Καλό Πάσχα σου είπα;

Πάσχα. Δεν προκαλούμε το κοινό αίσθημα με βρισιές. Δεν δημιουργούμε δουλειά για τους ήδη απασχολημένους υβριστές μας. Δεν ψαρεύουμε στα ρηχά για δικαίωση και καταξίωση. Δεν καθόμαστε να θυμηθούμε πόσο οι μαϊντανοί μας ζάλισαν τα ακατονόμαστα. Ούτε πόσο οι κομπλεξικοί που ξέρουν πως λένε το ποτό που πίνουν, νομίζουν πως μπορούν να μιλήσουν για γραφή. Να γράψει και μπορεί και έχει το δικαίωμα να το κάνει ο καθένας. Είτε πρόκειται για ημερολόγιο είτε για βιογραφία, είτε για τη μεγαλύτερη μ...μπιπ του κατέβει στο κεφάλι να πει, έχει το δικαίωμα να την πει. Τι είναι τα blogs δηλαδή; Ο χώρος μιας συγκεκριμένης ελίτ που θεωρεί δικαιωμά της να αποκλείσει από αυτόν οποιονδήποτε δεν συμβαδίζει με το αισθητικό και ιδεολογικό της κριτήριο; Τι είναι το ίντερνετ δηλαδή; Το βήμα των πεφωτισμένων λογάδων που αξιώνουν να μιλάνε μόνο αυτοί επειδή και καλά αυτοί έχουν κάτι σημαντικό να πουν; τι είναι το σημαντικό δηλαδή; που υπάρχει αυτό; πως περιγράφεται; φοράει καπέλο; γραβάτα; φοράει ρούχα με φίρμα και κρατάει στα χέρια ποτό με ξενικό όνομα που καταδείχνει την κοινωνική μόρφωση του μαλάκα (μπιπ καθυστερημένο) που το πίνει; Τι είναι να πεις είμαι η Ελένη Μπάλιου, και να έχεις blog,τι να γράφεις μέσα σε αυτό ότι δεν θα έγραφες σε ένα βιβλίο που προορίζεται για εκδότη; είναι ιεροσυλία και βλασφημία έναντι των σοβαρών και αξιοσέβαστων συγγραφέων; Τι να έχεις δικό σου blog? Το αν θα βρεθεί εκδότης να επενδύσει τα χρήματά του πάνω σου επειδή εσύ αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να κρατηθείς από το να λες τις εξυπνάδες ή τις χοντράδες σου, είναι ένα θέμα. Κι αν βρεθεί και ο άνθρωπος να στο χρηματοδοτήσει αυτό, μαγκιά σου. Μαγκιά όμως δεν την βρίσκω καθόλου να πηγαίνεις να χρηματοδοτείς ο ίδιος τα βιβλία σου, επειδή πιστεύεις πως είναι τόσο σημαντικά αυτά που λες και τόση μεγάλη η αδικία που σου γίνεται, που πρέπει πάση θυσία ο λόγος σου να φτάσει στα ράφια και να πουλιέται, ακόμα και με δικά σου έξοδα. Αυτό κι αν είναι ψώνιο. Μαγκιά δεν είναι να τρέχεις από εκδήλωση σε εκδήλωση, να μη θυμάσαι σε πόσους έχεις πει συγχαρητήρια και χαίρω πολύ και τιμή μου, να μη θυμάσαι πόσες φορές περίμενες στην άκρη για να βρεις την ευκαιρία να ξεμοναχιάσεις τον άνθρωπο που πιστεύεις ότι θα σε βγάλει από την αφάνεια. Μαγκιά δεν είναι να θες να βγεις από την αφάνεια πάση θυσία.
Να λες αυτό που έχεις να πεις, γιατί αν δεν το πεις θα σκάσεις, θα μαζευτεί η ενέργειά του μέσα σου και θα σε τρώει, θα γίνει ο θυμός σου μπαλόνι που θα σκάσει ή θα σαπίσει μέσα σου, σε κάθε περίπτωση ανθυγιεινό, δεν είναι επίσης μαγκιά. Είναι όμως κάτι πολύ φυσιολογικό και πολύ ανθρώπινο. Να θες να βρεις έστω και έναν που να καταλαβαίνει τη γλώσσα σου ή τους προβληματισμούς σου, να αγωνιάς για αυτό τον ένα αναγνώστη που οι συνθήκες της ζωής δεν σου επιτρέπουν να βρεις εκεί έξω, να μοιράζεσαι μαζί του τον μέσα σου εαυτό, είναι πολύ πολύ ανθρώπινο και καθόλου αξιογέλαστο. Να είσαι η Ελένη Μπάλιου που ίδρυσε το refene.com όταν το ίντερνετ δεν είχε ανακαλύψει καλά καλά τον εαυτό του στην Ελλάδα, να έχεις μέσα σε αυτό εβδομήντα δημιουργούς από την εποχή που και οι ίδιοι δεν ήξεραν το ποια θα ήταν η συνεχειά τους εντος και εκτός ίντερνετ, δεν είναι καθόλου αξιογέλαστο. Να πιστεύεις ότι έχεις βάλει κι εσύ ένα λιθαράκι για να μπορούν οι άνθρωποι μέσα εδώ να λένε τη μπούρδα τους ή την εξυπνάδα τους σαν Ελένη Μπάλιου και να συστήνεσαι σε αυτούς που ήδη σε ξέρουν, δεν είναι καθόλου αξιογέλαστο. Πολύ περισσότερο όταν δεν υπάρχει χρόνος για ιντερνετικά γλειψίματα, λες και υπάρχει διάθεση αλλά λέμε..., πολύ περισσότερο όταν έχεις εσύ επιλέξει να κάθεσαι στη γωνιά σου και να μην επιδιώκεις να πολλαπλασιάσεις τους αναγνώστες σου δίνοντας το παρόν παντού, ακριβώς όπως κάνουν οι μαϊντανοί έξω, αλλά και μέσα στο ίντερνετ, πολύ περισσότερο όταν δεν καλοπίζεις το λόγο σου για να αρέσει σε όλους, αλλά γράφεις γι' αυτούς που ξέρεις ότι τον γουστάρουν ως έχει, γι' αυτούς που έτσι κι αλλιώς νιώθεις την ανάγκη να γράψεις. Κατάλαβες ρε φίλε λελε με το επώνυμο ποτό;
Στη ζωή μου κάποτε βρέθηκα σε ένα σταυροδρόμι που έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στο να γίνω αποδεχτή από όλους έστω και φαινομενικά με ένα κολοπτυχίο και μια δουλειά κατάλληλη για μπάνικο βιογραφικό, ή να επιβιώσω κάνονοντας ακριβώς αυτό που γούσταρα να κάνω. Στον ένα δρόμο που ξεκινούσε μπροστά μου έβλεπα πολλές υποκλίσεις και τεμενάδες. Στον άλλο έβλεπα μια σφουγγαρίστρα που στην άκρη της είχε δεμένη μια πέννα. Διάλεξα αυτόν. Στραβός κουτσός αυτός είναι. Η Καταγέλαστη Μπάλιου μπορούσε και είχε τα προσόντα για να μιλά με το επώνυμο ποτό στα χέρια και τον τίτλο να κρέμεται πάνω από την κεφάλα της. ψάξε μαλάκα στους επιτυχόντες της παιδαγωγικής το 1985, το όνομα, σειρά προτεραιότητας ένα κολόπραμα, (ουπς ξεχάστηκα η αθυρόστομη πάλι). Εγώ δεν ήθελα να ζήσω χρόνια φοιτητικά απομυζώντας την τσέπη των βιοπαλαιστών γονιών μου για να μπορώ να το παίζω μετά διανοούμενη του κώλου γλείφοντας κώλους, ουπς πάλι. Εγώ ήθελα να μπορώ να λέω, "-Αυτή η πατάτα που έφτιαξα, είναι όλη δικιά μου, δεν τη χρωστάω σε κανέναν". Κι αυτό κάνω εδώ πέρα. Φτιάχνω τις πατάτες μου. Άλλες είναι καλοψημένες άλλες όχι. Άλλες νόστιμες άλλες όχι. Άλλες γλυκαίνουν άλλες πικρίζουν. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Καλεσμενους δεν έχω. Αλλά επειδή οι ίδιοι και οι ίδιοι είναι που γουστάρουν αυτές τις πατάτες, το "είμαι η Ελένη Μπάλιου" το λέω γι' αυτούς που κάπου μέσα στον κυβερνοχώρο με έχασαν και ψάχνουν να με βρουν. Γιατί όσο κουφό κι αν σου ακούγεται φίλε πεφωτισμένε, υπάρχει κόσμος που με ψάχνει, τέτοια διαστροφή με θρέφει. Τράβα λοιπόν να ασχοληθείς με αυτούς που νομίζουν ότι μπορούν να ξεγελάσουν τον κόσμο με τα πτυχία τους, περνώντας την ηλιθιότητα για προσόν κι άσε την Μπάλιου να τραβάει το δρόμο της, που έτσι κι αλλιώς δύσκολος είναι. Βουτυρόκωλε.
Καλό Πάσχα σου είπα; Βάλε και κανένα τσάμικο να χορέψεις να θυμηθείς την πατρίδα σου, ντροπή δεν είναι.