το e mail mou

refene_gr@yahoo.com

Εδώ μου γράφετε. Στο καλό πια!
Ελένη Μπάλιου

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Η λευχαιμία των σχέσεων

Γίνεται το αίμα νερό; Ο λαός λέει όχι, μα πιστεύω πως είναι έτσι κι αλλιώς υποκριτής. Αν το αίμα που κυλάει στις φλέβες σου είναι άλλης ή της ίδιας ομάδας με κάποιου άλλου, δεν έχει καμιά σημασία όταν έχεις να κάνεις με βαμπίρ. Διότι ανεξαρτήτως ομάδας αίματος, σημασία έχει να αναγνωρίσεις τα ένστικτά σου. Είσαι γεννημένος βαμπίρ ή άνθρωπος; Και πόσα βαμπίρ μπορούν να ζουν μέσα σε μια κοινότητα μικρή η μεγάλη με ή χωρίς δεσμούς αίματος; Τα νέα εδώ δεν είναι καθόλου ευχάριστα για την ανθρωπότητα. Την ίδια στιγμή που το ανθρώπινο είδος μειώνεται, τα βαμπίρ αυξάνονται και πληθαίνουν, Διάλεξα τη λέξη βαμπίρ για να περιγράψω μια έννοια που καμιά από τις υπάρχουσες ελληνικές λέξεις δεν μπορεί να περιγράψει επαρκώς.
Ακόμα και ο πιο βαρύς χαρακτηρισμός, είναι λέξεις που πέφτουν στο κενό όταν έχεις να κάνεις με τη σχιζοφρενική σαρκοφαγία των ανθρώπων. Γνωρίζω πως σε κάποιους μακρινούς του παρελθόντος πολιτισμούς, οι εχθροί των ανθρώπων μιας φυλής τρώγονταν μέχρι το τελευταίο τους κοκαλάκι από τους νικητές. Αυτό συνέβαινε επειδή πίστευαν πως αν μείνει υπόλειμμα από τον σκοτωμένο πολεμιστή, η δύναμή του θα μεταφερθεί σε ένα άλλο στοιχείο και θα επιστρέψει για να τους εκδικηθεί. Μερικές φορές, πολύ συχνά, έχω την αίσθηση πως ζούμε μέσα σε μία τέτοια κοινωνία. Δεν είναι αρκετή η νίκη της φυλής πια. Δεν είναι αρκετά τα λάφυρα, η εξόντωση, ο θάνατος. Πρέπει κάποιος να σιγουρεύεται ότι θα καταπιεί και τη δύναμη του άλλου, για να διπλασιάσει τη δική του, ότι θα τον φάει δηλαδή ολόκληρο ενίοτε και ζωντανό. 
Αν θέλουμε να μεταφέρουμε αυτές τις έννοιες στον πολιτισμό μας για να γίνει πιο κατανοητό ας δούμε το πόσο η φυσική εξόντωση ενός ανθρώπου έχει σαν κύριο στόχο την ψυχική του εξόντωση. Στον δικό μας πολιτισμό πολλοί δεν αισθάνονται να κινδυνεύουν από τη σωματική υπεροχή ενός άλλου, υπάρχουν άλλωστε χίλιοι δυο τρόποι να την αντιμετωπίσει κανείς αυτήν. Εκείνο που αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο είναι η πνευματική του δύναμη, η ικανότητα να σκέπτεται, να κρίνει, να αξιολογεί, να κατατάσσει, αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τα βαμπίρ της κοινωνίας μας. 
Υιοθετούν έννοιες που τους είναι παντελώς άγνωστες, μόνο και μόνο για να μασκαρέψουν την αιμοβόρικη φύση τους. Αυτάρκεια, υπερηφάνεια, αξιοπρέπεια, σεβασμός, τσίπα, είναι οι καραμέλες που καθημερινά πιπιλάνε, ενώ ούτε αυτάρκεια έχουν, ούτε υπερηφάνεια, ούτε αξιοπρέπεια σε κανένα επίπεδο, ούτε σεβασμό σε καμία άλλη οντότητα, ούτε φυσικά αυτοσεβασμό, και το χειρότερο, καμιά μεβράνη ενοχής και τύψεων δεν σκεπάζει τα κόκαλά τους.
Κυκλοφορούν έξω εκεί μια μάζα από κόκαλα και γυμνούς μύες, που επιδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία και χωρίς πρόκληση καμιά. στους ανθρώπους. 
Προ πολλού έχουν ξεφύγει από την κατηγοριοποίηση των καλών και κακών ανθρώπων. Προ πολλού έχουν περάσει στη σφαίρα των επικίνδυνων ψυχασθενών, ενώ ο αυλόγυρός τους προσκυνάει και προσφέρει εκδουλεύσεις ίντριγκας και συνομωσίας, αρχικά εξαιτίας του φόβου της δυσμένειας, και κατόπιν λόγω σοβαρής και αμετάκλητης μετάλλαξης. 
Έτσι μπορούμε πια να βλέπουμε μέσα στην κοινωνία μας, τα χαρακτηριστικά των δοκίμων μιας φυλακής, με αρχηγό, σπιούνους, τσιράκια, ανθρώπους για τις δύσκολες δουλειές και άλλους για τα μικρά θελήματα, της σφαλιάρας. Μπορούμε να βλέπουμε φεουδάρχες χωρίς φέουδα, βασιλιάδες χωρίς βασίλεια, χριστιανούς χωρίς σταυρό, επαναστάτες χωρίς επανάσταση, μουσουλμάνους χωρίς κοράνι, θαλασσοπόρους χωρίς πλοία, θύματα χωρίς θύτες, κυνηγημένους χωρίς διώχτες και ούτω καθεξής. 
Όμως αρκεί να περιφέρεις τη μάζα από κόκαλα και γυμνούς μυς στους δρόμους έξω, αρκεί να τα περιτυλίξεις με τις εύθραυστες κοινωνικά αποδεκτές έννοιες που σου επιτρέπουν να ζεις ανάμεσα στους άλλους και να καταβροχθίζεις την ψυχή τους μαζί με ότι την συνοδεύει, για να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδυα και νιώθεις εξαγνισμένος. 
Μιλάμε για ανθρώπους; Ίσως, να επρόκειτο για την ανεξέλικτη μορφή του Νεάντερταλ, αν δεν υπήρχε εκείνο το χαρακτηριστικό της κάλυψης μέσω των υψηλών εννοιών. Γιατί πράγμα μιλάμε τότε; Μα φυσικά για τα βαμπίρ. Τα βαμπιρ της ανθρώπινης ψυχής και των αγνών ανθρώπινων αισθημάτων.  Τα βαμπίρ που δεν είναι σε θέση πια να αναγνωρίσουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά, ούτε υπάρχει κάτι που να φρενάρει τη φόρα και τη δίψα τους για αποκτήματα μέσω πολέμου, μάλιστα συχνά ο πόλεμος γίνεται για τον ίδιο τον πόλεμο, το αίμα είναι διεγερτικό, της ψυχής το αίμα ακόμα περισσότερο, τα δυστυχισμένα αυτά βαμπίρ δεν τολμάνε να επικαλεστού τη νέμεση. Επικαλούνται πάντα το δίκιο του ισχυρού με τις κραυγές των σπηλαίων, επικαλούνται πάντα την εύνοια του Θεού Άρη και τη μαγεία του Πλούτωνα.
Καίν και Άβελ, Ετεοκλής και Πολυνείκης, Ρωμύλος και Ρώμος, Ατρέας και Θυέστης, το αίμα που δεν μίλησε στην ψυχή, το αίμα που ρουφήχτηκε από τα βαμπίρ, το αίμα που στους αιώνες των αιώνων θυμίζει στον άνθρωπο την ικανότητα του καθολικού του ξεπεσμού.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εδώ σχολιάζουμε;