη μέρα και τα θέματα που έπρεπε να τρέξουν. Αν πονούσε η Αλέκα, έπρεπε να το κρύψει γιατί ο μαλάκας της θα της έβαζε τις φωνές που δεν πήγε στο γιατρό να δει γιατί πονάει και κάθεται τώρα και βογγάει και τον στενοχωρεί που αυτός γιατρός δεν είναι και τι να της κάνει, άσε που δεν μπορεί να συγκεντρωθεί σε τίποτα. Μώκο η Αλέκα. Από την πολλή μούγκα στο τέλος δεν άντεξε και όταν τα παιδιά της πέρασαν τα είκοσι, μια μέρα την έπιασε κρίση πολυλογίας, τα είπε όλα μέσα σε μια ώρα, όσα δεν είχε πει για 23 χρόνια και ο λεγάμενος δεν άντεξε, μετά από μια ώρα άνοιξε την πόρτα και έφυγε. Όταν γύρισε η Αλέκα μαζί με τα πραγματά της είχε εξαφανιστεί. Αυτός την έψαξε βέβαια, τη βρήκε, της ζήτησε να γυρίσει πίσω στο σπιτικό τους και να μη το διαλύσει, αλλά η Αλέκα ήθελε πολύ να το διαλύσει. Και το διάλυσε δια παντός.
Πέρασαν τρία χρόνια με την Αλέκα να μου έρχεται εδώ πέρα και να μου δηλώνει πως καλύτερα δεν ήταν ποτέ στη ζωή της, έβγαινε με φίλες της, ανανεώθηκε, έκανε σόπιν θέραπι, πήγαινε σινεμά, και συνέχισε τη ζωή της από κει που την είχε αφήσει όταν ήταν είκοσι χρονών.
Μετά τα τρία χρόνια έκλαιγε συχνά γιατί της έλειπαν τα παιδιά της που είχαν πάει να σπουδάσουν σε άλλη πόλη, και γιατί καταλάβαινε πως και να γυρίσουν στην Αθήνα, δεν θα είναι πια κοντά της όπως παλιά, την έζωσε ο φόβος της μοναξιάς και κόντευε να τρελαθεί.
Εκεί προκειμένου να σταματήσει αυτό την κατρακύλα της καλπάζουσας κατάθλιψης, της λέω μια μέρα. "-Δεν κοιτάζεις και λίγο γύρω σου μήπως δεις κανέναν που γουστάρεις; να κάνεις μια σχέση να μη σκέπτεσαι συνέχεια τα παιδιά;
-Τρελή είσαι; Στη ηλικία μου; να ρεζιλέψω τα παιδιά μου; τι λες!
-Άιντα...γιατί παιδί μου θα τα ρεζιλέψεις τα παιδιά; δεν τα μεγάλωσες; δεν τα σπούδασες; δεν έκανες τα πάντα γι' αυτά; Τώρα που αυτά παίρνουν το δρόμο τους δεν πρέπει να έχεις κι εσύ έναν άνθρωπο δίπλα σου να μη σε φάει η μοναξιά;
-Απα πα πα. Και που ξέρω εγώ σε τι θα πέσω. Και που ξέρω εγώ ότι δεν θα είναι ίδιος και χειρότερος με τον Μανώλη. Τρόμαξα να τον βγάλω από το σβέρκο μου θα πάω γυρεύοντας να βάλω έναν άλλο;
-Ρε συ Αλέκα, δεν παίζουν έτσι τα πράγματα! Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, άλλωστε ούτε κι εσύ είσαι ίδια με αυτό που ήσουν όσο έμενες με τον Μανώλη. Οι ανοχές σου στις μαλακίες έχουν τελείωσει. Άμα δεις και δεν αξίζει ο τύπος, κόβεις λάσπη.
-Μπα; κι αμα το καταλάβω αργά και μου έχει πάρει ότι πολυτιμότερο;
-Αναθεμά σε. Αν είναι να σου φέρει χαρά η δωρεά, χαρισέ το που να σου πω. Τι θα το κάνεις κλεισμένο στ' ανάερα υπόγεια;"
Πέσαν κάτι μούντζες βέβαια, κάτι γέλια να ξυπνάνε οι πεθαμένοι, πήρε τα πάνω της η Αλέκα, άρχισε να λέει κι άλλα. Σιγά σιγά άρχισε να ντύνεται πιο θηλυκά, όχι τίποτα υπερβολές δηλαδή αλλά έχασε αρκετά κιλά, κουρεύτηκε, έβαψε τα μαλλιά της, πήρε και κανένα δυο αρκούντως σέξι συνολάκια, και ήταν μέσα στα κέφια.
Να έρθεις να με βοηθήσεις να διαλέξω ένα λάπτοπ εσύ που ανακατεύεσαι χρόνια με τα κομπιούτερ μου λέει. Και μετά να με βάλεις και στο ίντερνετ και να μου δείξεις πως να το χειρίζομαι.
Εκεί άρχισα να ψιλοτρομάζω. Γιατί δεν είχα καμιά αντίρρηση να μάθει να χειρίζεται υπολογιστή αλλά στο ίντερνετ μια χαϊβάνω σαν και του λόγου της κινδύνευε και άντε να της εξηγήσεις το γιατί.
Τέλος πάντων πήραμε το λάπτοπ, της έκανα τη σύνδεση, της έδειξα πως να γράφει και πως να κάνει πλοήγηση, κι αυτά τα δύο την κράτησαν απασχολημένη και ευχαριστημένη για πολύ καιρό, καθότι ανοίχτηκε μπροστά της ένας άλλος κόσμος, και καθόταν και διάβαζε με τις ώρες τα σάιτς και τα μπλογκς.
Έρχεται μια άλλη μέρα, "Να μου ανοίξεις και μένα ένα μπλογκ να γράφω".
"-Τι θα γράφεις ρε Αλέκα εσύ μέσα σε ένα μπλογκ;
-Αυτά" Μου λέει, και μου κοπανάει μέσα στα μούτρα ένα ντοσιέ φουσκωμένο από τα γραπτά της, όλα με το χέρι που άρχιζαν από το 1987 και έφταναν μέχρι το σήμερα.
Χωρίς να της μιλήσω για αρκετή ώρα διάβαζα το ένα πίσω από το άλλο, ποιήματα, κειμενάκια μικρά, πολιτικές παρατηρήσεις, κοινωνικά, αισθηματικά, ερωτικά, μέχρι και θρίλερ είχε γράψει η άτιμη. Και σε ότι διάβασα, σε ότι βιαστικά ή αργά ξεφύλλισα, δεν είδα ούτε ένα αδιέξοδο γραφής, ούτε μια μικρή αμφίβολη στιγμή ότι γι' αυτό που μιλούσε δεν ήταν πολύ σίγουρη, για τον απλούστατο λόγο ότι σε όλα, είχε ένα ερωτηματικό ύφος σαν τα παιδιά που μονίμως ρωτάνε χωρίς να παίρνουν απαντήσεις. Αποκάλυψη η Αλέκα.
Της λέω, θα στο στήσω το μπλογκ που να σε πάρει. Αλλά πρέπει να μάθεις να γράφεις γρήγορα, δεν μπορείς να πατάς τα πλήκτρα ένα ένα, αν θέλεις να γράφεις μεγάλα κείμενα θα χρονιάσεις.
-Α μην ανησυχείς, έχω ξεκινήσει να μαθαίνω το τυφλό σύστημα.
Με αποστομώνει αυτή και έμεινα να την κοιτάζω σαν χάνος.
Τώρα είχε πολύ απασχόληση. Από τη μια η δουλειά που είχε βρει σαν μαγείρισσα σε μια οικογενειακή ταβέρνα, από την άλλη το μπλογκ της, οι φίλες της και οι εξοδοί της, την έχασα.
Χθες όμως, με το που επέστρεψα στο σπίτι, μου χτύπησε την πόρτα μετά από έξι μήνες. Στο διάστημα αυτό μιλούσαμε στο τηλέφωνο, μια δυο φορές είχαμε συναντηθεί για καφέ κάπου έξω, αλλά στο σπίτι δεν είχε έρθει. Την είδα μπροστά μου φάντη μπαστούνι και σε κακό χάλι. Ξεχτένιστη, άφτιαχτη και θλιβερή.
-Ο Χριστός και η Παναγία, τι έπαθες παιδάκι μου;
-Τι να πάθω, φτιάξε καφέ θα στα πω, γι' αυτό ήρθα. Δε μου λες; ο Τζεφ είναι εδώ ή λείπει;
-Λείπει γιατί;
-Θα με φιλοξενήσεις και στο κρεβάτι σου. Δεν πάω πίσω στο σπίτι μου απόψε.
-Μείνε παιδί μου, αλλά ηρέμησε. Έλα πάμε να φτιάξουμε καφεδάκι και μου τα λες".

Και να τι έγινε.
Η Αλέκα, στο μπλογκ της έχει σημειώσει μεγάλη επιτυχία με κείνα τα παλιά της γραπτά που τα πέρασε μέσα, αλλά και με κάτι άλλα που ξεκίνησε τώρα να γράφει. Άρχισαν οι επισκέπτες να της γράφουν και θετικά σχόλια, απέκτησε και θαυμαστές. Ένας από αυτούς, έμπαινε και της έγραψε συχνότερα από τους άλλους και πάντα της εξέφραζε μεγάλο θαυμασμό όχι μόνο για τα κειμενά της αλλά και για την ίδια, την οποία ωστόσο δεν είχε ποτέ συναντήσει. Αντάλλαξαν με τον καιρό και e mail και μετά μπήκαν και μιλούσαν και στο μέσατζερ. Γνωστή η συνέχεια δεν χρειαζόταν να μου πει περισσότερα αλλά ήθελα να δω με ποιο τρόπο την πάτησε.
Αφού συναντήθηκε με τον τύπο και της πούλησε έρωτα, η Αλέκα που στο θέμα του έρωτα παρέμενε αθεράπευτο χαϊβάνι καθότι μόνο σαν παντρεμένη τον ήξερε, τσίμπησε με ότι κι αν της είπε ο τύπος και πέταγε στον έβδομο ουρανό. Κάποια στιγή είπαν να βρεθούν και ερωτικά, η Αλέκα ζούσε την δεύτερη εφηβεία της. Μόλις όμως ξάπλωσαν στο κρεβάτι, εκείνη τον ρώτησε αν έχει προφυλακτικά. -Τι να κάνεις τα προφυλακτικά της λέει. Τόσον καιρό με ξέρεις. -Τόσον καιρό μιλάμε αλλά δεν σημαίνει πως ξέρω και πως έχεις συμπεριφερθεί ερωτικά μέχρι τώρα. Τέλος πάντων είναι καλό για τώρα να προσέξουμε κι αργότερα, αφού βεβαιωθούμε ότι είμαστε και οι δυο οκ, θα τα ξεχάσουμε.
-Στο λέω εγώ ότι δεν έχεις κανένα λόγο να με φοβάσαι. Δεν με εμπιστεύεσαι;
-ναι βρε παιδί μου αλλά δεν θέλω να το κάνω χωρίς αυτό.
-Πάψε πια! τώρα συζήτηση θα κάνουμε ή θα το κάνουμε; Σους!"
Της βάζει τις φωνές ο τύπος, παθαίνει μια σύγχιση προσώπων εκείνη καθότι θυμήθηκε αμέσως το Μανωλάκη με τις φωνάρες του, μουγκαίνεται, ψαρώνει και κάνει ο άλλος ωραία και καλά τη δουλειά του ενώ αυτή έχει απομείνει έτσι μουγκή και αρκετή ώρα αφότου σηκώθηκαν πάνω, μην μπορώντας να πιστέψει αυτό που της συνέβη.
Μετά από αυτό, η αμέσως επόμενη κίνηση εκείνου ήταν να πιάσει το τιβι κοντρόλ και να αρχίσει να βλέπει τα αθλητικά, ενώ η Αλέκα προσπαθούσε να καταλάβει τι στο διάολο έκανε εκεί πέρα.
Του ζήτησε να την πάει στο σπίτι της και την πήγε και ήταν το μόνο που έκανε γι' αυτήν από την αρχή αυτής της συνάντησης. Ύστερα την άλλη μέρα ο τύπος δεν μπήκε στο μπλογκ της, ούτε της έστειλε μήνυμα, ούτε απαντούσε στα δικά της ούτε στο μέηλ της. Ξαφανιζόλ. Έφαγε έτσι μια βδομάδα να τρώγεται με τις σάρκες της και τελικά αποφάσισε να έρθει να με βρει.
-Αχ Αλέκα μου, αχ αχ..για τις μαλακίες ήξερες να με πάρεις τηλέφωνο γι' αυτό δεν ήξερες να μου πεις τι συμβαίνει; όλο και κάτι θα έπαιρνα χαμπάρι.
Ντρεπόμουν λέει. -Ντρεπόμουν να σου πω.
Μένει να την πάω να κάνει μια εξέταση για aids και μια για εγκυμοσύνη καθότι δεν είναι σίγουρο πως δεν πιάνει ακόμα παιδιά. Μένει να ψάξω να βρω τον τύπο και να του κόψω τ' αχαμνά, μένει να είμαι συχέχεια δίπλα της μέχρι να ξεπεράσει το σοκ που υπέστη, και να την κάνω να πιστέψει πως δεν έγινε τίποτα τραγικό, αφού καλά πέρασε σε όλο το διάστημα μέχρι τη φάση και ένιωσε πως ξανάνιωσε, αλλά μέσα μου βρίζω και αναθεματίζω από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο που επιβάλλουν τη σιωπή σε έναν άνθρωπο, που μ' ένα σους του αφαιρούν το δικαίωμα στην άρνηση, στο διάλογο, στον αντίλογο, στη σκέψη.
Για να ξανατολμήσει κανένας να μου κάνει σους! και θα δείτε τι έχετε να διαβάσετε μετά για την τύχη του έρημου.
Άι σιχτίρ.

Ιστορίες του δρόμου

2009-05-04T17:08:00.001+03:00

Κάπου στην πλατεία ασωμάτων, περνάω καθημερινά από ένα εγκαταλειμμένο κτήριο.
Εκεί στο πλατύσκαλό του, βλέπω εδώ και μέρες κάτι δεμένες σακούλες, ένα σκισμένο σακίδιο και ένα ζευγάρι παλιά άρβυλα.
Στην αρχή σκέφτηκα αφελώς πως κάποιος τα παράτησε εκεί πέρα γιατί βαριόταν να τα πάει μέχρι τα σκουπίδια. Την Τρίτη μέρα όμως περνώντας νωρίς το πρωί είδα και τον κάτοικο του πλατύσκαλου. Ήταν γυναίκα.
Ήταν η ίδια ευτραφής υπερήλικη που είχα δει αρκετές φορές να περιφέρεται στην περιοχή, κουβαλώντας στην πλάτη της, μέσα στο σκισμένο της σακίδιο όλη τη ζωή της.
Έχω συναντηθεί πολλές φορές μαζί της για να ξέρω πως δεν ζητιανεύει. Δεν γνωρίζω πως ζει. Μια φορά είχε κατασκηνώσει στο πλατύσκαλο της δουλειάς μου, και μόλις με είδε να καταφθάνω σηκώθηκε σαν αυτόματο πάνω και σαν τρομαγμένη, έτσι που ένιωσα πάρα πολύ άσχημα. Την καθησύχασα ότι δεν ενοχλεί, αλλά δεν φάνηκε να άκουσε τι της είπα. Και τρέχοντας, έφυγε από κει και δεν ξαναπάτησε.
Στο καινούργιο της «σπίτι», φαίνεται δεν την ενόχλησε κανείς και έτσι έκανε την αποκοτιά να αφήσει τα πραγματά της για μερικές ώρες.
Χθες περνώντας από το κτήριο αυτό, είδα τη γυναίκα στο πλατύσκαλο να κοιμάται πάνω σε ένα χάρτινο κουτί, χωρίς το σακίδιο δίπλα της και χωρίς τις σακούλες που συνήθως το συνοδεύουν. Τα πελματά ήταν γυμνά και πληγιασμένα και κάθε λίγα δευτερόλεπτα κάτι σαν ρίγος την έκανε να ψιλοτινάζεται.
Κάθισα για λίγη ώρα αναποφάσιστη μπροστά της μέχρι που άνοιξε τα μάτια της και με είδε. «-Είστε καλά; Θέλετε να κάνω κάτι για σας;» τη ρώτησα ενώ άκουγα μέσα μου τα σαρκαστικά γέλια της συνειδησής μου, «τι μαλακίες κάθεσαι και λες στη γυναίκα, δεν είναι εμφανές πως κάτι χρειάζεται;». Η γυναίκα κούνησε το κεφάλι της αρνητικά και το άφησε πάλι να πέσει πάνω στα διπλωμένα της χέρια κλείνοντας τα μάτια της. Εγώ σαν αργόστροφη δεν πήρα το μήνυμα και συνέχισα να κάθομαι εκεί και να την κοιτάζω προσπαθώντας να σκεφτώ έναν τρόπο να τη βοηθήσω.
Η γυναίκα σήκωσε ξανά το κεφάλι της.
«-Πήρανε τσάντες, ρούχα, ντάιρι, πάνε όλα»
Μου λέει.
«-Θέλετε να καλέσω την αστυνομία;» Συνέχισα τις ηλίθιες ερωτήσεις μου εγώ.
«-Όχι αστυνομία, δεν πειράζει, όχι» μου είπε ταραγμένη η καψερή και ανακάθισε το πάτωμα.
«-Να καλέσω ένα ασθενοφόρο να σας πάνε σε ένα νοσοκομείο να σας φροντίσουν;»
Απτόητη εγώ.
«-Καλά εγώ, όχι, τίποτα». Απάντησε η ευγενέστατη ενοχλημένη και ληστεμένη γυναίκα και πήγε να σηκωθεί για να φύγει.
Τη σταμάτησα. «-Μη φεύγετε σας παρακαλώ. Δεν ήθελα να σας ενοχλήσω. Αυτή τη στιγμή δεν κρατώ τίποτε επάνω μου, αλλά αν είστε εδώ αύριο θα περάσω πάλι να σας δω». Της είπα.
«Αύριο εδώ, αλλού, γύρω γύρω…δεν ξέρω» Μου απάντησε ήρεμα.
Αναπαράστησα στον καρπό μου ένα ρολόι και της είπα, αύριο στις εννιά να με περιμένει εδώ, εντάξει; Εντάξει;
«-Εντάξει, εδώ εννιά πρωί» απάντησε και ένα χαμόγελο διαγράφηκε στα χείλη της και αμέσως μετά αποκαλύφθηκαν τα κάτασπρα δόντια της, όλα στη θέση τους και πανέμορφα, τόσο όμορφα που σάστισα, κι έμεινα να την κοιτάζω αποχαυνωμένη.
«Έχεις πολύ όμορφο χαμόγελο της είπα. Πως τα καταφέρνεις;»
Έβγαλε από την τσέπη της μια οδοντόβουρτσα κι ένα διάφανο σακούλι όπου μπορούσα μέσα του να δω μια άσπρη σκόνη.
«Αυτό σόδα. Ιts my mania from child» Τώρα δεν είναι και τόσο καλά τα αγγλικά μου για να τα μεταφέρω ακριβώς, αλλά κάπως έτσι μου τα είπε.
-Η σόδα;
-ΝΟΟ! Cleaning my teeth!»

Μέγας ει κύριε και θαυμαστά τα έργα σου…σκέφτηκα. Δεν έχει να φάει, δεν έχει να κοιμηθεί αλλά η μανία μανία. Κι έχεις εμένα που και τρώω και κοιμάμαι σε σπίτι κανονικό και κλαίγομαι ότι δεν μπορώ να φτιάξω τα δικά μου….
«Εσύ πρόβλημα» Είπε κοιταζοντάς με έτσι που ένιωσα να ντρέπομαι αφάνταστα.
Χαγέλασα αμήχανα, «Λοιπόν αύριο…» της είπα οκ;
-Οκ, αύριο.
Κι από κείνη τη στιγμή μέχρι σήμερα το πρωί δεν έπαψα να σκέπτομαι τι είναι αυτό που μπορώ να της πάω, από ρούχα κι από φαγητά κι από παπούτσια, καθώς και ποιο σακίδιο να χρησιμοποιήσω που θα της αφήσω εκεί.
Σήμερα λοιπόν με μια τσάντα τίγκα, πήγα στη δουλειά νωρίς και μόλις πλησίασε εννιά η ώρα κουτρουβάλησα τις σκάλες να πάω στο σημείο του ραντεβού μου με την Αγγλίδα άστεγη. Έφτασα στο πλατύσκαλο κι ούτε σημάδι της. Κάθισα εκεί για κανένα μισάωρο και την περίμενα, δεν ήθελα να αφήσω τα πράγματα και να φύγω.
Μετά από αυτή την ώρα, ένας άνθρωπος από το απέναντι μαγαζί με πλησίασε. «-Μήπως περιμένετε την γυναίκα που κοιμάται εδώ;» με ρώτησε.
«-Μάλιστα. Την είδατε καθόλου;
-Απ’ όσο έχω καταλάβει δεν πρέπει να ήρθε χθες το βράδυ. Αλλά έχω δει κάτι κινήσεις από την αστυνομία τις τελευταίες μέρες, μαζεύουν τους αλλοδαπούς κι αν δεν έχουν άδεια παραμονής τους στέλνουν πίσω μάλλον, αφού πρώτα τους πάρουν μαζί τους στο τμήμα.
-Μα η κυρία είναι από την αγγλία, δεν θα πρέπει να χρειάζεται άδεια παραμονής.
-Ίσως την πήγαν σε κανένα ίδρυμα ποιος ξέρει, δεν μου φαινόταν και πολύ στα καλά της.
-Εμένα μου φάνηκε μια χαρά στα καλά της. Και που να είναι τώρα, πως θα μάθω…
-Ε κι εσύ κοπέλα μου, μεγάλη έγνοια την έβαλες. Μένεις μακριά;
-Ναι αλλά δουλεύω εδώ δίπλα.
-Ε, φύλα τα πράγματα στη δουλειά σου κι αμα την δεις της τα δίνεις. Να ξέρεις όμως πως κι άλλοι δοκίμασαν με την συγκεκριμένη. Ότι και να της φέρεις το πετάει. Κρατάει μόνο το φαγητό και κανα δυο κουρέλια.
-Λογικό…καλά ευχαριστώ» Είπα κι απομακρύνθηκα γρήγορα γρήγορα μέχρι να χαθώ από τα μάτια του αδιάκριτου που τόσες μέρες την έβλεπε να κοιμάται εκεί, αλλά ενδιαφέρθηκε μόνο όταν ξαφανίστηκε να μου πει ότι δεν θα την βρώ.
Πήρα τα πράγματα στη δουλειά. Κι από το μπαλκόνι μετά καθόμουν και έψαχνα, έψαχνα τριγύρω με το βλέμμα μου μπας και την δω όπως άλλοτε ακουμπισμένη σε καμιά μάντρα να ξεκουράζεται. Νομίζω, πως δεν πρόκειται να μου κάνει τη χάρη, που τόσες μέρες την έβλεπα εκεί να κοιμάται, αλλά όταν αποφάσισα κι εγώ να κάνω κάτι, εκείνη είτε άλλαξε γειτονιά, είτε δε χρειάζεται πια την βοήθεια κανενός. Και ούτε καν σκέφτηκα να ρωτήσω το ονομά της.

Πασχαλινό

2009-04-18T11:36:00.001+03:00

Υπάρχουν άνθρωποι που την Μεγάλη Παρασκευή κλαίνε στη θέα του νεκρού Χριστού αλλά συνεχίζουν να κλαίνε και στην Ανάσταση.
Σε όλους αυτούς θέλω να ευχηθώ, για την ανάσταση της ψυχής τους και για το Πάσχα της που ίσως δεν έζησαν ποτέ, ή έχουν ξεχάσει πως είναι.
Θέλω να τους πω να πάρουν επιτέλους το μήνυμα πως για κάθε θάνατο υπάρχει μια ανάσταση και πως αυτό δε χρειάζεται να μπουν μέσα σε μια εκκλησία για να το σκεφτούν. Φυσικά και τα πλάσματα που πεθαίνουν δεν ανασταίνονται, όχι τουλάχιστον με τη μορφή που τα ξέραμε πριν μας αφήσουν. Αλλά από το θανατό τους προκύπτουν άλλα θαυμαστά πράγματα της ζωής, γιατί αυτός είναι ο κύκλος, κι όποιος κατάφερε να τον σπάσει, μαγκιά του.
Κι όπως ο θάνατος ο αμείλικτος, ο μεγάλος, ο ένας που σημαίνει το πραγματικό τέλος των πάντων, γίνεται αφορμή να γεννηθούν άλλες υπάρξεις, συναισθήματα και καταστάσεις, το ίδιο ισχύει καθημερινά με τους μικρούς μας θανάτους.
Αν κοιτάξουμε γύρω μας αυτές τις μέρες, θα δούμε το αποτέλεσμα των πολλαπλών θανάτων στη φύση. Η ίδια η άνοιξη είναι ένα τέτοιο. Το μόνο που απομένει λοιπόν να κάνει κανείς είναι να περιμένει την Αναστασή της και μέσα της να ζωντανέψουν πάλι τα χαμόγελα και οι ελπίδες και η χαρά της ζωής. Και ξέρετε καλά πως όταν αυτά κάνουν ορατή την παρουσία τους πάνω μας, γίνονται πόλος έλξης πολλών θετικών καταστάσεων. Γιατί πάντα το φως είναι αυτό που μαγνητίζει τα μάτια και τις καρδιές ενώ το σκοτάδι, απωθεί. Ακόμα και γιατί κανείς δεν θέλει να σκέπτεται τον εαυτό του στη θέση του άλλου.
Β. Υπάρχουν άνθρωποι σκοτεινοί που το έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους να καταστρέψουν το φως και τη χαρά κάποιων άλλων. Στις περισσότερες των περιπτώσεων οι άνθρωποι αυτοί επιτελούν το έργο τους στα πιο κοντινά τους πρόσωπα. Είναι η αρρώστια του να μην ανέχεσαι δίπλα σου κανέναν που η χαρά του δεν εξαρτάται από σένα, κι ενώ είσαι ανίκανος να την προκαλέσεις, είσαι ωστόσο πάρα πολύ ικανός να διατηρείς το σκοτάδι στην ψυχή του άλλου.
Αποφύγετε αυτούς τους ανθρώπους. Είναι καταδικασμένοι μέσα στη μιζέρια τους, μην τους αφήσετε να μιζεριάσουν και σας. Γιατί είναι ικανοί να απλώσουν σκοτάδι σε κάθε πτυχή της ζωής σας.
Όταν δεις κάποιον να χαίρεται με τις επιτυχίες σου, να τις γιορτάζει σαν να ήσουν εσύ, να σου δίνει από καρδιάς συγχαρητήρια για ότι καλό έχεις δημιουργήσει, να κάνει στην άκρη για να βαδίσεις το δρόμο σου, αυτός ο άνθρωπος είναι φως. Έναν τέτοιο έχουμε ανάγκη όλοι μας για να πορευτούμε στο δύσκολο ταξίδι μας, κι όταν τον συναντήσουμε, πάει να πει πέρασε ο χειμώνας, ζούμε και πάλι την άνοιξη. Μια άνοιξη που όσο την αγαπάμε θα παραμένει ζωντανή κι όλα τα έργα μέσα της θα είναι μεγαλειώδη.
Το τελευταίο που απομένει να κάνεις, είναι να σκεφτείς τους ανθρώπους που μέσα στο βαθύ χειμώνα σου εμφύσησαν δύναμη, με την παρουσία τους είτε πραγματική είτε νοερή ήταν αυτή. Αυτούς χάρη στους οποίους συνέχισες να ελπίζεις και να κοιτάζεις από το παραθυρό σου τον ορίζοντα.
Νίκο, Πρεσβύωπα, exoaptonkyklo, μαύρε γάτε, ladybag, troll, Λάκη Φουρούλκα, εύχομαι σε όλους σας χρόνια φωτεινά, δημιουργικά και χαρούμενα.
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

2009-04-16T21:36:00.002+03:00

Και ύστερα η άνοιξη ακούμπησε
το ραβδί της στην άβυσσο
κι έφτιαξε μέσα της ένα στρώμα
από λουλούδια και όνειρα
Εσύ δεν ήξερες πως είναι να πλαγιάζεις
πάνω του
Κι εγώ δεν ήξερα πως νιώθουν τα φτερά
στον αέρα.
Ποτέ δεν είδα δυο ν’ απαντηθούν στην άβυσσο
ή στον αέρα
μέχρι τώρα.

Απρίλης ξανά.

2009-04-15T13:43:00.005+03:00

" Όφειλαν όλα να γίνουν όπως έγιναν
Tα σύννεφα να κρύψουν την ετοιμόγεννη μέρα
Βαθιά να πέφτουν τα ουρλιαχτά της μέσα σου
και να μην ξέρεις
αν είναι το τέλος σου ή αυτό του κόσμου
Και στα μπουντρούμια του ακόμα ο ήλιος
να κρύβεται
και η άνοιξη να δοκιμάζει τα βήματά της
στα χέρια της βροχής
και άδειο ένα βάζο στο τραπέζι να στέκεται
απ' τα ξερά που στόλιζαν το σπίτι σου για χρόνια
Όφειλαν όλα να γίνουν όπως έγιναν
καθώς μονάχα η αλλαγή σαγηνεύει το μέλλον"
ψιθύρισες πριν την καληνύχτα μας
και ένα μωρουδιακό πρωί
με τα χεράκια του πάσχιζε
να σου ανοίξει τα μάτια.

Ημερίδα/Εργαστήρι ΑΝΤΙ-ΣΩΜΑΤΑ

2009-03-28T14:16:00.000+02:00

Ημερίδα/Εργαστήρι ΑΝΤΙ-ΣΩΜΑΤΑ

Δευτέρα 30 Μάρτη
ώρα 19:00
Αίθριο ΑΣΚΤ (Πειραιώς 256)

Από τις αρχές Φλεβάρη έχει εγκατασταθεί στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, στο Γκάζι, η έκθεση "Bodies - The Exhibition", στην οποία παρουσιάζονται σκοτεινής προέλευσης αληθινά ανθρώπινα πτώματα, "πλαστινοποιημένα", "επεξεργασμένα", γδαρμένα, πετσοκομμένα και στημένα σε διάφορες ευφάνταστες πόζες.

Το όλο εγχείρημα, που παραπέμπει στη ναζιστική κουλτούρα του θανάτου, συνεπικουρείται δυστυχώς από τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων (υπό το σύνθημα "Recycle your body") και υποστηρίζεται συστηματικά από γκρίζα ιδεολογήματα αισθητικής ("μας φέρνει σε επαφή με αποκαλυπτικά τοπία εσωτερικής ομορφιάς"), επιστημονικοπαιδαγωγικής ("γνωρίζουμε το σώμα μας και τις ανατομικές του λεπτομέρειες") και ηθικοπλαστικής ("βλέποντας τον πνεύμονα ενός νεκρού καρκινοπαθούς, ωθείται κανείς να αποφύγει το κάπνισμα") τάξης, έχοντας ξεσηκώσει και στη χώρα μας μια σειρά από σοβαρές αλλά μέχρι τώρα διάσπαρτες αντιρρήσεις.

Θεωρώντας ότι έχουμε να κάνουμε με ένα πείραμα αναισθητοποίησης βασικών αντιστάσεων στο απάνθρωπο, στο οποίο χρειάζεται συγκροτημένος και πολύπλευρος αντίλογος, οργανώνουμε σαν πρώτο βήμα μια ημερίδα/εργαστήριο με τίτλο "Αντι-Σώματα" στο Αίθριο της Σχολής Καλών Τεχνών (Πειραιώς 256) αυτή τη Δευτέρα, 30 Μαρτίου και ώρα 19:00'.

Παρεμβάσεις θα κάνουν οι:

Βασίλης Καραποστόλης (καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών)
Πέπη Ρηγοπούλου (ιστορικός τέχνης)
Στέφανος Ροζάνης (διδάσκων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο)
Μιράντα Τερζοπούλου (εθνολόγος)
και
Κωνσταντίνος Μίχος

Θα χαρούμε πολύ να σας δούμε εκεί!

Για σένα

2009-03-21T09:43:00.003+02:00

Αυτές οι φωτεινές τελείες στον ουρανό δεν υπάρχουν. Πέσανε στη γη και βλογιόκοψαν τα πρόσωπα. Οι στάχτες τους χορεύουν στον αττικό ουρανό αλλά τις βλέπουν μόνο τα ζώα που κατοικούν υπαίθρια στις ταράτσες. Τα άλλα ζώα κάτω, ελίσσονται ανάμεσα σε τοίχους, κολώνες, σκουπίδια, αυτοκίνητα, διαφημιστικά του Κωτσόβολου, παρακαμπτήρια βέλη και τρίγωνα, θεόρατα γράμματα κρεμασμένα σε μανταλάκια, θεόρατα λόγια κρεμασμένα στα σύννεφα.
Εγώ σαν ζώο της ταράτσας αδυνατώ να προσπεράσω τα εμπόδια. Στον αέρα πάνω μου, τα λόγια που κρέμονται μου γδέρνουν το τρίχωμα, άλλα προχωρούν βαθύτερα και δηλητηριάζουν τις μνήμες μου. Όχι πως έχω πολλές. Με το πέρασμα ενός εικοσιτετράωρου καινούργιες έρχονται να καταλάβουν τα κενά των δηλητηριασμένων. Μολύνονται όμως κι αυτές σχεδόν αμέσως.
Η απόσταση από κτίριο σε κτίριο είναι μεγάλη κι έτσι εγώ σαν ζώο της ταράτσας περιορίζομαι στην δική μου από όπου βλέπω τι γίνεται στις άλλες ταράτσες. Δεν υπάρχουν πολλά ζώα σ’ αυτές. Τρια κτίρια μακριά από το δικό μου υπάρχει άλλο ένα που τρέχει ανήσυχο στην περίμετρο. Κάτι βλέπει. Γαυγίζω, νιαουρίζω, ουρλιάζω, γκαρίζω, κροάζω, βελάζω, καμιά γλώσσα δεν φαίνεται να καταλαβαίνει. Ίσως να μη με ακούει λόγω της απόστασης. Προχτές δοκίμασα ένα άλλο κόλπο. Έπιασα με τη μουσούδα μου ένα φυτό από τα κλαριά του και το πέταξα κάτω. Κάτω, εκεί που είναι τα άλλα ζώα που περπατάνε συγκεντρωμένα στα μονοπάτια των προσβάσεων. Ο φίλος μου από απέναντι έκανε το ίδιο. Άρα με βλέπει. Κάθισα κι έκανα εξάσκηση όλες τις φωνές που γνωρίζω για να βρω σε ποια τέλος πάντων θα με καταλάβει. Καθώς είχα εξαντλήσει κάθε δυνατό ήχο, κάθε πιθανή διάλεκτο, ΑΑΑ φώναξα εκνευρισμένα και ξάπλωσα στο πάτωμα κρύβοντας το κεφάλι στα χέρια μου. ΑΑΑ άκουσα να μου έρχεται πίσω από το άλλο κτίριο. Πετάχτηκα πάνω σα να με χτύπησε κεραυνός. Άρχισα να χοροπηδάω από τη χαρά μου και να φωνάζω συνέχεια, ΑΑΑ!
Έκανε το ίδιο και ο φίλος μου απέναντι. Δεν έχει το ίδιο σώμα με μένα. Είναι αλλιώτικος. Βαρύς και λευκός σαν πολική αρκούδα. Εγώ έχω λεπτή και κόκκινη σιλουέτα σαν της αλεπούς. Αναρωτήθηκα αν όταν βρισκόμασταν κοντά, θα με κατασπάραζε και τότε αυτός άρπαξε άλλη μια γλάστρα με το στόμα του και την έριξε κάτω.
Οι παραλλαγές των ΑΑΑ έφτιαξαν ένας είδος διαλέκτου κατανοητής από τους δυο μας σε ένα βαθμό. Συμφωνήσαμε πως πρέπει να φύγουμε από δω πάνω, αλλά δεν έχουμε που να πάμε. Και κάτω, τα άλλα ζώα θα ξέχναγαν τα δικά τους βήματα μόλις μας έβλεπαν και θα προσπαθούσαν να μας συλλάβουν. Γιατί έτσι τα έχω δει να κάνουνε. Θα πούνε πως φταίμε εμείς και για τα εμπόδια, και για τα κρεμασμένα στα μανταλάκια γράμματα και για τα κρεμασμένα στα σύννεφα λόγια, και για τις στάχτες που άφησαν οι φωτεινές του ουρανού τελείες και για τους τοίχους που εμποδίζουν την διελευσή τους και για τη βροχή που μετέτρεψε τους δρόμους σε κανάλια, και για τη θάλασσα ακόμα που παρακολουθεί απαθής αυτά που γίνονται στην ξηρά. Τους έχω δει να το κάνουν. Όποιος θέλησε να τους παρακάμψει και να φύγει δεν έφτασε ούτε μέχρι την πρώτη περίμετρο. Κι όποιος νόμιζε ότι τα κατάφερε γιατί απλά πήρε ένα καράβι και ταξίδεψε, ένα αεροπλάνο και πέταξε, ένα τρένο και αναπόλησε, στην έξοδο τον περίμενε πάλι ή ίδια εικόνα που άφησε, τα ίδια ζώα κάτω εκεί που τον κατάτρεξαν, τα ίδια γράμματα κρεμασμένα στα μανταλάκια, τα ίδια λόγια κρεμασμένα στα σύννεφα. Ωστόσο εγώ και ο φίλος μου δεν το έχουμε σκοπό να αντικρύσουμε αυτή την εικόνα μετά το ταξίδι μας. Και αυτός προσπαθεί να με πείσει ότι αν το οργανώσουμε σωστά θα τα καταφέρουμε. Τι χρειάζεται λέει; Να κάνουμε τα άλλα ζώα να βλέπουν με τα μάτια μας και να ακούνε με τα αυτιά μας.
Δεν είναι δύσκολο αν το καλοσκεφτείς. Άλλοι το κατάφεραν χωρίς καμιά προσπάθεια. Εγώ σκέφτηκα κάτι πιο πρακτικό. Με τα δόντια μας, θα κόψουμε τα γράμματα που κρέμονται στα μανταλάκια και τα λόγια που κρέμονται στα σύννεφα. Τόσες πεινασμένες αγέλες κάτω εκεί θα τα κατασπαράξουν. Και μέχρι αυτές να αντιληφθούν ότι γεμίζουν το στομάχι τους με άδειο αέρα, εμείς θα έχουμε εξαφανιστεί.
Συμφώνησε. Το κανονίσαμε. Αρχίσαμε να δαγκώνουμε και να κόβουμε, εγώ από την ταράτσα μου και ο λευκός βαρύς φίλος μου από τη δική του. Έπεφταν κάτω και άνοιγαν κι ένα περιεχόμενο υγρό και βρώμικο ξεχυνόταν από μέσα, που όμως εξατμιζόταν αμέσως, γι’ αυτό οι αγέλες βάλθηκαν γρήγορα να τα καταβροχθίζουν.
Όντως πια έβλεπες μόνο εξαγριωμένα και επιθετικά μεταξύ τους ζώα να αρπάζουν το ένα από το άλλο την απατηλή λεία. Όλα τα μέσα διαφυγής ήταν ανοιχτά και ελεύθερα. Δρόμοι, αέρας, θάλασσα. Εμείς ωστόσο δεν κουνήσαμε ρούπι. Σοκαρισμένος ο απέναντι κοίταζε μια τις αγέλες κάτω και μια εμένα, λες κι εγώ έχω την απάντηση για όλα. Λες και δεν έβλεπα τι γινόταν. Ήξερα τι πέρναγε από το νου του και γι’ αυτό του φώναξα. «Η δουλειά μας είναι να φύγουμε, όχι να καθόμαστε να κοιτάζουμε τι κάνουν αυτοί εκεί κάτω! Τώρα! Μετά θα είναι αργά».
Ωστόσο πάλι κανείς μας δεν κούνησε ρούπι. Κι όταν τελείωσε και η τελευταία ιπτάμενη επίφαση τροφής για τα ζώα κάτω, η τύχη μας είχε αποφασιστεί.
Αλλά δεν αποφάσισε αυτή για μας και αυτό για πρώτη φορά το ξέραμε. Έμενε να σκεφτούμε το επόμενο βήμα μας. Την επόμενη, φοβερή ιδέα. Ίσως να στέλναμε πίσω άλλες φωτεινές κουκίδες στον ουρανό, φτύνοντας δυνατά προς τα πάνω, την αγάπη μας. Ίσως προσκαλώντας τα άλλα ζώα πάνω στις ταράτσες μας για να το απολαύσουν. Οι άνθρωποι έχουν και μια παροιμία που λέει πως όλοι οι καλοί χωράνε. Ποτέ δεν ξέρεις. Ένας άλλος έλεγε πως οι άνθρωποι είναι κακοί λόγω της άγνοιας, άρα οι άνθρωποι όλοι είναι δυνάμει καλοί. Ωστόσο φαίνονται οι περισσότεροι να έχουν άγνοια, άρα στατιστικά, είναι κακοί. Ένα είναι το κοινώς αποδεχτό. Είμαστε όλοι ζώα όπως και κάθε άλλο ζώο του πλανήτη. Αλλά είμαστε το μόνο ζώο που δεν μας αξίζει η σωτήρια. Αν όμως χαθούν όλοι οι άλλοι δεν έχει νόημα να ζήσουμε εμείς. Πάνω σ' αυτή την ταράτσα όποιος ανέβει και με την προυπόθεση ότι αυτή δεν βουλιάξει, έχει πολλή δουλειά να γίνει για τη στηριξή της. Είπα στον φίλο μου πως μόνο να τους αφήσουμε να έλθουν πάνω, μαζί μας μπορούμε. Τα άλλα για την στήριξη πρέπει να τα αναλάβουν αυτοί. Κι αυτός μου είπε. Ή φωτισμένο ουρανό θα έχεις, ή όλους αυτούς στην ταράτσα σου. Η αγάπη, δεν είναι μια υπόθεση αυτονόητη. Καθόλου μάλιστα.
Ξύνω το κεφάλι μου. Δεν ξέρω πάλι πως να τους χειριστώ. Αυτούς, εμένα, το φίλο μου και την ταράτσα.

ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

2009-03-04T19:49:00.001+02:00

ή απλούστατα μαθήματα πολιτικής οικονομίας

(ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ)

“Σκέψου ότι ζεις σε μια γειτονιά παλαιού τύπου… Από αυτές που βλέπεις στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες, ας πούμε Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο. Έχεις τώρα σ´ αυτή τη γειτονιά ένα μπακάλικο -τοαφεντικό του μαγαζιού, κωλόχοντρος, αντιπαθέστατος αλλά αναγκαίος επειδή φέρνει τα πάντα, παστέλια, μαντολάτα, απορρυπαντικά, τρόφιμα, τσιγάρα, διαθέτει και τηλέφωνο «δια το κοινόν». Έχει και υπαλλήλους διάφορους ο χοντρός - βάλτους κι αυτούς στην ιστορία. Τι κάνει λοιπόν ο χοντρός; Αγοράζει κοψοχρονιά και πουλάει σε τσιμπημένες τιμές, κλέβει και στο ζύγι, κονομάει γενικώς. Και όσο κονομάει, τόσο αγοράζει κι όσο αγοράζει, τόσο πουλάει όλο κι ακριβότερα, κονομάει χοντρικώς. Πουλώντας λιανικώς. Έχει φτιάξει τώρα ο χοντρός ένα κομπόδεμα μεγαλύτερο από την μπάκα του. Τι να το κάνει; Οι τράπεζες δε δίνουν καλά επιτόκια, με τοκογλυφίες δε θέλει να μπλέκει, καθότι επίφοβα πράγματα, για την πάρτη του δε γουστάρει να ξοδέψει επειδή τυγχάνει ολιγαρκής καρμίρης ο χοντρός, σκέφτεται λοιπόν, σπάει την κεφάλα του, τι να το κάνει το μπαγιόκο. «Ρε δεν ανοίγω ακόμα ένα μπακάλικο - να κονομάω από δυο πάντες;», λέει στο τέλος.
Τώρα υπάρχουν δυο μπακάλικα στη γειτονιά, μόνο που οι τιμές δεν πέφτουν (μαλάκας είναι ο χοντρός να τις ρίξει, αφού μόνος του κάνει παιχνίδι), αντιθέτως, λόγω εξόδων της αναπτυσσόμενηςεπιχείρησης (του χοντρού), οι τιμές ανεβαίνουν. Τι γίνεται μετά; Τι να γίνει; Μεροκαματιάρηδες οιάνθρωποι της γειτονιάς, δεν διαθέτουν κανένα μηχάνημα να κόβει αβέρτα χρήματα - οπότε δεν μπορούν πλέον να αγοράσουν τα εμπορεύματα του χοντρού. Πέφτουν τα έσοδα ανεβαίνουν τα έξοδα, τρελαίνεται ο χοντρός! Τι θ´απογίνει; Αποφασίζει να ανοίξει μπλοκάκι με βερεσέδια, καλύτερα να του χρωστάνε παρά να σαπίζει το εμπόρευμα στα ράφια. Αναθαρρεύουν, λοιπόν, οι μεροκαματιάρηδες της γειτονιάς κι αρχίζουν να ψωνίζουν όλο και περισσότερα με βερεσέ - το μπλοκάκι του χοντρού γίνεται κανονικός τηλεφωνικός κατάλογος.
Ξυπνάει, που λες, ένα πρωί ο χοντρός μέσα στον ιδρώτα. «Ρε τι γίνεται εδώ; Έχω καταντήσει να μου χρωστάνε μέχρι και τα καναρίνια το καναβούρι τους - που θα πάει αυτή η κατάσταση; Δεν έκανα καλά να ξανοιχτώ τόσο πολύ, άσε που ψυλλιάζομαι ότι οι μπαταξήδες της γειτονιάς δεν θα έχουν να με ξεχρεώσουν στον αιώνα τον άπαντα». Τι σκαρφίζεται λοιπόν ο χοντρός; Πάει στον γερο-τσιφούτη της γειτονίας, τον σιχαμερό που δανείζει με τόκους δέκα φορές πάνω από το νόμιμο. «Γερο-Λαδά αδερφέ μου, σώσε με!» παρακαλάει ο χοντρός. «Ξανοίχτηκα με τα βερεσέδια - κάνε κάτι να έρθω στα ίσα μου, γιατί οι προμηθευτές πιέζουν κι εγώ μόνο το μπλοκάκι έχω». Ο τσιφούτης την έχει από καιρό ανθιστεί τη φτιάξη, καθότι παλιά πουτάνα στην οικονομική ανάλυση. Αγοράζει λοιπόν το μπλοκάκι του χοντρού (κοψοχρονιά φυσικά) και όλα μέλι-γάλα.

Τώρα, αυτό το μπλοκάκι με τα βερεσέδια πρέπει κάπως να κλείσει - αλλά ο τσιφούτης είναι λεπτοκαμωμένο άτομο, καχεκτικό και φιλάσθενο ας πούμε. Φωνάζει λοιπόν κάτι καλόπαιδα της γειτονιάς, με πτυχία και περγαμηνές από τα καλύτερα Σωφρονιστικά Ιδρύματα της χώρας και τους ξηγιέται. «Φέρτε μου τα φράγκα κι από ό,τι μαζεύετε, 2% δικά σας». Ξαμολιούνται τα παιδιά, απειλούν, δέρνουν, σπάνε κάτι μαζεύουν. Φτιάχνει την πρώτη μπάζα ο τσιφούτης αλλά είναι ακόμα παθητικός. Το μπλοκάκι ούτε που αδυνάτισε καθόλου, τετράπαχο παραμένει. Πάει λοιπόν στα δικαστήρια και τις αστυνομίες. «Βοηθήστε με, καλοί μου άνθρωποι, φτωχός είμαι, το κομπόδεμά μου δάνεισα και τώρα δε με πληρώνουν επειδής είμαι γέρος κι ανήμπορος». Φιλότιμοι οι σταυρωτήδες κάνουνε μια έτσι και ξεσπιτώνουν ένα κάρο κόσμο, αφού οι έρημοι οι άνθρωποι δεν έχουν να πληρώσουν. Κάθεται τώρα ο τσιφούτης και ξαναμετράει. Τι πήρε; Λίγα λεφτά και μπόλικα χαμόσπιτα. Ούτε καν τα χρήματα που έδωσε στον χοντρό μπακάλη δεν έπιασε, τραβάει τις αραιές τρίχες που του έχουν απομείνει ο τσιφούτης. «Πως την πάτησα με τον κανάγια! Που, ακόμα και σκλάβους να τους πουλήσω όσους είναι εδώ μέσα στο μπλοκάκι, τα λεφτά μου δεν θα τα βγάλω!».

Από την άλλη πλευρά ο μπακάλης έχει πέσει στα μαύρα πανιά. Γιατί όσα του έδωσε ο τσιφούτης δε φτάνουν ούτε για «ζήτω» - έχει ξανοιχτεί πολύ, έχει τιγκάρει τις αποθήκες σε εμπόρευμα, χρωστάει στους προμηθευτές και ο κόσμος δεν περνάει να ψωνίσει ούτε λουμίνια για το καντήλι. Πώς να περάσουν; Αφού δεν τους έχει μείνει ούτε κεραμίδι να βάλουν πάνω από το χάλι τους, να μην τους βλέπουν τα σύννεφα και τους φτύνουν καταιγιστικά, που λέει ο λόγος. Αρχίζει λοιπόν τις απολύσεις ο μπακάλης - την πληρώνουν οι μπακαλόγατοι και το παράρτημα ειδών μπακαλικής, μπας και σωθεί η επιχείρηση.

Έχουμε τώρα έναν τσιφούτη στα πρόθυρα αυτοκτονίας, έναν μπακάλη στα πρόθυρα εμφράγματος και τους μεροκαματιάρηδες δυο-τρία χιλιόμετρα βαθύτερα από τα πρόθυρα, στα υστερόθυρα, Καθαρτηρίου και Κολάσεως γωνία, για την ακρίβεια. «Το νου σας τυριά, θα σας φαν´οι βλάχοι!» που λέει κι ο φιλόσοφος. Επειδή όμως τέτοια πράγματα δεν πρέπει να συμβαίνουν σε μια ευυπόληπτη κοινωνία, παρεμβαίνει το κράτος, να βάλει τάξη. Γιατί άνευ τσιφούτη δεν κινείται το χρήμα, άνευ μπακάλη δεν εισάγονται φουά γκρα και άνευ μεροκαματιάρηδων δεν εισπράττονται φόροι για να αγοραστεί το φουά γκρα. Με νιώθεις;

Ερώτηση: τι πρέπει να κάνει το κράτος στη συγκεκριμένη περίπτωση; Τι μέτρα πρέπει να πάρει; Απαντήστε και εισπράττετε τη βάσην ας πούμε, με ολίγη από μπούτι, εισπράττετε και το δίπλωμα οικονομολόγου να το 'χετε, να πορεύεστε στους χαλεπούς καιρούς.
Απαντήσεις που δοθηκαν απότυχάρπαστους φωστήρες της μπακαλικής:
1. Μειώνει τους φόρους το κράτος, οπότε περισσεύουν χρήματα στους φτωχομπινέδες και ξεχρεώνουν το μπακάλη και τον τσιφούτη.

Σχόλιο: Αγαπητό μου παιδί, μάλλον διαβάζεις πολλές ιστορίες του Έκτορος Μαλό και της Μυρτώς Κοντοβά - δεν εξηγείται αλλιώς τόση απλοϊκότης! Και τι είναι ρε το κράτος, που θα μειώσει τους φόρους; Σύλλογος προστασίας αναξιοπαθούντων μισθωτών; Πως θα ζήσει το κράτος; Εδώ αυτά που παίρνει και δεν του φτάνουν - εσύ προτείνεις μείωση; Άσε που, αν περισσέψουν λεφτά στους φτωχούς, σιγά μην πάνε να ξεχρεώσουν! Θα αγοράσουν ένα κάρο μαλακίες και θα βρεθούν ακόμα πιο χρεωμένοι - έτσι όπως ακριβώς κάνουν τα τελευταία χρόνια! Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη με τον κηδεμόνα σου αγαπητό μου παιδί.

2. Ξεχρεώνει το κράτος τα χρωστούμενα από την τσέπη του και τα κρατάει λίγα-λίγα από τα μισθά των φτωχώνε.

Σχόλιο: Από τον προηγούμενο αντέγραψες και άλλαξες λίγο το συμπέρασμα για να μη σε πάρουν είδηση; Ρε πανίβλακα, αφού και το κράτος από τον τσιφούτη δανείζεται, πού θα βρει λεφτά να τον ξεχρεώσει; Ξαναπέρνα τον Σεπτέμβρη χωρίς τον κηδεμόνα σου, έτσι κι αλλιώς θα ξανακοπείς λόγω αντιγραφής.

3. Αφήνει το κράτος τον τσιφούτη και τον χοντρό να ψοφήσουν επειδή κάνανε μαλακίες και ανοίγει ένα δικό του μπακάλικο μαζί με μια κρατική τσιφουτερί για να βολευτεί ο κοσμάκης.

Σχόλιο: Κατ' αρχάς η γλώσσα που χρησιμοποιείς δεν ταιριάζει σε επιστήμονα παύλα άνθρωπο. Κατά δεύτερον, αν ψοφήσει το κεφάλαιο ποιος θα χρηματοδοτεί τους βουλευτές να βουλεύονται και τους υπουργούς να υποεργάζονται; Κατά τρίτον, είσαι παλιοκομμούνι και η ιστορία σε έχει καταδικάσει στο πυρ το εξώτερον! Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη που θα έχει τελειώσει η τουριστική περίοδος και θα ξαναλειτουργήσουμε τη Μακρόνησο, να δούμε τι θα κάνουμε με σένα.

4. Αγοράζει το κράτος ένα ολοκαίνουργο τεφτέρι, λευκό σαν αθώα περιστερά και το δίνει στον χοντρό. Δίνει κι ένα στον τσιφούτη για να μη γκρινιάζει. Και τους λέει «μην ανησυχείτε, εγώ είμαι εδώ, γράψτε κατά βούληση, εγγυώμαι εγώ τα λεφτά σας».

Σχόλιο: Να συλληφθεί πάραυτα ο γράψας την παραπάνω τούφα και να του απαγγελθούν επιτόπου κατηγορίες περιύβρισης αρχής, παρακώλυσης συγκοινωνιών, σύστασης συμμορίας, καθώς και κατανάλωσης ψυχότροπων ουσιών εν ώρα μαθήματος.”

Στο ξεκίνημα της παγκόσμιας κρίσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, σύμπασα η ανθρωπότης προσκύνησε τον προφήτη Γκόρντον Μπράουν, που είχε την έμπνευση να «δανείσει» χρήματα στις τράπεζες, βάζοντας πόδι στους διοικητικούς τους μηχανισμούς, προκειμένου να εκτονωθεί η κρίση. Αυτό έγινε στην Αγγλία και οι ηγέτες των υπόλοιπων χωρών έσπευσαν να κάνουν το ίδιο. Σήμερα όλο και περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες μπερδεύονται στο άκουσμα του παραπάνω ονόματος. Η συνήθης αντίδραση είναι του στυλ «Μπράουν; Άι θινκ χι ιζ εν οβερεστιμέιτεντ πλέιερ-ΑΕΚ Αθενς σουντ νοτ ρινιού χις κόντρακτ! Παντελής Μπράουν ιζ φορ δε μπάζα άι τελ γιου». Κοντολογίς, όλο και περισσότεροι θέλουν να ξεχάσουν τη μαλακία του Γκόρντονα του Καφέ. Γιατί; Διότι το πρόβλημα ήταν το πλεόνασμα παραγωγής που κυκλοφόρησε στην αγορά και η οικονομική αδυναμία των καταναλωτών να το απορροφήσουν. Πράγμα το οποίο οδήγησε στην κυκλοφορία πλασματικού χρήματος μέσω του υπερδανεισμού. Που με τη σειρά του οδήγησε σε κατάρρευση των αγορών εφόσον το πλασματικό χρήμα δεν μπορεί με τίποτα να γίνει πραγματικό. Όταν έρχεσαι εσύ και λες ότι θα ρίξεις ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ, για να διορθώσεις την κατάσταση, είσαι, το λιγότερο, μαστουρωμένος! Για περισσότερες πληροφορίες ξαναδιάβασε την απάντηση νο.4.

Μάλιστα ο δικός μας οικονομικός κεφάλας δεν άντεξε και το έσκασε το παραμύθι σε συνέντευξη τύπου. «Δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια που θα δώσουμε για την στήριξη των τραπεζών, απλώς θα εγγυηθούμε την χρηματοπιστωτική επάρκεια για να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη», έτσι ακριβώς όπως στο λέω το είπε ο άνθρωπος!

Μα φυσικά και δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια κύριε Παραλογοσκούφη μου! Εσείς μέχρι χτες δανειζόσασταν από τις τράπεζες εκδίδοντας ομόλογα για να καλύψετε τους προϋπολογισμούς σας (το επιτρεπτό ετήσιο έλλειμμα στην Ε.Ε. είναι 3%, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε χρόνο τα κράτη-μέλη πρέπει να δανείζονται χρήματα για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες τους) - τώρα πως βρεθήκατε να δανείζετε τις τράπεζες; Τσου ρε λάκηδες!

Ξεκαθαρίζω - η λύση που προωθείται από τις κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων χωρών για την αντιμετώπιση της κρίσης μοιάζει με συνταγή αλμπάνη γιατρού για την αντιμετώπιση του καρκίνου. «Από πού να πάρω αυτά τα φάρμακα γιατρέ μου;» «Μα δεν χρειάζεται να πάρετε τα φάρμακα αγαπητέ! Αρκεί να φάτε το χαρτί της συνταγής και θα γίνετε σίγουρα καλά!».
Ξεκαθαρίζω - μέχρι να ρεφάρει η αγορά τη χασούρα της, μέχρι δηλαδή να αντιμετωπίσουν τη ζημιά από το πλασματικό χρήμα, θα περάσουν πολλές αναποτελεσματικές νύχτες του Αγίου Βαρθολομαίου, ακόμα και μέρα-μεσημέρι. Άρχισαν ήδη να κλείνουν τα παραρτήματά τους οι αυτοκινητοβιομηχανίες, θα ακολουθήσουν εταιρείες ειδών εικόνας-ήχου, κινηματογραφικά στούντιο, εταιρείες παροχής υπηρεσιών και ειδών ψυχαγωγίας και αναψυχής, τουριστικά καταλύματα. Με λίγα λόγια, η πολυτέλεια θα φάει πρώτη χώμα.

Ξεκαθαρίζω-άνθρωποι θα μείνουν στο δρόμο, προγράμματα ανεργίας θα αποτύχουν να καλύψουν τις ανάγκες τους και η αγορά θα υπολειτουργεί, χειροτερεύοντας συνεχώς την κατάσταση.

Ξεκαθαρίζω-αυτή τη φάση οι γραμματιζούμενοι τη λένε «ύφεση». Και κουβαλάει στασιμοπληθωρισμό (υψηλό πληθωρισμό που δεν πέφτει με τίποτα), συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, μείωση των παραγωγικών διαδικασιών μέχρι τη στιγμή που…

Που; Δεν θα αναλύσω το μαρξιστικό σενάριο, όπου το σύστημα καταρρέει μέσα στιςαντιφάσεις του. Ξέρεις γιατί; Επειδή αυτό είναι το ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ σενάριο. Θα σου πω όμως για την άλλη προοπτική, αυτή που διδάσκονται οι οικονομολόγοι στο μάθημα της οικονομικής θεωρίας - όταν μελετάνε τα νεώτερα οικονομικά μοντέλα.

Για να ξεπεραστεί η ύφεση, έχει αποδειχτεί από την ιστορική εμπειρία ότι θα πρέπει να επέλθει ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ. Μόνο έτσι θα μειωθεί το αγοραστικό κοινό, παράλληλα με τη (σε μεγαλύτερο βαθμό) μείωση της προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών και μόνο με αυτόν τον τρόπο θα οδηγηθούμε σε αύξηση της αγοραστικής ικανότητας και, ακολούθως, αύξηση των τιμών. Μαγικό, έτσι;

Τι σημαίνει όμως «καταστροφή μέρους των παραγωγικών μηχανισμών»; Παραγωγικοί μηχανισμοί είναι οι εργαζόμενοι και τα μέσα παραγωγής (μηχανήματα, κτίρια κ.λ.π.) - να το ξεκαθαρίσω αυτό. Και πως καταστρέφονται; Πανεύκολα! Οι άνθρωποι-εργαζόμενοι σκοτώνονται μαζικά σε πεδία μαχών, τα εργοστάσια βομβαρδίζονται, οι οδικές αρτηρίες μεταφοράς εμπορευμάτων ανατινάζονται, η αεροπορία και το ναυτικό χρησιμοποιούνται για τη διεξαγωγή εχθροπραξιών.
Χρειάζεται να σου πω κι άλλα για να καταλάβεις ότι η «καταστροφή μέρους των παραγωγικών μηχανισμών» συνεπάγεται πόλεμο; Παγκόσμιο κατά προτίμηση, να μην κάνουμε διπλές και τρίδιπλες δουλειές - να ξεμπερδεύουμε με τη μία.

Ο μπακάλης δεν θα πάει στον πόλεμο γιατί έχει πλατυποδία, ο γερο-τσιφούτης επίσης δεν θα πάει, λόγω ηλικίας. Αλλά θα είναι εδώ όταν εσύ δεν θα γυρίσεις για να συνεχίσουν τις δουλειές τους με καλύτερες συνθήκες και έχοντας σβήσει τις συνέπειες των βλακωδών ενέργειών τους. Ο Καφές Γκόρντον (ο Gordon Brown δηλαδη) δεν θα πάει στον πόλεμο λόγω στραβισμού, ο Σαρκοζί δεν θα πάει επειδή είναι προστάτης οικογενείας, η Μέρκελ θα το παίξει γυναίκα και δεν θα καταταγεί, ο Αμερικάνος Πρόεδρος δεν θα πάει επίσης, επειδή εκεί η θητεία είναι προαιρετική. Θα μείνουν πίσω να περιμένουν εσένα, να τους διευκολύνεις ψοφώντας σε κάποιον βομβαρδισμένο κωλότοπo...

Δεν έχει σημασία πόσα χρόνια έζησες,

αλλά η ζωή που έζησες...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

www.paremvaseis.org

Οι οργισμένες αλήθειες

2009-02-04T18:32:00.004+02:00

Πονάνε. Αυτές που ξεστομίζεις εσύ, σε πονάνε περισσότερο από αυτές που σου ξεστομίζουν οι άλλοι. Είναι αυτές οι αλήθειες που δεν θέλεις να πεις ούτε στον εαυτό σου. Και δεν ξέρω αν πρόκειται στ' αλήθεια για χαμηλή αυτοεκτίμηση, ή για το γεγονός ότι έτσι διάλεξες να βλέπεις τους ανθρώπους μέσα σου. Πως; Σε πείσμα της γενικής ομολογίας για την εξάλειψη της φιλίας, της ανθρωπιάς, του ήθους, της άδολης αγάπης, της οικογένειας ακόμα, εσύ να τα θέλεις όλα στη θέση τους, αμετακίνητα, ανέπαφα, αδιάβρωτα και αδιάφθορα, ακόμη και τότε που η πιο συντηρητική στάση και θέση έρχεται να ομολογήσει...τα σκατώσαμε, δεν υπάρχει τίποτα. Κυρίως τότε.
Πονάνε με έναν τρόπο που νιώθεις τα σπλάχνα σου να κομματιάζονται μα όταν έρχεται η στιγμή να διαδηλώσουν, τίποτα δεν μπορεί να συγκρατησει την οργή τους. Είναι σαν τους καταπιεσμένους εργάτες κι αυτές, σαν τους καταπιεσμένους υπάλληλους, σαν τα τρομοκρατημένα παιδιά που δεν τολμούν ούτε να κοιτάξουν, σαν τον κρυμμένο ήλιο που κατακαίει τα σωθικά του, σαν την κρυμμένη σαύρα στην έρημο που στουμπώνει με άμμο, σαν ένα πακέτο μουχλιασμένες προκηρύξεις που ποτέ δεν μοιράστηκαν, σαν την κλειδωμένη κραυγή στα άδυτα του είναι σου, βρυκολακιάζουν, γίνονται ζόμπι και βγαίνουν έξω να θερίσουν, οι οργισμένες του ανθρώπου αλήθειες. Οι αλήθειες μου. Οι αλήθειες σου, του, των.
Κι όταν δεν μπορούν να βγουν με τρόπο χαρακίρι, θα βγουν από τα μάτια, από τα αυτιά, από κάθε σου οπή κι από τα ακροδαχτυλά σου. Το πιο θανάσιμο όπλο και ταυτόχρονα έγκλημα του ανθρώπου εναντίον του ανθρώπου, υπήρξε ανέκαθεν η σιωπή. Δεν υπάρχει πιο ύπουλος, πιο υποχθόνιος εχθρος από αυτήν. Φοβού τις αδιατύπωτες αλήθειες της σιωπής. Φοβού τη σιωπή των αμνών.
Τι ήθελα να πω...από αυτά που μέσα στα χρόνια ξέχασα να επικαλούμαι...Τι ήθελα να πω γι' αυτά που μέσα στα χρόνια έχει εξωραϊσει ο φόβος της απόρριψης; Αυτής που τελικά δεν έχω καταφέρει να αποφύγω...ούτε σαν θύτης ούτε σαν θύμα;
Πονάνε οι αλήθειες μέσα μου, ή μήπως αυτές άλλο δεν έκαναν από το να ρίξουν τον προβολέα τους πάνω στον αχανή λόφο των απολιθωμάτων, αλήθειες που πέθαναν μέσα στα οστρακά τους; τα ψεματά τους;
Κι ωστόσο υπάρχουν ψέματα μέσα στα οποία μπορείς να βολευτείς δια βίου, να βολέψεις και τη συνειδησή σου παρομοίως, από πάνω να το παίξεις μαχητής, και ήρωας και νικητής δικαιωμένος, να γεράσεις, να πεθάνεις, και ποτέ η αλήθεια σου η μαύρη, απ' το στομάχι να μη φτάσει στη σκέψη σου.
Που είμαι; σε ποιο σώμα μέσα βρίσκομαι; Σε ποιο βαθμό με ορίζουν τα γονιδιά μου, σε ποιο βαθμό ο δρόμος μου, με ελευθέρωσε από τις πρωτόγονες τάσεις μου, ήθη και έθιμα, θεσμοί και παραδόσεις σε ποιο βαθμό μπλοκάρισαν την εξελιξή μου, και γιατί, οι πουτάνες οι αλήθειες να πονάνε τόσο πολύ;

www.katergly.blogspot.com

2009-01-26T23:06:00.003+02:00

Από τη σελίδα αυτή εδώ θέλω να καλωσορίσω στην blogo-κοινωνία, μια σπουδαία ελληνίδα συγγραφέα που μας κάνει την τιμή να βρίσκεται από σήμερα αναμεσά μας, την Κατερίνα Γλυκοφρύδη. θα συμβούλευα όχι μόνο τους νέους επίδοξους συγγραφείς, αλλά κι εκείνους που με αναγνώριση συνοπτικών διαδικασιών φέρουν αυτό τον τίτλο, καθώς και κάθε άλλο επαρμένο και μη γραφιά του ελληνικού διαδικτύου, να επισκέπτεται το blog αυτό της Κατερίνας αν θέλουν πάρουν μια ξεκάθαρη εικόνα περί συγγραφικού ταλέντου και διαχρονικής αξίας, μακριά από κλίκες, ελιτίστικες ομάδες, κυκλώματα, μαϊντανισμούς και μεγαλοστομίες κενές περιεχομένου. Σας αφήνω να την απολαύσετε. Παλιότερες δουλειές της θα βρείτε στο www.refene.com

Ξενοφώντας ο σκράπας

2009-01-19T17:16:00.005+02:00

Πριν από καμιά τριανταριά χρόνια, χώρισα τα τσανάκια με την οικογενειά μου. Θα μου πεις, μα καλά τώρα το θυμήθηκες; Το θέμα είναι ότι εγώ ποτέ δεν το ξέχασα αυτό, δεν μ’ άφηναν οι άλλοι να το ξεχάσω, αλλά όσο για να μιλήσω, ούτε λόγος. Όμως τελευταία, πέρασα κάτι άγριες φάσεις και πρέπει να κάνω μια μικρή αναδρομή, αλλιώς δεν θα καταλάβεις τι με σκάει σήμερα. Πως είναι εκείνες οι ριάλιτι εκπομπές που φωνάζουν κάτι δύσμοιρους να πουν τον πόνο και τα παραπονά τους από τη ζωή, μαζεύονται οι συγγενείς και σκυλοβρίζονται; Και αρχίζει ο πρωταγωνιστής, ο αρχικός καλεσμένος δηλαδή να ξεδιπλώνει τη ζωή του και ο παρουσιαστής τρεις και μια του θυμίζει να συντομεύει γιατί έρχονται οι διαφημίσεις; Εγώ ευτυχώς δεν έχω κανέναν παρουσιαστή εδώ πέρα μα ούτε και σκοπεύω να το τραβήξω τόσο μακριά γιατί γενικά είμαι τύπος συνοπτικός.

Ο βασικός λόγος λοιπόν που εγώ την έκανα από το σπίτι, ήταν ότι δεν γούσταρα να δουλέψω στην οικοδομή. Ο γέρος μου έλεγε πως τέτοιος σκράπας που είμαι σε όλα, δεν υπάρχει περίπτωση να σταυρώσω άλλο επάγγελμα. Στην πραγματικότητα ήθελε να ρίξει εμένα στην οικοδομή γιατί δεν μπορούσε να πληρώσει σπουδές για δυο παιδιά και ο άλλος, ο μεγάλος, είχε δηλώσει από χρόνια πως θέλει να γίνει αρχιτέκτονας. Σου λέει λοιπόν ο γέρος, εντάξει. Θα βάλω τον μικρό να δουλέψει μαζί μου, να του αφήσω και την ξυλεία, ως τότε θα έχει γίνει μάστορας και στο μεταξύ θα μπορούμε να πληρώνουμε οι δύο τις σπουδές του μεγάλου.

Αλλά εγώ δεν είχα αυτά στο νου μου. Εγώ ήξερα πως με λίγη βοήθεια μπορούσα να γίνω καλός στα γράμματα, το ήξερα όμως μόνος μου. Ο μεγάλος ήταν ο έξυπνος της οικογένειας, ο ταλαντούχος, ο γόης, ο μάγκας, εγώ ο σκατάς. Άχρηστο με ανέβαζε ο μπαγάσας ο γέρος μου, μαλακανδρέα με κατέβαζε και δεν με λένε καν Ανδρέα. Ξενοφώντα με λένε, αλλά το όνομά μου δεν το άκουσα ποτέ μέσα σ’ αυτό το σπίτι.
Φώνη με φώναζε η μάνα μου και μ’ έκανε ρεζίλι σε όλη τη γειτονιά, που το είχανε πάρει σχοινί κορδόνι και μ’ έλεγαν σιφόνι και με πλησίαζαν μυρίζοντας δυνατά στον αέρα, για να καταλήξουν στο συμπέρασμα πως η βρώμα ερχόταν από μένα.
-Μη με λες ρε μάνα Φώνη! Ξενοφώντα λέγε με, έτσι με βαπτίσατε!
-Μα είσαι το μωρό μου, το Φωνάκι μου, το χαϊδεμένο μου, από μωρό σε λέω έτσι, δεν μπορώ να το αλλάξω τώρα. Διαμαρτυρόταν εκείνη.
Αφού για τον πατέρα μου άχρηστος ήμουν σε όλα κι ούτε ένα ποτήρι νερό δεν μπορούσα να του πάω χωρίς να το χύσω όπως έλεγε, αποφάσισα να μην προκόψω στην οικοδομή και να πάω να βρω τον ανεπρόκοπο μακριά από το σπίτι. Γλίτωσα έτσι και τη φασαρία και τις βρισιές της τελευταίας στιγμής, «Που πας βρε σκατό, που νομίζεις ότι έγινες άντρας και θα τα βγάλεις πέρα, που δεν έχεις μάθει ούτε τα παπούτσια σου να βρίσκεις μόνος σου, που θα σ’ αρπάξουν τα τσακάλια στην Αθήνα και θα σε κάνουν χασικλή, που θα καταλήξεις σε καμιά φυλακή στο τέλος, αχαΐρευτος, κάτσε δω σου λέω να μάθεις τη δουλειά, να’ χεις κάτι στα χέρια σου να προκόψεις κι εσύ. Κάτσε δω μη σου αστράψω καμιά βαρβάτη και σ΄ αφήσω ξερό κωλόπαιδο, που πήραν αέρα τα μυαλά σου και ξεσηκώθηκες. Στο κάτω κάτω, γίνε εικοσιενός πρώτα και κάνε μετά ότι θέλεις».
Πίσσα ήταν το σκοτάδι όταν την κοπάνησα, χαμπάρι δεν με πήρε κανείς. Με το που έφτασα στην Αθήνα, έμπλεξα αμέσως με κάτι Κνίτες που τα λέγανε ωραία για την ισότητα των ανθρώπων και κόλλαγα μαζί τους αφίσες για ψήφο στα 18 και άλλα παρόμοια. Αλλά ήμουνα πολύ χαζός και γι’ αυτούς, δεν καταλάβαινα την καθοδήγηση, όταν άρχιζαν να τα λένε επιστημονικά μ’ έπιανε νύστα εμένα, πολλοί –ισμοί ρε παιδάκι μου και που να τους θυμάσαι όλους κι ο γέρος μου μια φορά που ένας τον έβρισε κομουνιστή, του έφερε μια καρέκλα στο κεφάλι και τον έστειλε στο νοσοκομείο, κι εγώ ήμουν ένας σπόρος τόσος δα που τα έβλεπα αυτά, και ήξερα από τότε πως δεν πρέπει να επιτρέψω σε κανένα να με βρίσει κομμουνιστή, αλλά τώρα αυτοί εδώ με αποκαλούσαν σύντροφο και μίλαγαν για το ήθος του σωστού κομμουνιστή, κι άλλοι έλεγαν τι θα πει σωστός και λάθος κομμουνιστής, είτε θα είναι κάποιος είτε δεν θα είναι κι εμείς είμαστε γιατί έτσι το επιλέξαμε, κι εγώ καθόμανε σαν τον χάνο και τους άκουγα κι αναρωτιόμουν εγώ τι είμαι, μέχρι που ήρθαν και τα άλλα.

Ένα σωρό όμορφα κορίτσια εκεί μέσα, είχε και πολλά άχαρα δε λέω, αλλά μερικά με τα μακριά τους τα μαλλιά και τα μακριά τους τα φουστάνια και τ’ αθώα τους ονειροπόλα μάτια, ήταν να τα πίνεις στο ποτήρι. Και να μη τολμάς να πλησιάσεις καμία, τι σκατά σύντροφος ήμουν αν δεν μπορούσα καμιά να συντροφέψω στο κρεβάτι της αν μ’ εννοείς, έπηξα στη χυλόπιτα εκεί μέσα. Αααα σύντροφε, όλα κι όλα. Μεταξύ συντρόφων υπάρχει σεβασμός. Λες και είναι έλλειψη σεβασμού να υμνήσεις μαζί με το μυαλό και το σώμα της, και την ίδια στιγμή να έρχονται οι φωτισμένοι, κάτι του τομέα, του γραφείου, της γραμματείας και να μας παίρνουν τις καλύτερες, αϊ στο διάολο είπα από δω πέρα και την έκανα κι από κει να βρω την υγειά μου. Ωστόσο το σπόρο της η οργάνωση τον είχε ρίξει μέσα μου, και τώρα ήμουν αριστερός με βούλα, αριστερός κι αδέσμευτος σαν ελεύθερο πουλί έτοιμος να φέρω καρέκλα στο κεφάλι όποιου τολμούσε να μου πει ότι εγώ δεν είμαι κομμουνιστής, γιατί δεν είχα μάθει ακόμα ότι ούτε ήμουν ούτε θα γινόμουν ποτέ, αφού η ζωή αυτή δεν θα μ’ έφτανε για να καλυτερεύσω σαν άνθρωπος. Περίμενα που λες την ευκαιρία, όταν θα ήμουν σε καλύτερη θέση και θα είχα και μια δουλειά της προκοπής να πάω να τη βγω στον πατέρα μου που με έλεγε άχρηστο και να τον δουλέψω λίγο για τα αριστερά κατά τα άλλα φρονηματά του και να τον ρωτήσω πως την έβγαλε καθαρή αυτός όταν όλοι οι αριστεροί γειτονές του μπουζουριάστηκαν στις φυλακές και μάζευα και μάζευα πράγματα να του πω όταν θα ερχόταν η ώρα.
Αλλά η ώρα αυτή δεν ήρθε ποτέ και εγώ στο μεταξύ έγινα τσιράκι ενός μηχανουργού που με μάθαινε τη δουλειά και σε πέντε χρόνια μέσα είχα γίνει αρχιμηχανουργός κι επειδή είχα εξοικειωθεί με τα μηχανικά πολύ πήγα και τέλειωσα ένα νυχτερινό σχολείο και πέρασα ηλεκτρολόγος μηχανολόγος στα ΤΕΙ.

Η ζωή μου ήταν γεμάτη από πολύ τρέξιμο αλλά και πολύ ενθουσιασμό, να τα κάνω όλα και να τα προλάβω όλα, και στη δουλειά μου πολύ καλά τα πήγαινα, ήμουν τώρα συνέταιρος με τον μαστορά μου και είχα και το δίπλωμα κρεμασμένο στο κάδρο, ενώ στη σχολή μέσα κατάλαβα γιατί δεν γούσταρα ποτέ τα λαϊκά. Στο σπίτι μου το γονικό δεν άκουγες άλλο από λαϊκά και επειδή ελάχιστα ξεμύτιζα όσο βρισκόμουν εκεί δεν ήξερα τι άλλες μουσικές υπάρχουν, δηλαδή ήξερα, τα άκουγα στο ράδιο αλλά ο πατέρας μου έλεγε πως αυτά είναι τραγούδια για αλήτες και γιε γιέδες, το ίδιο έλεγαν και στο κόμμα μετά και φοβόμουν κάπως να πω ξεκάθαρα ποια μουσική μου αρέσει, αλλά στη σχολή γνώρισα πολλούς σαν κι εμένα και από κει και πέρα άκουγα ελεύθερα ότι μου άρεσε. Στα εργαστήρια ήμουν πρώτος και στη θεωρία με βοηθούσε μια κοπελιά που τα καταλάβαινε πολύ καλύτερα θεωρητικά και μου τα εξηγούσε, συνάδελφος, κι αυτή μηχανολόγος έγινε. Χαθήκαμε μετά την αποφοίτηση και καμιά πενταετία μετά την είδα μια μέρα να κάθεται έξω από μια καφετέρια και πήγα τ’ ανάσκελα. Αναρωτιόμουν πόσο μαλάκας ήμουν χωμένος μέσα στην προσπάθεια να φτιάξω τη ζωή μου και τι ζωή μπορείς να φτιάξεις όταν δεν έχεις ένα τέτοιο πλάσμα δίπλα σου κι εκεί επιτόπου χωρίς άλλη εισαγωγή στη δική της κραυγή, -Ξενοφώντα! Της είπα, -Με παντρεύεσαι;
Δεν με πήρε στα σοβαρά την πρώτη αυτή φορά που τη ρώτησα αλλά με την επιμονή μου, κατάφερα τελικά να της αποσπάσω το ναι και να’ μαστε μια μέρα ζευγάρι με την Αγγελικούλα μου και δυο πιτσιρίκια να τα πίνεις στο ποτήρι.
Και καλά μέχρι εδώ, σου έδωσα να καταλάβεις τη ζωή μου συνοπτικά και το χαρακτήρα μου, αλλά υπάρχουν και τα στο μεταξύ που αφορούν τους άλλους και τις επαφές τους μαζί μου. Ένας λοιπόν απ’ αυτούς τους στο μεταξύ, ήταν ο αδελφός μου, που τα σκάτωσε τελικά στη σχολή, την παράτησε μετά από χρόνια που ταλαιπωρούσε το γέρο μας και την τσέπη του χωρίς λόγο και κατέληξε στην οικοδομή μαζί τους, ταλαντούχος στο χτίσιμο. Είχε μάθει αυτός άλλη ζωή, του άρεσαν όλα τα φανταχτερά, αμάξια, γυναίκες, εστιατόρια, ξενοδοχεία, ότι λεφτά είχε λάβει από το γέρο μας τα είχε σπαταλήσει σε αυτά ενόσω ήταν ακόμα ελεύθερος κι όπως το χούι δεν βγαίνει πριν από την ψυχή, συνέχισε με παρόμοιους ρυθμούς και μετά το γάμο του. Η Καρμοίρα η γυναίκα του ήταν χειρότερη απ’ αυτόν , ένα αγόραζε αυτός, δέκα αυτή, να φτιάξουμε το σπίτι μας όμορφο έλεγε στην αρχή, ν’ ανανεώσουμε το σπίτι μας, έλεγε μετά, και δώστου τα χιλιάρικα να πετάνε στον αέρα για τους αστακούς και τα καβούρια και τα γυαλιά κατάλληλα γι’ αλλεργικά μάτια. Ήρθε ήρθε το πράγμα, απηύδησε ο φουκαράς ο γέρος μου, του είχε αφήσει όλη την ευθύνη της οικοδομής και λεφτά δεν είχανε ούτε τους εργάτες να πληρώσουν, τα παίρνει στο κρανίο στο τέλος και τον διώχνει συν γυναιξί και τέκνοις να δοκιμάσει την τύχη του στην Αθήνα.
Αυτός, για δική μου κακή τύχη, την τύχη του τη σύνδεσε στην Αθήνα με μένα και μια ανυποψίαστη ημέρα που μόλις είχα ξεσκίσει δυο πιάτα από τα φανταστικό παστίτσιο της Αγγελικούλας μου, χτυπάει το τηλέφωνο.
-Τι κάνεις αδελφέ; Χαθήκαμε. Είμαι στην Αθήνα τώρα. Έλα καμιά βόλτα από δω να σε δω και να τα πούμε.

Εμένα για να πω την αλήθεια δεν μου καλοκάθισε αυτή η επαφή, αλλά η Αγγελικούλα, που ήταν το τέταρτο παιδί μιας αγαπημένης και ψυχοπονιάρας οικογένειας, επέμενε. «Αδέλφια είσαστε. Αρκετά κράτησε αυτή η απόσταση. Δεν σου έκανε και τίποτα. Να πας. Να τον δεις. Κι αν χρειάζεται οτιδήποτε, να τον βοηθήσεις. Έτσι κάνουν τ’ αδέλφια.
Εντάξει λοιπόν. Έτσι κάνουν τ’ αδέλφια, έτσι έκανα κι εγώ. Πήγα. Άκουσα τα παραπονά του για το γέρο, για τη ζωή, για την ατυχία του και μετά με ρώτησε αν ξέρω κανέναν να ψάχνει για εργολάβο. Τέτοιον εγώ δεν ήξερα, ήξερα μόνο ανθρώπους που ψάχναν για μηχανικούς ή εργάτες, αλλά δεν του άρεσε σαν ιδέα και περίμενε την ευκαιρία για να αναλάβει κάποια ανέγερση. Στο μεταξύ τα παιδιά του είχαν ρημάξει τις συκιές της γειτονιάς γιατί η γυναίκα του δεν είχε πια μούτρα να ψωνίζει βερεσέ από το μπακάλη κι κει επενέβη πάλι η Αγγελικούλα. –Έλα Νώντα μου, αφού ξέρω τι άνθρωπος είσαι εσύ. Το βαστάει η καρδιά σου να πεινάνε αυτά τα παιδάκια; Πήγαινε ψυχή μου αφησέ τους μερικά χρήματα και δεν πειράζει, ρίχ’το στο γιαλό.
Είναι αλήθεια, δεν το βάσταγε η ψυχή μου κι έτσι παρά τη φαινομενική μου γκρίνια μου άρεσε που η Αγγελικούλα μου κόλλησε πάλι. Σηκώνομαι μια και δυο να πάω στο σπίτι του Ηλία, έτσι λένε τον αδελφό μου, ν’ αφήσω στην κυρά του καμιά δραχμή για τα παιδιά. Νόμιζα πως αν πάω πρωί και λείπει να ψάχνει τις οικοδομές ο αδελφός όπως το συνήθιζε, θα απέφευγα να τον ντροπιάσω για τα χρήματα να ντροπιαστώ κι εγώ αν σε περίπτωση ένιωθε ότι τον προσβάλω. Μια γυναίκα όσο να’ ναι, μπροστά στον κίνδυνο να μείνουν νηστικά τα παιδιά της, θα το χειριζόταν διαφορετικά. Φτάνω έξω από το σπίτι τους λοιπόν, και τι να δω.
Δυο περιπολικά της αστυνομίας παρκαρισμένα απέξω, να έχουν βάλει το φορτηγάκι για τα ξύλα του Ηλία αναμεσά τους, μέσα του ο Ηλίας να προσπαθεί να τους ξεφύγει και στην πόρτα η γυναίκα του η Αντωνία να φωνάζει και να χτυπιέται. –Αφήστε τον καλέ, μη τον στριμώχνετε, είναι ήδη στριμωγμένος θα κάνει καμιά τρέλα.
Πλησιάζω σοκαρισμένος τους αστυνομικούς και τους ρωτάω τι συμβαίνει.
-Υπάρχει δικαστική απόφαση για κατάσχεση, μου λένε, μέσα στο σπίτι είναι ο δικαστικός κλητήρας και μαζεύει τα πράγματα, αλλά συμπεριλαμβάνεται και το φορτηγάκι σ’ αυτήν από το οποίο ο αδελφός σου δεν θέλει να βγει.
-Μια στιγμή, να πάω να βρω τον κλητήρα. Λέω στον αδελφό μου. Μπαίνω στο σπίτι λοιπόν και πετυχαίνω τον κλητήρα στο δωμάτιο των παιδιών να ξεχωρίζει ανάμεσα στα παιχνίδια τους τα πράγματα κι αυτά αγκαλιασμένα να κλαίνε.
-Τι κάνεις βρε παλιάνθρωπε στο δωμάτιο των παιδιών; Τον ρωτάω έξαλλος.
-Δεν είμαι παλιάνθρωπος κύριε! Δικαστικός κλητήρας είμαι, εντολές εκτελώ, τη δουλειά μου κάνω.
-Και τέτοιος ζήλος να εκτελέσεις τις εντολές μ’ αφήνει άφωνο. Πόσα θέλεις άμεσα να τους παρατήσεις ήσυχους και να γίνει διακανονισμός μετά;
-Τόσα. Λέει το τσουχτερό του ποσόν ο κλητήρας που βεβαίως ήταν το ένα τρίτο του συνολικού ποσού που όρισε το δικαστήριο και αφού του έδωσα τα χρήματα που κρατούσα για τα παιδιά μαζί μου, ξεκουμπίστηκε για την ώρα κι έφυγε. Πήρε μαζί του και το μπατσαριό, ήρθε ο Ηλίας μέσα κι κάτσαμε να πιούμε έναν καφέ να ηρεμήσουμε και να δούμε την κατάσταση με ψυχραιμία.

Κανονίσαμε να ζητήσει έναν διακανονισμό με το δικηγόρο του αντιδίκου του για να πληρώσει τα λεφτά λίγα λίγα με δόσεις, που ωστόσο δεν μπορούσαν να είναι κάτω από 600 ευρώ το μήνα και άρα έπρεπε άμεσα να βρει κάποια δουλειά. Του πρότεινα ξανά να έρθει να δουλέψει μαζί μου στο μηχανουργείο, στα όπα όπα θα τον είχα εκεί μέσα, αδελφός μου ήταν, θα μάθαινε σιγά σιγά και τη δουλειά, είπε, -Όχι αδελφέ, φχαριστώ, θα βγω να ψάξω για καμιά οικοδομή, κάτι θα κάνω. Και αμέσως μετά έστρεψε τη συζήτηση σε κάτι άσχετο, σαν να μην είχε γίνει τίποτα στο μεταξύ.
Γύρισα στο σπίτι μου πολύ προβληματισμένος και για το λόγο ότι είχα μπει εγγυητής για την εξόφληση του χρέους του και πλεον το έβλεπα καθαρά ότι εγώ θα τα πλήρωνα όλα. Στην Αγγελικούλα δεν είπα κουβέντα γιατί δεν ήθελα να την ανησυχήσω. Και αφού πέρασε ο πρώτος μήνας, μου ήρθε η ειδοποίηση από την τράπεζα, να περάσω αμέσως από κει να φροντίσω για την καταβολή της δόσης, αλλιώς το σπίτι μου κινδυνεύει. Μια και δυο πήγα και πλήρωσα τη δόση κι επανέλαβα το ίδιο άλλες εφτά οκτώ φορές από τότε και μετά μέχρι που εξοφλήθηκε το χρέος του Ηλία.

Είναι αλήθεια πως από κει και μετά δεν ξέρω τι έκαναν τι έτρωγαν αυτοί και τα παιδιά τους, αν έτρωγαν γιατί κι εγώ έτρεχα να πληρώσω όλα αυτά τα έξοδα και δούλευα ολημερίς, ωστόσο η Αγγελικούλα πήγαινε συχνά να τους δει και ήξερα πως όλο και κάτι τους κουβαλούσε. Ύστερα μου είπε πως δεν τους βλέπει πια τόσο συχνά, γιατί δεν έχουν και τόση ανάγκη πια, έχει αναλάβει την ανέγερση μιας μεγάλης οικοδομής ο Ηλίας, μπήκαν κάποια χρήματα στο σπίτι και είναι όλοι τους μια χαρά. Ηρέμησα κι εγώ από το άγχος αυτό κι αφοσιώθηκα στα δικά μου.
Ο Ηλίας για μια περίοδο είχε πάρει τ’ απάνω του. Περνούσα με το αμάξι μου από τις οικοδομές και σε πολλές απ’ αυτές έβλεπα αναρτημένες ταμπέλες με το ονομά του, χαιρόμουν όσο να πεις, είχε καταφέρει να χρησιμοποιήσει τα ταλέντα και το μυαλό του τελικά, μπορούσε τώρα να φροντίσει την οικογενειά του.

Δυστυχώς για όλους μας το σκηνικό μετά από δυο χρόνια επαναλήφθηκε.
Ένας συνεταιρός του στις επιχειρήσεις, πήρε όλα τα λεφτά των ιδιοκτητών και την κοπάνησε για Αφρική αφηνοντάς τον με τα χρέη.
-Α ρε αδελφέ, άτυχος είσαι. Κι ότι ετοιμαζόμουν να σου ξοφλήσω το χρέος. Μου είπε ο Ηλίας όταν πήγα να τον δω. Δεν ήταν φυσικά η ώρα για τέτοιες συζητήσεις, έγιναν οι ίδιες κινήσεις και το νερό μπήκε κατά κάποιο τρόπο στ’ αυλάκι του. Από κει και πέρα η οικογένεια επιβιωνε με κάτι μικρές δουλίτσες εδώ κι εκεί που έπαιρνε ο Ηλίας, ενώ κάποιες έπαιρνε και για τους δυο τους ο γιος του που στο μεταξύ μεγάλωσε και κάπως βόλευαν την κατάσταση.

Πως λένε η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη; Έτσι την πάτησα κι εγώ που αρρώστησα κι έπρεπε να κάνω εγχείριση καρδιάς ας όψεται το τσιγάρο και το καυσαέριο. Η Αγγελικούλα μέρα νύχτα δίπλα μου, τα παιδιά στο σχολείο, δεν τα αφήναμε να πολυέρχονται για να μην πάρουν είδηση τη σοβαρότητα της κατάστασης μέσα σε περίοδο διαγωνισμών για την μεγάλη μου και η Αγγελικούλα όταν αποκοιμιόμουν περπατούσε πάνω κάτω στο διάδρομο του νοσοκομείου περιμένοντας να φανεί κανένας γιατρός, να τον ρωτήσει για την κατάσταση της υγείας μου.
Η ασφάλεια μου κάλυψε το ένα τέταρτο της εγχείρισης, τα υπόλοιπα τα έβαλα από την τσέπη μου, αλλά δεν μπορούσα να διαθέσω ότι είχα και δεν είχα γιατί ένα ποσόν είχε υπολογιστεί για τις σπουδές των παιδιών μου κι αυτό είχα αποφασίσει να παραμείνει άθιχτο. Ευτυχώς και δεν χρειάστηκε να πάρω δάνειο για περαιτέρω νοσηλεία ή άλλη εγχείριση αφού από την πρώτη ο οργανισμός μου άρχισε να αποκαθίσταται και να δυναμώνει. Δεν θα μπορούσα όμως να δουλεύω πια όπως πριν, θα έπρεπε να προσέχω και με το σκύψιμο και με τα βάρη, που πάει να πει πως οι βοηθοί μου υπό την καθοδηγησή μου θα έκαναν τώρα την περισσότερη δουλειά κι αυτό μου κακοφαινόταν. Όλα τα συνηθίζει κανείς όμως. Έτσι λένε. Μόνο εγώ φαίνεται δεν μπορώ τίποτα να συνηθίσω.
Στο νοσοκομείο δεν ήρθε ο Ηλίας να με δει αλλά τον δικαιολόγησα γιατί είχε πάρει δουλειά εκτός Αθηνών κι εκτός αυτού μου είχε πει η Αγγελικούλα ότι δεν τους είχε ειδοποιήσει. Η μάνα μου και ο πατέρας μου ήρθαν στην Αθήνα τρεις μέρες μετά την εγχείριση αλλά να βλέπω τόση στενοχώρια και αγωνία στα μάτια τους δεν το μπορούσα και τους είπα να μην έρχονται κάθε μέρα, άλλωστε τώρα είμαι καλά, τους ξεπέρασα τους κινδύνους ενώ για κείνους δεν ήταν καλό να κυκλοφορούν μέσα στους δρόμους με τη ζέστη. Έμεναν στο σπίτι του Ηλεία όπου θα είχαν κάποιον να τους φροντίζει κι άκουγα καμιά φορά τη γυναίκα του που φώναζε εξ αποστάσεως –Περαστικά! Όταν μιλούσα στο τηλέφωνο με τη μάνα μου, αλλά το ακουστικό δεν το έπιασε ποτέ στα χέρια της. Ας είναι. Δεν έχω απαιτήσεις από ξένους ανθρώπους.
Για να μη μεμψιμοιρώ, όλα καλά μου πήγαν από κει και πέρα, η δοκιμασία ξεπεράστηκε και εγώ ξαναγύρισα στη δουλειά μου, κατά τι λιγότερος από πριν, αλλά ακόμα παραγωγικός πράγμα που μου έδινε ιδιαίτερη χαρά.
Η μεγάλη μου πέρασε στην ανωτάτη βιομηχανική Θεσσαλονίκης και με το φευγιό της τα έξοδα αυξήθηκαν, ενώ η μικρή τελειώνει κι αυτή το λύκειο φέτος, ποιος ξέρει σε ποιο μέρος θα περάσει κι αυτή, να είναι τουλάχιστον Θεσσαλονίκη κοντά στη μεγάλη, αλλά δεν τα κανονίζουμε εμείς αυτά. Η μεγάλη λείπει, η μικρή όλη μέρα τρέχει έξω στα φροντιστήρια και στις άλλες δραστηριότητές της, μείναμε δυο κούκοι στο σπίτι η Αγγελικούλα κι εγώ, η Αγγελικούλα μου, που μου ανέβασε πίεση κι ανησυχώ, γι’ αυτό κι αποφάσισα να την πάω διακοπές το περασμένο καλοκαίρι και την πήγα στο νησί να κάνει κανένα μπάνιο και να δω με την ευκαιρία αυτή και τα γερόντια μου που πια δεν καλοπερπατάνε, ούτε πολυακούνε τι τους λες.
Πέρασα να δω και τη θεία Μαρουσώ που μας φιλοξενούσε τα καλοκαίρια στο σπίτι της όταν πηγαίναμε για παραθερισμό με τον Ηλία, αδελφή του μπαμπά η θεία η Μαρουσώ, η μεγαλύτερη από τα τρία αδέλφια της οικογένειας. Δεύτερος ήταν ο πατέρας της Θεανώς, μοναδικό κορίτσι ανάμεσα στα παιδιά που τη λατρεύω σαν αδελφούλα μου και τρίτος ο πατέρας μου. Στο νησί λοιπόν, στη Σαντορίνη, συνάντησα και τη Θεανώ που είχα να τη δω απ’ τα πέρσι αλλά και τον αδελφό μου τον Ηλία, που είχε έρθει απροειδοποίητα για μερικές μέρες. Ήμουν χαρούμενος που βρισκόμασταν και οι τρεις εκεί πέρα, θα θυμόμασταν τις παλιές μας τρέλες κι ετοιμαζόμουν να τους κάνω πρόταση για βραδινή έξοδο, όταν με σταμάτησε η Θεανώ σοβαρή.
-Τώρα που οι άλλοι είναι μέσα, Ξενοφώντα, έχω κάτι σοβαρό να σου πω. Δεν ήρθα εδώ για διακοπές. Ήρθα γιατί με κάλεσε η θεία η Μαρουσώ για να μου γράψει το σπίτι της. Από τη θεία έμαθα πως ο πατέρας σου κάλεσε και τον Ηλία για τον ίδιο σκοπό. Να του γράψει το σπίτι σας και τα χωράφια. Νόμιζα πως είχαν καλέσει κι εσένα, αλλά κατάλαβα ότι δεν έχεις ιδέα.
-Όχι δεν έχω της είπα. Και πως έγινε αυτό; Ποιανού απόφαση ήταν αυτή έτσι ξαφνικά; Πότε πάρθηκε;
-Τους τηλεφωνούσε ο Ηλίας από την Αθήνα και τους πίεζε να το κάνουν. Τον κυνηγούν πάλι στην Αθήνα για χρέη, μένει όπως ξέρεις στο ενοίκιο και θέλει τώρα να μετακομίσει εδώ για να μη έχει κι αυτό να πληρώνει. Εμένα με ειδοποίηση η θεία να έρθω να τελειώνουμε με το θέμα αυτό. Κι έτσι αύριο θα πάμε στο συμβολαιογράφο όλοι μαζί για να κάνουμε τις μεταβιβάσεις. Στα λέω να τα ξέρεις γιατί δεν πρέπει να γίνει τίποτα ερήμην σου κι αφού δεν ανέλαβαν αυτοί που έπρεπε να σ’ ενημερώσουν, κάποιος έπρεπε να το κάνει.
-Σ’ ευχαριστώ ξαδέλφη. Εσύ ήσουν πάντα εντάξει με όλους. Κι άλλωστε το τι και σε ποιον θα αφήσει η θεία είναι δικό της θέμα και καλά κάνει άλλωστε, την έχεις φροντίσει.
-Τι θα κάνεις εσύ με τους άλλους;
-Ότι έκανα πάντα. Τον ανήξερο. Αλλά σε παρακαλώ μη μάθει τίποτε η Αγγελικούλα και ταραχτεί. Την έφερα εδώ για να ηρεμήσει…
-Μην ανησυχείς.
Είπε η ξαδέλφη μου η Θεανώ και αφού με φίλησε σηκώθηκε για να πάει στη θεία.
Εγώ, για να μην ακούσει η Αγγελικούλα τα σχέδια των άλλων, της πρότεινα να κατέβουμε μια βόλτα στην παραλία, να φάμε και κάτι έξω και το κορίτσι μου δέχτηκε με χαρά. Κρατήθηκε από πάνω μου στον κατηφορικό δρόμο καθώς βαδίζαμε προς το αμάξι μας. Στα μισά της διαδρομής συναντήσαμε τον Ηλία με την Αντωνία. –Τι έγινε αδελφέ; Για πού το έβαλες;
-Α, μια βόλτα μέχρι την παραλία. Του απάντησα, έρχεσαι;
-Να προσέχετε τον κακό λάκκο, έχει πολλά κουνούπια εκεί ακόμα και τη μέρα γιατί ο λάκκος είναι δίπλα από τη θάλασσα. Πηγαίνετε από την άλλη μεριά καλύτερα. Δεν μπορώ γαμώτο να έρθω γιατί θέλει ο μπαμπάς να πάμε να δούμε έναν φίλο του που θέλει να χτίσει σπίτι. Και με θέλει μαζί για να του κλείσω τις τιμές. Μπορεί να σας προλάβουμε μετά. Αν όχι, καλά να περάσετε.
Είπε ο αδελφός μου ο Ηλίας και προχώρησε βιαστικά προς την ανηφόρα.
Το ειρωνικό μου χαμόγελο δεν ξέφυγε της Αγγελικής.
-Κάτι σου συμβαίνει εσένα. Μου είπε. Είσαι σίγουρος ότι όλα είναι καλά;
-Δεν είσαι εδώ; Δεν είσαι καλά; Δεν είσαι μαζί μου; Δεν είναι τα παιδάκια μας καλά; Όλα καλά μωρό μου. Καλύτερα δεν γίνεται.
Κι αγκαλιάζοντας την από τους ώμους, τη βοήθησα να καθίσει στη θέση της μέσα στο αμάξι. Εκείνη μ’ έναν τρόπο που πάντα με ξεσήκωνε, τρίφτηκε ναζιάρικα στο χέρι μου.
-Πόσο χαίρομαι Ξενοφώντα μου που τα βρήκες πάλι με την οικογενειά σου! Πόσο χαίρομαι που σας βλέπω όλους μαζί για πρώτη φορά ύστερα από τόσα χρόνια! Είναι οι καλύτερες διακοπές που έχουμε πάει αυτές. Σ’ ευχαριστώ αγάπη μου.
Έτσι κλείσανε τα θέματα αυτό το καλοκαίρι στο νησί μου στη Σαντορίνη. Με την αφελή αυτή δήλωση της Αγγελικούλας μου, κλείσανε τα θέματα μιας ζωής και μιας υπόστασης, που έξω απ’ αυτήν, πριν από αυτήν και μετά από αυτήν, δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ για κανέναν. Κι ας λέει πως είμαι γαλίφης και της τα λέω για να τη ρίχνω, να τη φέρνω στο φιλότιμο όταν κάτι θέλω από κείνη.
Κατάλαβες φίλη μου;

Οι σύγχρονοι δούλοι

2009-01-17T05:03:00.002+02:00

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ την υπόθεση με την συνδικαλίστρια που της έριξαν βιτριόλι στο πρόσωπο και την υποχρέωσαν και να το καταπιεί. Η είδηση από μόνη της είναι φρικιαστική, ωστόσο όχι τόσο για να ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων του κόσμου των πολιτικών κομάτων και του ίδιου του κράτους. Στην πραγματικότητα τι έγινε; Το βαθύτερο στην ουσία χτύπημα στην καρδιά της δημοκρατίας, αν αυτή υπήρξε ποτέ σ' αυτή τη χώρα.
Οι καθαρίστριες, τελευταίος τροχός στο γρανάζι της παραγωγής, είναι στην πραγματικότητα το μέτρο σύγκρισης για κάθε άλλο επάγγελμα μέσα στην πολιτεία. Δίνουν και το τελευταίο γραμμάριο της δυναμής τους για ένα ξεροκόματο και με αυτά τα πενιχρά χρήματα, μεγαλώνουν τα παιδιά τους ωθώντας τα να καταλάβουν μια καλύτερη θέση μέσα στην κοινωνία. Είναι απροστάτευτες στα χέρια και στα νύχια του κάθε εργοδότη, και ειδικά αυτές που δουλεύουν στα συνεργεία καθαρό εμπόρευμα που εκτιμάται ανάλογα με τη δύναμη της παραγωγής του, τη φυσική του κατάσταση, την ηλικία του, και το βαθμό της ανάγκης του. Όσο πιο πολύ ανάγκη έχει να δουλέψει μια γυναίκα που καταφεύγει σε αυτή τη λύση, τόσο πιο σκληρές είναι οι συνθήκες που θα αντιμετωπίσει τόσο πιο πολύ εφαρμόζει το, δεν βλέπω δεν μιλάω δεν ακούω.
Η καθαρίστρια ακόμα και σήμερα, για να μην πω ιδίως σήμερα, αντιμετωπίζεται με ρατσισμό, απαξία, περιφρόνηση, βρίσκονται στο τελευταιο σκαλοπάτι της εργασιακής και κοινωνικης βαθμίδας, στιγματίζονται από το επαγγελμά τους, δεν τις συνδέουν με καμιά άλλη ιδιότητα και συχνά πυκνά είναι οι κύριες ύποπτες για τις απώλειες των αντικειμένων στους εργασιακούς χώρους ενώ η υπαρξή τους και μόνο δημιουργεί την ψευδαίσθση της ανωτερότητας σε κάθε άλλο κλάδο, σε κάθε άλλη γυναίκα που έχει κρατηθεί μακριά από το επάγγελμα.
Ελάχιστες προλαβαίνουν να βγουν στη σύνταξη, αν υποθέσουμε ότι συμπληρώνουν και τα ένσημα, αχρηστεύονται πολύ νέες, ξοφλάνε σαν γυναίκες πολύ νέες, πεθαίνουν πιο μπροστά από κάθε άλλη κατηγορία εργαζόμενων.
Αν θέλεις λοιπόν να δεις την πραγματική εικόνα ενός κράτους, παρακολούθησε το βιοτικό επίπεδο και τις συνθήκες ζωής αυτού του κλάδου και θα έχεις ολόκληρη την εικόνα.
Μια κοπέλα ιστορικός, (το τόνιζαν ξανά και ξανά στις ειδήσεις αυτό, λες και ήταν απορίας άξιο πως μια ιστορικός κατέληξε να κάνει αυτή τη δουλειά, απόδειξη ότι δεν έχουν ιδέα τι άνθρωποι βρίσκονται στις δουλειές αυτές αφενός, αφετέρου καλά και ήταν ιστορικός για να δοθεί μια κάποια έκταση στο γεγονός, αν ήταν μια από τις τόσες ασπούδαστη καθαρίστρια, θα είχε περάσει στα πολύ ψιλά, αυτή είναι η αξία των ανθρώπων σήμερα), συνδικαλίστρια, όμορφη κι όλας, μητέρα ενός μικρού παιδιού, δέχτηκε επίθεση από "αγνώστους" με βιτριόλι, εξαιτίας της συνδικαλιστικής της δραστηριότητας. Μια άλλη, συναδελφός της, βγήκε να δώσει συνέντευξη να πει την αλήθεια και την έβαλαν απέναντι -στο άλλο παράθυρο- με τον Νο 1 της εταιρείας καθαρισμού, αυτού που απασχολεί 2000 άτομα επισήμως με ικα για δύωρη απασχόληση έναντι ενος γεμάτου εξάωρου-οκτάωρου που συμπληρώνουν οι πιο πολλοί, ο μεγάλος, ο πέρα από κάθε υποψία, ο κύριος αρχηαρχήδας που η γυναίκα μόλις τον άκουσε, κατάπιε τη γλώσσα της και τον εξαίρεσε από τους κακούς, μιλώντας για άλλες εταιρείες κακές και για άλλα αφεντικά κακά. Διότι η γυναίκα είναι ακόμη εργαζόμενη και ξέρει τι σημαίνει μαύρη λίστα στο χώρο και όσο κι αν προσπαθεί αυτή και οι άλλες να βελτιώσουν μέσω του συνδικαλισμού τις συνθήκες στο χώρο τους, μετά το τελευταίο σκαλοπάτι της εργασιακής και κοινωνικής βαθμίδας, γνωρίζει περισσότερο από τον καθένα ότι ακολουθεί η πείνα. Ο συνδικαλισμός δεν είναι καθόλου εύκολη και βατή υπόθεση στους χώρους αυτούς. Αντιμετωπίζεται με σαρκασμό, απολύσεις, απειλές, εκβιασμούς και τελικά με βιτριόλι. Οι δούλες της σύγχρονης κοινωνίας, θα περιμένουν πολύ καιρό ξανά για μια Σπαρτακίνα των ημερών που θα τις βοηθήσει να καταλάβουν την αξία τους και να διεκδικήσουν τη θέση που τους αξίζει, στη ζωή.

Και επι γης ειρήνη;

2008-12-28T13:25:00.002+02:00

Αυτοί που πήρανε τη γη των Παλαιστινιών κι έκτοτε σκοτώνουν τα παιδιά τους και τους ίδιους, έχουν την ίδια βίβλο με τη δική (μας), σκεφτείτε το. Αυτοί που ενοχλήθηκαν τον τελευταίο καιρό γιατί οι διαδηλωτές τους χάλασαν το εορταστικό κλίμα των ημερών, δεν φρικάρισαν και δεν αντέδρασαν καθόλου για τον βομβαρδισμό στα σχολεία της γάζας και για το θάνατο τόσων αθώων παιδιών. Δεν θορυβούνται καθόλου που ένας ολόκληρος λαός διώχνεται από τα εδάφη του τόσες δεκαετίες τώρα, δεν βγαίνουν στους δρόμους να φωνάξουν γιατί οι γραμματείς και οι φαρισαίοι της θρησκείας τους από την κεφαλή μέχρι τα πόδια τόσο ανεπανόρθωτα ξεφτιλίζουν τα νοήματά της, τα ίδια αυτά νοήματα για τα οποία έχουν πεθάνοι οι μαρτυρές τους. Παρά το θεωρούν βανδαλισμό και αντιχριστιανικό να καεί το εβραϊκό δέντρο στο σύνταγμα, λες κι αυτό είναι το δικό μας έθιμο από τη μια και λες κι αυτή είναι η ουσία του επι γης ειρήνη από την άλλη.
Συνεχίστε τις γιορτές και τις κωδωνοκρουσίες σας καλοί χριστιανοί, αφού πατρίδα, γη και ζωή δικαιούνται να έχουν μόνο οι ομοθρησκοί σας ή αφού ποσώς θα σας ενδιέφερε η τύχη ενός λαού όποιας θρησκείας, βρίσκεται έξω από την επικράτεια των συνόρων σας. Συνεχίστε να πλακώνεστε στο ξύλο παπάδες και αρχιπαπάδες στα ιεροσόλυμα, για το ποιος έχει τα περισσότερα δικαιώματα στον πανάγιο τάφο, χωρίς να αναρωτηθείτε ούτε μια φορά πως αν ο Χριστός ήταν αυτός που έχετε προβάλει, πρώτος αυτός θα αφάνιζε τον τάφο του, αφου τάχα γι' αυτόν έγιναν τόσα εγκλήματα μέσα στους αιώνες, πρώτος αυτός θα τιμωρούσε τα εκλεκτά του παιδιά, που σαν τέτοια σκοτώνουν τα παιδιά του λαού που εκτόπισαν από τη γη του. Τέτοια είναι η δικιά σας "επι γης ειρήνη", τέτοια ήταν πάντοτε, τέτοια θα είναι.

μάσκες

2008-12-15T18:45:00.000+02:00

Γιατροί και νοσοκόμες με τις μάσκες τους
και μ' έναν προβολέα στις τομές που ανοίγουν
ψάχνουν τη ρίζα της αρρώστειας στα ενδότερα
κάποιες ασθένειες δεν γίνεται αλλιώς να φύγουν.

Και οι ποδηλάτες στην πόλη με τις μάσκες τους
και την ανάσα τους συγχρονισμένη στις κινήσεις
για μια καλύτερη ζωή ρουφάνε καυσαέριο
αφού οι αιτίες αφορούν άλλες συνειδήσεις.

Και όλοι για λόγους σοβαρούς φορούν τις μάσκες τους
οι ποδηλάτες, οι βαφείς και οι χειρούργοι
ανεξαρτήτως της κατάληξης του έργου τους
ή πόσοι είν' οι αγαθοί και πόσοι οι πανούργοι.

Μα τα παιδιά και οι έφηβοι δεν κρύβουνε το στόμα τους
εισπνέουν απευθείας τον μολυσμένο αέρα
κοιτάζουνε ακάλυπτα το άγριο μέλλον τους
και ξέρουν μέσα τους καλά, τι ξημερώνει η μέρα.

Ως εδώ και μη παρέκει.

2008-12-08T15:25:00.003+02:00

Το τραγικό γεγονός των ημερών, η εν ψυχρώ δηλαδή δολοφονία του 15αχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό στα Εξάρχεια, είναι το πιο σοβαρό γεγονός της χρονιάς, καθόσον η αφαίρεση ανθρώπινης ζωής για οποιονδήποτε λόγο είναι από μόνη της μια αποτρόπαιη πράξη, πολύ περισσότερο όταν υπεύθυνη γι' αυτό είναι η κρατική εξουσία.
Όταν αστυνομικοί ξεκαθαρίζουν τους λογαριασμούς τους με τους άοπλους πολίτες και δη με μικρά παιδιά πυροβολώντας και σκοτώνοντας, έχει καταλυθεί κάθε λόγος ύπαρξης της αρχής αυτής και συνειδητοποιούμε πλεον ξεκάθαρα, ότι αφενός ο ρόλος της αστυνομίας δεν είναι αυτός που θα έπρεπε να είναι, η προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών δηλαδή, αφετέρου πως κινδυνεύουμε από τον κάθε καθικομαφιόζο που το κράτος του φόρεσε ένα όπλο στη ζώνη και τον ξαμόλυσε να επιβάλει την τάξη. Ποια δημοκρατία, και ποιος σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και ποια λύπη και συμπάθεια που εκφράστηκαν θα γίνουν πιστευτά, όχι μόνο στην τραγική οικογένεια του αδικοχαμένου παιδιού, αλλά και σε όλους τους Έλληνες μετά το ασύληπτο αυτό γεγονός.
Ο ξεσηκωμός των ανθρώπων απ' άκρη σ΄άκρη στην Ελλάδα, μαρτυράει το ξεχείλισμα ενός καζανιού που εδώ και μερικά χρόνια άρχισε να κοχλάζει, πότε με τις πυρκαγιές, πότε με τα σκάνδαλα, πότε με το οικονομικό στρίμωγμα των Ελλήνων, πότε με τα αντιλαϊκά νομοσχέδια που αυτή η κυβέρνηση πέρασε στους τρεις τομείς, εργασία, υγεία, παιδεία, πότε με την ανικανότητα των αστυνομικών στο κυνήγι των δραπετών, μέχρι την ημέρα αυτή που ο μικρός Αλέξης, έχασε τη ζωή του από τα χέρια όχι απλώς ενός ανίκανου αστυνομικού αλλά ενός σχιζοφρενή κομπλεξικού με όπλο.
Τα παιδιά στα σχολεία σήμερα κάνανε αποχή και πορείες στο κέντρο και συγκεντρώσεις έξω από τα αστυνομικά τμήματα. Από το σχολείο της κόρης μου, μου τηλεφώνησαν πως η μικρή δεν πήγε ενώ το σχολείο λειτουργεί κανονικά σήμερα και άρα θα πάρει απουσία. Εγώ θα έλεγα πως θα έπρεπε σε κάθε διευθυντή που λειτούργησε το σχολείο του σήμερα, σε κάθε καθηγητή που μπήκε μέσα στην τάξη, να γίνει καταγγελία από τον σύλλογο των καθηγητών, από τους γονείς και από τους μαθητές, για την αδιαφορία με την οποία αντιμετώπισαν το γεγονός. Γιατί επιμένω και λέω, περισσότερο από κάθε άλλο λόγο, αυτός εδώ είναι ο πλέον σοβαρός για να κλείσουν συμβολικά όλα τα σχολεία, να στείλουμε ένα ισχυρό μήνυμα σε κάθε φορέα της εξουσίας πως με τα όπλα δεν μπορούν να φιμώνουν τα στόματα, δεν μπορούν ν' απειλούν με αυτά τις ανθρώπινες ζωές, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να πυροβολάνε κατάστηθα τη μοναδική ελπίδα αυτού του τόπου, τα παιδιά μας, καταλύοντας έννοιες και δικαιώματα που μετά από μάχες δεκαετιών κατακτήθηκαν εδώ πέρα. Να καταργηθούν τα όπλα των αστυνομικών στις περιπολίες και στις συγκεντρώσεις. Τέλος.

Λαμπιόνια

2008-12-06T20:28:00.003+02:00

Όχι γιατί έρχονται τα Χριστούγεννα και θα γεμίσουμε πάλι στρας και φωτάκια και θα ξεσπάσει η σιωπηλή μάχη της καρακιτσαρίας στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών και θα φορτωθούν οι δρόμοι και τα μαγαζιά με τις βιτρίνες τους κάθε σκατολοϊδι που ανακυκλώθηκε προς χάρη της διακόσμησης για να μας πέσουν τα μαλλιά.
Αλλά γιατί μας φόρτωσαν τόση σαβουρία από τα παιδικάτα μας που μετά από μια ολόκληρη ζωή προσπάθειες δεν μπορούμε ακόμα να ξεφορτωθούμε οριστικά και τσιμπάμε σαν τους χάνους, στην πρώτη στιγμή που θα μας πιάσουν αφηρημένους. Γιατί καραδοκούν την αφηρημάδα μας κι εμείς τους κάνουμε τη χάρη και τους τη δίνουμε. "Χρόνια πολλά", αρχίζει η επίθεση, "Επίσης" απαντάμε εμείς. "Καλά Χριστούγεννα, καλές γιορτές" συνεχίζει η επίθεση, "επίσης" ξαναπαντάμε εμείς. Τα νοσοκομεία γεμίζουν παπαδαριό και ηθοποιούς που παριστάνουν τους ευσεβείς και πουλάνε κομποσχοίνια, και εικόνες, και φυλαχτά και τίμιο ξύλο στους αρρώστους που απεγνωσμένα ψάχνουν ένα πέτο για να γραπώσουν πάνω του την ελπίδα τους. Στους γεμάτους δρόμους από αγιοβασιλιάτικα κακέκτυπα δίνονται παραστάσεις και συναγωνίζονται ο ένας τον άλλον στην απάτη, παιχνίδια χοροπηδάνε στα πεζοδρόμια, σύλλογοι βγαίνουν παγανιά για να πουλήσουν τα ημερολογιά τους, καλόγριες συνοδεύουν μαθητές στους εράνους, μπάτσοι την πέφτουν στους μαγαζάτορες για το ημερολόγιο του σωματίου τους, αστέρια λαμπερά φωτίζουν το διάβα μας παρά το γεγονός ότι σκοντάφτουμε σε κάθε τρύπα, δηλαδή σε κάθε βήμα, σε κάθε ανυποψίαστη στιγμή, σ' αυτή την ασύστολη ασχήμια της επιφάνειας, σ' αυτή την ολοφώτιστη προβολή της σκοτεινιάς μας.
Τώρα αν άνεργοι γονείς γυρίζουν στο σπίτι τους με άδεια τα χέρια, αν άλλοι στριμωγμένοι γονείς αποφασίζουν να το παίξουν κουφοί στα γράμματα των τέκνων τους προς άγιο Βασίλη, αν έτσι απότομα και ξαφνικά αποκαλυφθεί η αλήθεια στα τελευταία να τελειώνουμε πια και μ' αυτη τη μαλακία, αν άλλοι περιμένουν να τους κάτσει ο πρωτοχρονιάτικος λαχνός για να κάνουν το τραπέζι και άλλοι αποφασίζουν να μη σκάσουν τον δέκατο τρίτο μισθό στην τράπεζα αλλά να πάνε κάπου τρεις τέσσερις μέρες να το χαρούν γιατί μπορεί και να μην ξαναγίνει, αν τράπεζες ανεβάζουν τα επιτόκια αντί να τα ρίχνουν, αν οι φτωχοί δεν δουν ποτέ την οικονομική ενίσχυση να φτάνει στα σπίτια τους, αν οι χρόνιοι άνεργοι, οι τετράωροι ωρομίσθιοι που συντηρούν οικογένειες, οι χωρισμένες μητέρες που δεν είδαν ποτέ τους διατροφή, οι άστεγοι που συνεχίζουν να πληθαίνουν και τα παιδιά που βομβαρδίζονται από τόσες προσκλήσεις για κόσμους μαγευτικούς που ποτέ δεν θα μπορέσουν να περάσουν μέσα τους παρά μονάχα δυο μετρημένα ζαχαρωτά στο χέρι στα σοκολατένια περίπτερα του Συντάγματος και πολλά είναι, αν όλοι αυτοί με την παρουσία τους χαλάνε την μεθυστική Χριστουγεννιάτικη φαντασμογορία να τους κουκουλώσουμε ρε αδερφέ, να τους κρύψουμε, να τους αφανίσουμε, να τους μεταφέρουμε σε άλλες πόλεις της επαρχίας, μ' ένα πληρωμένο εισιτήριο στην τσέπη, όπως έκαναν με τους άστεγους πριν από κάτι χρόνια στη Νέα Υόρκη, που τους σαβούριασαν μέσα στα υπεραστικά λεωφορεία και τους έστειλαν σε άλλη πολιτεία. Και περπατούσες μετά στη Νέα Υόρκη και δεν έβλεπες πια άστεγους πουθενά, ούτε επαίτες, ήταν μια πόλη μόνο για τους επιτυχημένους, μια πόλη υγιής όπου δεν επέτρεψε στην φτώχεια να επικρατήσει, όχι παίζουμε. Μην κοιτάς τώρα που περνάει οικονομική κρίση η Αμερική, δεν οφείλεται αυτό στην αύξηση του ποσοστού των φτωχών αλλά στο γεγονός ότι οι φτωχότεροι πλούσιοι, πήραν τον έλεγχο των μετοχών από τους πλουσιότερους πλούσιους και χάθηκε η ισορροπία του ανισόρροπου συστήματος και κατέρρευσαν όλοι μαζί, ερήμην των φτωχών και χωρίς καμιά δική τους παρουσία αφού είπαμε αυτούς τους είχε εξαφανίσει ο Χουντίνι απ' τα πριν.
Μα που στο διάολο τα βρίσκω και τα λέω και δεν βρίσκεται ένας εκεί πέρα να μου το κλείσει, της αθυρόστομης καθαρίστριας, παρά πάνε και γράφουν στα μπλογκ τους "Dark Side of The Blog" για μένα και την ψωνάρα μου, να δηλώνω συγγραφέας, ενώ άλλοι σπουδαίοι γραφιάδες δεν δημοσίευσαν ποτέ τους βιβλίο και δηλώνουν γιατροί και δικηγόροι αντί για συγγραφείς
και έχω και το θράσος να λέω πως είμαι η Ελένη Μπάλιου, ενώ είμαι η ανώνυμη χι η καραψεύτρα, η επαρμένη, που έβαλα και στα ενδιαφέροντά μου στο προφίλ τη φράση "χωριό που φαίνεται" ενώ το χωριό δεν φαίνεται, ούτε μια τόση δα φωτογραφία του δεν υπάρχει σ' αυτό, παρά μόνο το ψώνιο μου να γράφω στο ίντερνετ;
Ας βρισκόταν ένας γαμώτο να μου το κλείσει να ησυχάσω κι εγώ, αλλά να μου κλείσει ταυτόχρονα και τα μάτια να μη βλέπω και τ' αυτιά να μην ακούω και πάνω από όλα τη σκέψη να μη σκέπτομαι, αλλά να είναι μάγκας και να το κάνει έξυπνα γιατί το "σε διατάζω να μη σκέπτεσαι", δεν έπιασε ποτέ.
Άντε και καλά να περάσετε όλοι Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι και άθεοι και θρήσκοι τις άγιες μέρες που έρχονται με το παναθρώπινο μήνυμα της κόκα κόλα, βοηθειά μας.

ΥΓ. Για το παραπάνω κείμενο την ευθύνη της έμπνευσης φέρει το τραγούδι του nykti "Είναι σκοτεινά εδώ". Χρόνια πολλά σου κι από εδώ Νίκο μας.

Το τέλος της μαλακίας.

2008-11-25T14:53:00.003+02:00

Διότι ο καθένας μέσα στον μικροκοσμό του, λέει αυτά που λέει, κάνει αυτά που κάνει και στην πραγματικότητα δεν αισθάνεται να τον αφορά κανένα πρόβλημα ακόμα κι αν ακούει ότι η κρίση είναι στην πόρτα του, ακόμα χειρότερα ότι μπήκε μέσα στο σπίτι του, ακόμα κι αν βλέπει το ωράριό του να μειώνεται στη δουλειά, ακόμα κι αν βάζει στην τσέπη του 50 ευρώ για να πάει στο σούπερ και γυρίζει στο σπίτι με δυο σακούλες ψώνια που η μία είναι χαρτιά υγείας και η άλλη έχει μέσα της τα μαγικά κουτάκια του πρωινού μαζί με μια οδοντόκρεμα, ένα σαπούνι κι ένα αφρόλουτρο. Διότι ήταν δική του/της η ευθύνη της πολυτέλειας. Τι το θες κυρά μου το αφρόλουτρο όταν υπάρχει το σαπούνι και γιατί να θέλει η εξοχότητά σου και μαλακτικό για το πλυντήριο (αυτό το ξεχάσαμε) είχες και στο χωριό σου; Μετά σου λέει ακριβή είναι η ζωή. Φυσικά και είναι ακριβή η ζωή κι αν επιθυμούσες να πηγαίνεις βόλτα με ένα νοικιασμένο κότερο κάθε Σαββατοκύριακο θα ήταν ακόμα πιο ακριβή κι αν με ένα αγορασμένο, ακόμα περισσότερο. Δεν παίρνεις παράδειγμα εκεί πέρα από τους συνετούς που δεν χαλάνε παρά μονάχα για τα απολύτως απαραίτητα; Και τι είναι πάλι τα απολύτως απαραίτητα; Ακόμα κι αυτοί ένα δεύτερο ζευγάρι παπούτσια το έχουν. Για να μην πούμε τις τηλεοράσεις, όλα τα ψηφιακά μηχανήματα στο σπίτι συμπεριλαμβανομένου και του παρόντος, κάποια κοσμήματα κάποια αρώματα, και ντάνες τα βιβλία λες κι αυτά θα σου φέρουν το φαγητό. Τι τα θες τόσα βιβλία αλήθεια; Με το να γίνεις σοφότερος θα κάνεις περισσότερο καλό στον εαυτό σου; Δεν βλέπεις πόσοι επιστήμονες και πόσοι σοφοί άνθρωποι ψοφάνε στην πείνα; Απολύτως απαραίτητα είναι μόνο το φαγητό και ο ύπνος σου, τίποτε άλλο. Λεφτά να τα διαθέσεις για οτιδήποτε άλλο είναι μόνο πεταμένα λεφτά, περιττές πολυτέλειες. Μπορείς να αγοράσεις ρούχα με ένα ευρώ, παπούτσια με τρία ευρώ, κάλτσες με μισό ευρώ το ζευγάρι. Άσε τις κλάψες και πήγαινε βρες που τα πουλάνε. Δεν ακούς που το λέει όλη την ώρα η τηλεόραση; Μπορείς να ντυθείς τζιτζί, με όποιο στιλ θέλεις, να μοιάζεις λες και μόλις βγήκες από οίκο μόδας και να έχεις δώσει για όλα μόλις 30 ευρώ. Δεν θέλει κόπο τρόπο θέλει που λέει και η σύχρονη των ημερών παροιμία.
Μην πιστεύεις κανέναν από αυτούς που λένε ακριβά είναι όλα, κρίση μεγάλη οικονομική περνάμε, μανούλες θα κλάψουνε, οικογένειες άνεργες θα πούνε το ψωμί ψωμάκι. Εδώ η κυβερνησή μας η καλή δεν θα αφήσει κανέναν να πάθει τέτοια. Στα δημόσια σισίτια ταϊζουνε τον κόσμο καλά, επίδομα πετρελαίου θα πάρει κάθε φτωχός, επίδομα ανεργίας κάθε άνεργος, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη θα έχει ο κάθε άπορος, μην κοιτάς που οι φαρμακοποιοί ξεσηκώθηκαν για τα λεφτά που τους χρωστάνε τα δημόσια ταμεία και μην κοιτάς που πήγανε να πάρουν τις γάζες και τις βελόνες και τα μηχανήματα από τα νοσοκομεία οι προμηθευτές, αυτά όλα είναι πολιτικές της προπαγάνδας και του σαμποτάζ για να δείξουν πόσο κατά διαόλου μας πήγε αυτή η κυβέρνηση. Εσύ να βλέπεις τα καλά και θετικά και να αισθάνεσαι τυχερός που άμα σου πάρουν το σπίτι θα έχεις κάπου να πας να φας, και κάπου να πας να χέσεις, να αισθάνεσαι ευγνώμων που το κλίμα μας είναι καλό στην Ελλάδα και κανένας άστεγος δεν πεθαίνει από το κρύο. Άσε που ο νόμος σε προστατεύει και δεν μπορεί κανείς να έρθει να σου πάρει το σπίτι για μικρό χρέος. Κανείς εκτός από το ίδιο το κράτος που αν δεν πήγες να δηλώσεις το ακινητό σου στο κτηματολόγιο κι εξακολουθείς να χρωστάς εκείνα τα 35 ευρώ μετά από πέντε χρόνια, πάει καλιά του το σπίτι σου και να μην πεις πως δεν σε προειδοποίησαν και ευκαιρίες δεν σου έδωσαν για να είσαι νόμιμος πολίτης. Και μη ρωτάς γιατί να πληρώσεις ξανά για ένα σπίτι που ήδη το έχεις πληρώσει στην εφορία και με χοντρό ποσόν. Γιατί έτσι. Στην εφορία μπορεί να το πλήρωσες, σ' αυτούς όμως που κάνουν την καταγραφή ξανά μανά στα υποθηκοφυλάκια το πλήρωσες; Ποιος θα πληρώσει τον φοιτητή που συμπληρώνει τις αιτήσεις, ποιος τον υποθηκοφύλακα, ποιος τον μηχανικό που θα αξιολογήσει και θα τα ταξινομήσει και χαράξει ποιος την καθαρίστρια του υπεχωδε ποιος τους υπαλλήλους του δήμου και του κράτους και του παρακράτους, το κράτος; Σε γελάσανε. Ο μόνος αρμόδιος για να καλύψει όλα αυτά τα έξοδα είσαι εσύ, εσύ και κανένας άλλος, είτε μένεις σε σπίτι είτε σε γρώγλη είτε τρως φιλέτο είτε φτερούγες, είτε δουλεύεις, είτε στο ταμείο ανεργίας είσαι, σήκω και πάγαινε να κάνεις καμιά ληστεία το καλό που σου θέλω, να μπεις στη φυλακή να τρως και να κοιμάσαι τζάμπα, είναι οι μόνοι που τη βγάζουν καθαρή οι φυλακισμένοι οικονομικά, μόνο η ελευθερία τους λείπει γιατί νομίζουν πως την έχουν οι άλλοι.
Διότι εδώ είναι η χώρα της ελευθερίας και στη χώρα της ελευθερίας ο καθένας ότι θέλει κάνει, φτάνει να είσαι αυτός που γράφει τους παραβάτες στη λαϊκή και δίνει τα πρόστιμα, ή κανας μπράβος που προστατεύει τα μαγαζιά νομίμως πάντα, ή κανας μπάτσος που πουλάει ηρωίνη και κόκα, ή κανας μεγαλογιατρός κορυφή σε δημόσιο νοσοκομείο που σου ζητάει τη ζωή σου σε χρήμα ή και πιο κάτω απ' αυτόν, ή κανένα λαμόγιο που έγινε δήμαρχος, βουλευτής ή νομάρχης, ή κανένας προικοθήρας που παντρεύτηκε την κόρη του τελευταίου, τόσα πράγματα μπορείς να γίνεις σ' αυτή την ελεύθερη γη, για να μην είσαι ο οποιοσδήποτε καθένας. Άντε κλαψομούνη λοιπόν γκρινιάρη που όλα σου φταίνε και όλοι και δεν κοιτάς κι εσύ να προκόψεις με τον ίδιο τρόπο που πρόκοψαν οι προκομένοι, παρά κάθεσαι και μετράς μιζεριασμένε τα ψιλά σου, τόσα το ξύδι τόσα το λάδι και τόσα το λαδόξυδο. Καραμαλάκα, δεν έχεις μάθει ακόμα πως λειτουργεί το υπέροχο αυτό σύστημα και πόσο έξυπνα μπορείς να κινηθείς μέσα σ' αυτό παρά τα βάζεις με αυτούς που έμαθαν και μπορούν. Και κάνεις κρεμαστάρια τα καλά και αγαθά και τα κατηγορείς γιατί είσαι ανίκανος και το ρίχνεις στην οικολογία και μιλάς για τη χλωρίδα και την πανίδα και το νερό που χάνεται και τη γη που πεθαίνει και μαζεύεις σαν ηλίθιος τα χαρτιά και τα μπουκάλια στο δρόμο και ψάχνεις κάδο ανακύκλωσης με τα κυάλια σου, πνιγμένος στο σκουπιδαριό, κι αν είσαι καθαρός μόνο εσύ το ξέρεις γιατί δεν φαίνεται, δεν λάμπουν τα μαλλιά και τα ρούχα σου από τα σούπερ δερματοκτόνα και δεν ταιριάζεις σε κανένα καθωσπρέπει και φυσιολογικό περιβάλλον γιατί είσαι γλιμίτσουλας και καθυστερημένος και απροσάρμοστος και άπολις, δεν σου αξίζει αυτή η όμορφη κι ελεύθερη πατρίδα και που σε αφήνει να υπάρχεις χάρη σου κάνει που έχεις τα μούτρα να μιλάς και για δικαιώματα, μισθούς και παροχές και κουραφέξαλα, πάγαινε από δω παλιοκωθώνι....
Όσο για σένα που ακριβώς τα ίδια πράγματα ξέρεις μ' αυτά που ξέρουν οι άλλοι και το ίδιο έξυπνος και ικανός είσαι αλλά σ' έχουν πετάξει στη γωνία και μοιράζεσαι με το σκύλο σου το κόκαλο που σου πετάνε από το τραπέζι τα λαμόγια με τους υποτακτικούς τους, αυτοί είναι οι κύριοι κι εσύ ο κανένας, να ξέρεις πως όχι μόνο το εκλογικό σου ποσοστό έχει ανέβει επικίνδυνα γι' αυτούς, αλλά ότι δεν είναι μακριά η μέρα που θα προσγειωθούν με τον κώλο στη γη κι ενώ εσύ αλώβητος θα παραμένεις αφού σ' αυτήν καθόσουν πάντοτε έτσι κι αλλιώς, αυτοί θα γεμίσουν τρύπες και μόλωπες πάνω στα σάπια κρεατά τους, και με τα ξεφτιλισμένα τους χρήματα θ' αγοράζουν όσο όσο μια συμβουλή γι' ανακούφιση από τον κανένα, φρόντισε τότε να μην πουλήσεις μαλάκα μου. Να μη ρευστοποιήσεις τις μετοχές σου. Να μη ρευστοποιηθείς, πριν να φτάσεις στην υπέρτατη ηδονή του τέλους της μαλακίας. Αμήν.